ΚΟΡΜΙ ΙΙΙ

 

Τρελό κι ατίθασο στα έγκατα του Χάους

πέφτει, σηκώνεται και πάλι απ’ την αρχή

δειλά τα βήματα, σκυφτοί οι ώμοι

θεός και άνθρωπος εναρμονίζονται στα κύτταρά του.

Χαρές και λύπες σχηματίζουν τις ουλές του

δάκρυ και γέλιο τις ρυτίδες του σμιλεύουν,

με την αφή να ψηλαφίζει στα τυφλά

ζωή και θάνατο στα ακροδάχτυλά του. 

Γυμνό κι ανέστιο στην άβυσσο του σκότους

η όψη του σκοντάφτει στις βροχές

οι απώλειες καθρεφτίζονται στο βλέμμα

χαράζουν το δέρμα οι στιγμές

κυλούν οι μέρες ανεπίστρεπτα

προς την αναπόφευκτη δύση. 

Βάρκα είναι το κορμί

σε τούτο το μονάκριβο ταξίδι

το πρώτο και το τελευταίο

μιας ψυχής περαστικής

μιας ψυχής βασανισμένης

που για λίγο φεγγίζει

απ’ τα σκοτεινά παράθυρα του Χρόνου,

για λίγο ανασαίνει

μέσα στο πάντα

μέσα στο τίποτα.  

Βάρκα είναι το κορμί

την ψυχή να ταξιδεύει…      

 

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία: 

"Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020"(εκδόσεις Βεργίνα)  

                                     ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ ΓΛΥΚΟ

Κόκκινο κρασί γλυκό

των αμπελιών του έρωτα

Κολλάει στα χείλη

το φιλί της μέθης

που γεύτηκα σε βράδια φιλήδονα

σε σεντόνια με αγάπη στρωμένα 

Μυρωδικά της ψυχής αποστάγματα

σιγοβράζουν στης προσμονής την αγκάλη

τη μοναξιά των κορμιών να ποτίσουν

Κέρασμα εκστασιασμένης μαινάδας

τις αισθήσεις στροβιλίζει

σε αφιονισμένο χορό της φωτιάς

στο στήθος της Αφροδίτης.      

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία: 

"Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021"(εκδόσεις Βεργίνα)  

Αφήνομαι

 

Αφήνομαι

σ’ ένα ηφαίστειο ηδονής

σε μια θύελλα που θεριεύει τη φλόγα

σε μια θάλασσα που με πάει μακρυά

στα πέρατα τα άγνωστα

του κόκκινου πάθους,

στων χρωμάτων το άγγισμα

στου φιλιού σου τη δίνη

στων χειλιών σου την ίριδα

στων ματιών σου το χάδι.

Απροσδόκητε έρωτα

μ’ ένα νεύμα ταράζεις

της καρδιάς το στερέωμα

σαν ριπή μέσ’ στη νύχτα.

Αφήνομαι

στην αιχμή του βέλους

μια κηλίδα που έσταξε

τη ζωή να ποτίσει.     

 

 

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:   

"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020"    

ΙΘΑΚΗ 

Στον Κωνσταντίνο Καβάφη

 

Οδυσσέας περιπλανώμενος

χαμένος στα πελάγη των καιρών

ανάμεσα σε Συμπληγάδες τραγουδάω

ότι ενίκησα Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.

Το φιλί της Κίρκης εγεύτηκα

κάτω από έναστρες ηδονές.

Τη Ναυσικά επλάνευσα

όταν ο ήλιος άστραψε στο γυμνό μου σώμα.

Δίχως συντρόφους ξέμεινα

στης μοναξιάς την άσπλαχνη σιωπή

σιγά μιλώντας ο φόβος μην ακούσει

και των κυμάτων την ορμή ψηλά σηκώσει.

Το θυμωμένο Ποσειδώνα κι αν συνάντησα

έμαθα μέσα μου να μην τον κουβανώ

κι απ’ την οργή του ξέφυγα

ναυαγός και μόνος

τη μοίρα μου να συναντήσω.

Είδα λιμένες πρωτοϊδωμένους

λέξεις αλλιώτικες, παλάτια μακρινά

θάλασσες άγνωστες κι απάτητες στεριές,

της εμπειρίας προσφορές κι απεικονίσεις

που χαϊδεύουν τ’ άσπρα μου τα γένια.

Όσο κι αν είναι πλούσια τα δώρα των Φαιάκων

πόσο μικρά μού φαίνονται στης Γνώσης τη σπηλιά

που θησαυρούς αμύθητους κι ατέλειωτους εκρύβη.

Πόσο δίκιο είχες, δάσκαλε,

το μόνο που μου έδωκεν η Ιθάκη

είναι η νοσταλγική αφήγηση

της γλυκιάς ανάμνησης

από το ωραίον ταξίδι.     

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:   

"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2021"   

Λαμνοκόποι της σιωπής

 

Λαμνοκόποι της σιωπής

χαράζουν πορείες με τα απόνερα

της ερημιάς τους.

Παραλλαγές ευφάνταστες στο εύρος των χρωμάτων

λαμποκοπούν στου ορίζοντα το ατέλειωτο γαλάζιο

γίνονται φως κι ανάβουνε σ’ απόμακρα ακρογιάλια

για να ζεσταίνουν ναυαγούς που απόμειναν μονάχοι.     

 

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:

Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020  

Ονειρικό

 

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου

το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων

ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια

να λάμπουν στο μαντήλι του.

Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου

η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των αγγέλων

εισβάλει το άρωμα του ρόδου στις φοβισμένες καρδιές

οι αβέβαιες νύχτες ξεκουράζονται στα δάχτυλα του Μορφέα.

Τα πουλιά καινούρια τραγούδια κεντάνε

σε ανείδωτους ορίζοντες,

ο ποιητής τα σκοτάδια του ψηλαφίζει

για να φωτίσει το Χρόνο.   

 

 

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

 

Τον απόμακρο βράχο αγγίζει

το άσπρο φουστάνι της  

το δειλινό χαϊδεύει τον αλαβάστρινο λαιμό

τα καστανά της μαλλιά ανεμίζουν

σαν κοράλλια του βυθού

που ψαρεύουν πεφταστέρια.

Γοργόνα που εξόκειλε στο γκρίζο ακρογιάλι;

Το βλέμμα της στραμμένο στο πέλαγο

των κυμάτων μηνύματα διαβάζει

ιστορίες από μέρη αλλοτινά

και ένα δάκρυ λαμπυρίζει

στο απαλό της μάγουλο.

Κοπέλα που η προσμονή το στήθος της φουσκώνει;

Η πεθυμιά κάνει το αίμα πιο γρήγορα να τρέχει

αναβλύζει το ηφαίστειο του πόθου,

κάνει τις φλέβες να χτυπάνε δυνατά

σαν καμπάνες μακρινού ονείρου

και την καρδιά στα σκοτεινά να περιμένει

την ανατολή μιας καινούριας ζωής.     

 

Ανείδωτο φως

 

Ανείδωτο φως

μέσ’ στην ψυχή μου σε νιώθω

αόρατο, ελπιδοφόρο

να αγναντεύεις τις λύπες

φάρος ανάμεσα σε στιγμές

τις δειλές πορείες να φέγγεις.

Στου φόβου τη σκοτεινή κραυγή

είσαι εκεί κι ας μη σε βλέπω

χάδι ανέγγιχτο, παρθένο

τον πόνο της πληγής ν’ αντέξω.

Σε πρωτοϊδωμένο ουρανό

τ’ άσπρο σου φως θε να με λούσει

στο βλέφαρο γλυκιάς ανατολής

αποκαμωμένη η πνοή να γαληνέψει.      

 

ΝΑ ΝΤΥΣΟΥΜΕ

 

Να ντύσουμε

της ψυχής μας το έλεος με παιδικές καρδιές

του ανέμου το ξέσπασμα με της ίριδας χρώμα

την ανατολή του μίσους με αγάπης ηλιοβασίλεμα. 

Να ντύσουμε

ανοξείδωτο πέπλο στην υδάτινη σφαίρα

του αετού το πέταγμα στα μαλλιά της σελήνης

της πεθυμιάς το σκίρτημα σ’ ένα άγνωστο μέλλον.

Να ντύσουμε

την αλλόκοτη άβυσσο

με της Γνώσης υφάδι.     

 

Άφησα στον κόσμο ένα τραγούδι

 

Άφησα στον κόσμο ένα τραγούδι

να χορεύει και να με θυμάται

να ξαναζώ όταν με μνημονεύει

σε χρόνους άγνωστους, μελλοντικούς

όπου οι εποχές θα ‘χουν αλλάξει

και η ανάσα μου θα είναι μια θολή ανάμνηση.

Άφησα στον κόσμο ένα τραγούδι

με το αίμα μου ζωγραφισμένο

απ’ τη σκιά του φόβου μου γραμμένο

να ιστορεί τη θλίψη της αγάπης

που έδαφος δε βρήκε να ανθίσει

και τα λουλούδια της μαραίνονται χαμένα

μακριά απ’ το φως 

και των χρωμάτων τη γαλήνη.

Άφησα στον κόσμο ένα τραγούδι

χωρίς υπογραφή

δίχως πατρότητα

αυτόνομο πουλί μέσ’ στους αιώνες

τα χείλη των ανθρώπων να δροσίζει

να χαϊδεύει τις καρδιές

στου σκοταδιού τα βάθη.

Άφησα στον κόσμο ένα τραγούδι

ασημοκίτρινο φεγγάρι μεθυσμένο

των ουρανών τα βράδια να φωτίζει.     

 

ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ ΜΑΣ

Στη Σοφία

 

Οι σιωπές μας είναι γεμάτες αγάπη, 

στον ίσκιο των βλεμμάτων

ανάβουν κόκκινα φιλιά

που δε χρειάζονται επιβεβαίωση

δε χρειάζονται αποδείξεις.

Γνώριμες απλώνονται στο χώρο

βουβά γεμίζουν το δωμάτιο

και τις καρδιές μας,

ενώνουν τις ανάσες μας

στη θαλπωρή της σιγής.

Είναι σαν να μην έλειψαν ποτέ

σαν ποτέ να μην έφυγαν

οι λέξεις

που σε λίγο θα έρθουν.          

 

Άδοτα φιλιά

 

Άδοτα φιλιά

ξενυχτούν στης ερημιάς τα σκοτάδια

αρπάζουν τα μαλλιά της λήθης

μήπως μπορέσουν να σωθούν

να ξεχαστούν

στον πάτο του άδειου ποτηριού

να εξαγνιστούν

στο τελευταίο δάκρυ

πριν από το άγγισμα

της πρωινής αχτίδας.      

 

Όταν μεγαλώσω

Στη Στέλλα

Όταν μεγαλώσω

δε θα μπορώ να παίζω πια.

Όταν μεγαλώσω

θα χάσω πολλούς φίλους

είναι από άλλη πατρίδα

και θα πρέπει να τους μισώ

ίσως και να χρειαστεί κάποτε

να τους σκοτώσω

ή να με σκοτώσουν.

Όταν μεγαλώσω

δε θα νιώθω πια συμπόνια

για κανέναν άνθρωπο

για κανένα ζώο

εκτός από τον εαυτό μου.

Όταν μεγαλώσω

θα αδιαφορώ για τα παιδιά

θα τους μεταβιβάσω τα δικά μου λάθη

να ξεπληρώσουν εκείνα τα χρέη μου

και με συνείδηση εξαγνισμένη από τύψεις

θα μπορώ ακόμη και να κυβερνώ.

Όταν μεγαλώσω

θα είμαι υπάκουος και αφοσιωμένος σκλάβος

τον πλούτο θα υπηρετώ χωρίς αντάλλαγμα

με το κεφάλι πάντοτε σκυμμένο.

Όταν μεγαλώσω

επαναστάτης προδομένος από τα ιδανικά μου

δε θα θυμάμαι πια

εκείνο το όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο

κι απαλλαγμένος από αξίες

θα κείτομαι βολεμένος.

Όταν μεγαλώσω

θα ψάχνω τη χαμένη μου αθωότητα

σε επιλογές βγαλμένες από ύπουλες διδασκαλίες

σε ευκαιρίες που πέρασαν αδιάφορα

σαν μέρες τυφλές μέσ’ στο σκοτάδι

σαν το πέταγμα μιας πεταλούδας.

Όταν μεγαλώσω  

θα παίζω αλλιώς…       

 Νυχτερινό - youtube

https://www.youtube.com/watch?v=V24Qb2wvATQ

Μουσική: Τηλέμαχος Βούλγαρης

Στίχοι: Ντίνος Ι. Γλαρός

Τραγούδι: Ελένη Κατσούλη

Πιάνο: Γιάννης Σιψάκος

Φλάουτο: Γιώτα Παδοβά

Από τη συλλογή τραγουδιών "Λιτές Ανάσες"

Δώσ’ μου τα μαύρα σου μαλλιά

να πλέξω παραγάδι

για να ψαρέψω μια φωτιά

από δικό σου χάδι.

-R-

Βρήκα δυο μάτια δυνατά

ν’ αντέχουν τη μορφή σου

και μια μεγάλη αγκαλιά

για την αναπνοή σου.

Έχω τη δύναμη της Γης

του φεγγαριού σημάδι

τη σημασία της στιγμής

στου χρόνου το πηγάδι.

-R-

 

  

ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

 

Πηγάζω απ’ του νερού τα παραμύθια

σταγόνα κρυστάλλινης αφετηρίας

στα χείλη ατρόμητου ποταμού

και ξεκινάω ανεπίστρεπτο ταξίδι.

Κατρακυλάω ανάμεσα σε πέτρες και χώματα

ανακαλύπτω ζωές μέσα στις λάσπες

βουνά εμπόδια εμπρός μου

κι εγώ ανήμπορη ρανίδα συνεχίζω

άγνωστο δρόμο χωρίς αιτία και σκοπό.

Αποκαλυπτική βροχή με πνίγει με αλήθειες

με παρασέρνουν άνεμοι στης γνώσης μου το φόβο

στης μοίρας το φουστάνι μπλέκομαι που ξέπλυνε το αίμα

και με τινάζει βίαια στα χέρια των θεών να πέσω.

Βλέπω μια θάλασσα απέραντη στο τέλος

ένα βυθό που η γαλήνη του τρομάζει,

ίσως να ‘μείναν όλα μισοτελειωμένα

ίσως αιτία και σκοπός βρήκαν λιμάνι

ίσως ο Ήλιος την ψυχή μου να φιλήσει

κι αφού εξατμιστώ

πάλι στο ίδιο παραμύθι επιστρέψω…

 

Φωτογραφία ( Ιθάκη ): Σοφία Κοντογεώργου      

 

Μικρό ερωτικό

 

Στα αστροχτένιστα μαλλιά του φεγγαριού

η Αφροδίτη αλαφροσκέπαστη κοιμάται

τοξεύει ο έρωτας το στήθος του ονείρου

κι η νύχτα λαβωμένη ξαγρυπνά

μέσ’ στων φιλιών την άσβεστη αγρύπνια.     

 

ΦΑΡΟΙ

 

Μικρή ζωή δεν πρόλαβες

και φεύγεις πριν αρχίσεις.

Στην ανείδωτη νύχτα

λευκά αστέρια αφήνεις

να δείχνουν την πορεία

σαν αγέρωχοι φάροι

που τους χτυπούν τα κύματα

αέρηδες τους δέρνουν

μα στέκουν ορθοί κι αμίλητοι

στ’ απόκρημνα τα βράχια

χαρίζοντας στους ναυαγούς

σωτήριο το φως τους.           

 

Τα γεράκια του Νήριτου

 

Τα γεράκια του Νήριτου

με φτερά λεπίδες χαρακώνουν τον άνεμο

στέκονται ακίνητα στην εσχατιά του

κι ατενίζουν τον κόσμο πάνω απ’ τις ψηλές κορφές

σαν κουκκίδες του ουρανού

που δίνουν έμφαση στο γαλάζιο.

Πόσο μικρά όλα εκεί κάτω

αθέατα τα προβλήματα των υπάρξεων

ανύπαρκτα τα υψηλότερα νοήματα

ασήμαντες οι αιωνόβιες θεωρίες.

Κι άξαφνα εκεί στα χαμηλά

μια ελάχιστη κίνηση πυροδοτεί

αρχέγονα ένστικτα της επιβίωσης

κι αρχίζουν την ιλιγγιώδη, κατακόρυφη πτώση

από την άκρη του Ήλιου στα χώματα της Γης

που θα φέρει την αναγκαία γεύση της επιτυχίας

ή την επικίνδυνη εξέλιξη της αποτυχίας

και θα ορίσει τη διαφορά

ανάμεσα στο σήμερα και στο αύριο.

Κυνηγός και θήραμα

στην αέναη μάχη της Φύσης

ακροβατούν στον αβέβαιο ορίζοντα,

χωρίς να ξέρουν την κατάληξη

στην αμφίρροπη πάλη

στο θαύμα της ζωής.   

 

*Νήριτος: Το όρος Νήριτος, το Νήριτον κατά τον Όμηρο, με το ψηλότερο βουνό της Ιθάκης.

Φωτογραφία ( κορφή του όρους Νήϊον στον οικισμό Φρίκες, το ομηρικό Ρείθρον, Ιθάκη ): Ντίνος Ι. Γλαρός     

 

 

ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ

 

Ο σκοταδισμός του ανθρώπου φτάνει τόσο βαθιά

όσο οι ρίζες γέρικου πλάτανου,

το αρρωστημένο αίμα ποτίζει τα έγκατα των αιώνων

μολύνει τις ψυχές των γενεών σαν ανίατη λέπρα

και κατατρώει τις σάρκες της αγάπης.

Δύσκολα εντοπίζεις την αφετηρία του

κι ακόμη πιο δύσκολα

ξεριζώνεις το μίσος απ’ τα μάτια ενός παιδιού

αφοπλίζεις το χέρι που πετά την πέτρα

στο ανυπεράσπιστο πρόσωπο.     

 

ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΩΡΑΙΟ

 

Το ψέμα έρχεται πάντα ωραίο

κυλά στις λέξεις μας σαν λάγνο ποτό

γεννάει άθελα κι άλλα, μοιραίο

το κατρακύλισμα χωρίς γυρισμό. 

Η ζάλη άρχισε, μεθύσι γλυκό

τι είναι κάλπικο τι ‘ναι αλήθεια

και τώρα γίνεται το λάθος σωστό

η πλάνη γίνεται πάλι συνήθεια.

Σαν ψεύτες ζήσαμε στα παραμύθια

στο τέλος χάσαμε της νιότης το φως

μονάχοι μείναμε μ’ άδεια τα στήθια

κι η γνώση έφτασε αργά δυστυχώς:

Αν η αλήθεια τη σκέψη γεμίσει

τότε τη μαύρη ψυχή θα φωτίσει. 

 

*Σονέτο αγγλικό ( Σπενσεριανό )    

 

Χωρισμός

 

Όταν κοπάσει η επιθυμία

στο σούρουπο θα κλαίει το φεγγάρι

ανείδωτοι θα μοιάζουνε οι φάροι

μέσα στον άνεμο, στην τρικυμία. 

Θα ‘ναι η άνοιξη του πόνου μνεία

ανάσα ο λυγμός δε θα ‘χει πάρει

αμίλητοι θα φεύγουνε οι γλάροι,

μέρες αγέλαστες χωρίς ουσία.  

Κι αν τρύγησε το δάκρυ η αγάπη

το αίμα της πληγής κρυμμένη θα ‘χει

ελπίδα φυλαγμένη στο μαντήλι. 

Κι αν τέλειωσε το χτες κι αλλού πεθαίνει

το αύριο γεννιέται και προσμένει

καινούρια ροδοπέταλα στα χείλη. 

 

*Σονέτο ιταλικό ( Πετραρχικό )    

 

ΛΑΜΠΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

 

Λάμπει ο έρωτας, αυγή της μέρας,

πάλι μεθά στην ανθισμένη γύρη

όμως εγώ στης θλίψης το λιοπύρι

στ’ άλικο καίγομαι πικρής εσπέρας. 

Είμαι ανήμπορο πουλί κι αγέρας

σπάει φτερά κι όλες τις πτήσεις φθείρει,

άδεια ψυχή στην ερημιά θα γείρει

πάντοτε μόνη της μιλά στο τέρας.

Όμως σαν έρχεται γλυκό το χάδι

όλα τα άσχημα αλλάζουν όψη

όταν κρατιόμαστε από το χέρι.

Όταν το όνειρο μέσ’ στο σκοτάδι

πύρινο άγγισμα στο σώμα δώσει

νέους ορίζοντες το φως θα φέρει. 

 

*Σονέτο ιταλικό ( Πετραρχικό )    

 

 

Αυτή η απόκοσμη τρομπέτα

 

Αυτή η απόκοσμη τρομπέτα

βγάζει απ’ τα σπλάχνα της

ουράνιες μελωδίες της ψυχής

ερωτικά σταλάγματα από κόκκινο σταφύλι

λυτρωτικές εξομολογήσεις

του χωρισμού τον πόνο να ξορκίσει

με μουσικές ανήκουστες

με επικίνδυνα ποτά

μεθάνε οι αλγεινές ερινύες

εκστατικά χορεύουν με τη θλίψη

κι η νύχτα εξαγνισμένη από τα δάκρυα

τα αποκαμωμένα μάτια απαλύνει

μ’ ένα ανέλπιδο κρεσέντο

στο φως αναγεννημένου πρωϊνού. 

*Ποιητικό σχόλιο στο τραγούδι «Τελευταίο ποτό με το διάβολο» ( Διάφανα Κρίνα )   

 

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ

 

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια

στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή

τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια

να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.

Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή

το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει

ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Μια λάμψη που παραπάτησε στα σκοτάδια

τρεκλίζει δειλά απείθαρχη, σιωπηλή

φωτίζει της ανανέωσης τα πετράδια

πριν έρθει κοντά του τέλους μας η αρχή.

Στα μάκρη παγώνει μόνη της η ψυχή

στο σύμπαν σαν αστερόσκονη προσπερνάει

ας ήταν μετά το τέλος της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Πεθαίνει πάνω στης κρίσης μας τα ψεγάδια

το χάδι που είναι βάλσαμο στην πληγή,

η μοίρα μάς παίζει όλους ξανά στα ζάρια

και όποιος σωστά ποντάρισε θα σωθεί.

Ανάσα τυφλά γυρεύει επιλογή

πετάει σαν πεταλούδα και ξεψυχάει

ας ήταν με την κορόνα της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Να δίνει το γέλιο της κι ας θρηνεί

ελπίδα που επιμένει να λαχταράει

ας ήταν από τα χείλη της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.    

 

ΑΡΡΩΣΤΟ ΜΙΣΟΣ

 

Άρρωστο μίσος κυλά στις φλέβες μας

αιμορραγούν οι αρτηρίες του Χρόνου

ξεψυχούν αβοήθητες οι κολασμένες ψυχές μας

και ψάχνουν τη σωτηρία σε ύπουλες διδαχές.

Οι πόλεις πεθαίνουν στα σανατόρια των θεών

νοσούν οι αιώνες από ανίατη λέπρα

μολυσμένα μυαλά μεταδίδουν αόρατα καρκινώματα

και τρέφονται από τα σκοτωμένα κορμιά μας.

Τα πουλιά τρομάζουν απ’ τις εκρήξεις των ανθρώπων

τα δέντρα ασφυκτιούν στα σαπισμένα χώματα

ο άνεμος βαριανασαίνει στις αμυχές της ειρήνης

το νερό στερεύει στην πηγή της αγάπης.

Σε ποιο γαλαξία σκουριάζουν οι αλυσίδες του διχασμού;

Σε ποιο σύμπαν κρύβεται η ελπίδα;

Ποιος Ήλιος θα φωτίσει την ύπαρξή μας;   

 

Μάης

 

Ο Μάης ο μαέστρος των πουλιών

της ομορφιάς ο γητευτής κι ο τροβαδούρος

κάθε χρόνο επιμένει με την ακάματη παλέτα του

την πανδαισία των χρωμάτων να μας δείχνει.

Με ευωδιές των λουλουδιών και των καρπών

τα κουρασμένα κορμιά μας ημερεύει

με φωτεινές ριπές των αστεριών

τις φοβισμένες ψυχές μας γαληνεύει.    

 

ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Οι αλυσίδες της ψυχής

σφιχτά δεμένους μας κρατάνε

και των φτερών το πέταγμα

κάθε στιγμή αναβάλλουν.

Καυτές ανάσες άπραγες

απ’ τον αέρα ξεχασμένες

αδυνατούν στη θέληση

στον κεραυνό δειλιάζουν. 

Μάτια τυφλά δε χαίρονται

την ομορφιά του ήλιου,

πηγής νερό δε γεύονται

τα σφαλισμένα χείλη.

Αλήθειες ασυγκράτητες

κοιτάνε μέσ’ στο φόβο

σαν χέρια ακατανίκητα

απ’ τα δεσμά ξεφεύγουν.    

Ζωγραφική με soft pastels: Έλενα Κανδηλάκη

 

Παράσταση

 

Εγκλωβισμένα θύματα

στα νύχια ματωμένης καριέρας

γδέρνουν την ψυχή τους

και τα κομμάτια πετάνε

στο αδηφάγο χειροκρότημα.

Η αυλαία ανοίγει

δυνατές μουσικές

εντυπωσιακά σκηνικά

λόγια μεγαλεπήβολα

να σκεπάζουν τις κραυγές

κάτω από τα προσωπεία

και ο χορός ανούσιος

στην πλοκή θλιβερής τραγωδίας.

Οι εποχές υποκρίνονται

μπροστά στο απαράλλαχτο φόντο

και ο χρόνος ανήμπορος να βελτιώσει νοοτροπίες

θεμελιωμένες στο αίμα του

κολλημένες στο δέρμα του

σαν αγιάτρευτη λέπρα.

Μη μιλάς

θα ξυπνήσει το τέρας

θα καταπιεί το λαρύγγι σου

θα σου βγάλει τα μάτια… 

Ανήθικοι δάσκαλοι

διδάσκουν την αδίστακτη εξουσία

την ανθρωποφαγία χωρίς διάλειμμα,

το πιο σημαντικό μάθημα της επιτυχίας

το «ξέρω μα δε μιλώ». 

Και ο θίασος μεγαλώνει¹

σε όλες τις Τέχνες απλώνεται

σε όλες τις εργασίες

μολύνει τις πόλεις μας

καθοδηγεί τα παιδιά μας,

κι εμείς ανίδεοι θεατές

ηρωοποιούμε, θαυμάζουμε, χειροκροτούμε

μεταμφιεσμένα φρικιά

στο τσίρκο του παραλόγου.

  

¹και ο θίασος μεγαλώνει

Ο στίχος είναι από το τραγούδι Welcome to the show του Παύλου Σιδηρόπουλου.