Μάρτης

 

Ανακατωμένα τα μαλλιά του Μάρτη

περιπαίζουν τα τελευταία κρύα
τα μαύρα σύννεφα περιγελούν.
Ανάμεσα σε δύο εποχές
αναποφάσιστος ποια να διαλέξει
με το ‘να χέρι λέει αντίο στο χειμώνα
και με το άλλο καλωσορίζει την άνοιξη.
Κι έτσι μπερδεμένος στη φωτιά και τον πάγο
τα χρώματα των λουλουδιών προετοιμάζει
να υποδεχτούν το αρχέγονο φως
το μητρικό νερό της Δημιουργίας
και τον γλυκό αέρα της ζωής. 

  Εκεί που κλαίει η καρδιά     Εκεί που κλαίει η καρδιά το ρίγος της απλώνει το μαύρο του σεντόνι στα δυο της μάτια τα υγρά η λύπη...