Τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα.
Σύμφωνα με το Νόμο 2121/1993 και τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης που έχει κυρωθεί με τον Ν. 100/1975, απαγορεύεται
η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, ολική ή μερική, περιληπτική,
κατά παράφραση ή διασκευή και απόδοση του περιεχομένου
της σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης, ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του συγγραφέα.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ




Τριά λαρί λαρό
τραγούδι θα σας πω
για κάποιονε τρελλό
που πέρασε από ‘δω

με γένια και μαλλιά
με φλόγα στη ματιά
δεν ήθελε λεφτά
χρυσάφι η καρδιά.

Τριά λαρί λαρό
με λέτε όλοι τρελλό
μα εγώ σας αγαπώ
φτωχά μου ανθρωπόμορφα.
Τριά λαρί λαρό
αν έχετε μυαλό
στον κόσμο μας εδώ
τα χρόνια ζήστε όμορφα. 






Τριά λαρί λαρά
ας μείνουμε παιδιά
για όλους η χαρά
να έχει μια γωνιά

ο πόλεμος θολή
ανάμνηση κακή
να είμαστε μαζί
αδέρφια μέσ’ στη γη.


Τριά λαρί λαρά
αγάπη, ζεστασιά
μεγάλη αγκαλιά
για όλα μας τα πλάσματα.
Τριά λαρί λαρά
ακούστε καθαρά
τα λόγια τα σοφά
και του τρελλού διδάγματα. 


από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά )  


Απτάλικο

Στο Στέλιο Βαμβακάρη





Σε δρόμους πάνω κοφτερούς
καραντουζένι στους καημούς.
Στηρίζομαι στα γόνατα
στις λύπες βάζω χρώματα.


Σκυφτέ πατέρα που πονείς
ταξίμι παίξε της ζωής.
Δείξε μου πού τα βήματα
και πώς περνούν τα κύματα.


Εδώ στον ψεύτικο ντουνιά
μαζί η λύπη κι η χαρά.
Πού πάμε, τι γυρεύουμε
προτού να ‘ρθούμε φεύγουμε. 


Λαμνοκόποι της σιωπής




Λαμνοκόποι της σιωπής
χαράζουν πορείες με τα απόνερα
της ερημιάς τους.
Παραλλαγές ευφάνταστες στο εύρος των χρωμάτων
λαμποκοπούν στου ορίζοντα το ατέλειωτο γαλάζιο
γίνονται φως κι ανάβουνε σ’ απόμακρα ακρογιάλια
για να ζεσταίνουν ναυαγούς που απόμειναν μονάχοι. 


Αφήνομαι





Αφήνομαι
σ’ ένα ηφαίστειο ηδονής
σε μια θύελλα που θεριέυει τη φλόγα
σε μια θάλασσα που με πάει μακρυά
στα πέρατα τα άγνωστα
του κόκκινου πάθους,
στων χρωμάτων το άγγισμα
στου φιλιού σου τη δίνη
στων χειλιών σου την ίριδα
στων ματιών σου το χάδι.
Απροσδόκητε έρωτα
μ’ ένα νεύμα ταράζεις
της καρδιάς το στερέωμα
σαν ριπή μέσ’ στη νύχτα.
Αφήνομαι
στην αιχμή του βέλους
μια κηλίδα που έσταξε
τη ζωή να ποτίσει.  


Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ




Αυτό που σε κάνει τα όριά σου να περνάς
στο μαύρο βυθό σου σαν σώμα ξένο να βουτάς
αυτό τους θεούς σου σε κάνει να δημιουργείς,
είναι η φλόγα της ψυχής
είναι η φλόγα της ψυχής.

Αυτό που στις λύπες αργά σταλάζει γιατρικό
και τη μοναξιά σου την κάνει φως υποφερτό,
το θάνατο σφαίρα μέσ’ στη ρουλέτα της ζωής
δίχως το φόβο να τον δεις,
είναι η φλόγα της ψυχής.

Αυτό που αλλάζει όσα σου φαίνονται γνωστά
στιγμή που γεννάει τα πιο μεγάλα μυστικά
σου δίνει το πάθος την κάθε μέρα σου να ζεις
με τη χαρά της ηδονής,
είναι η φλόγα της ψυχής.  

Το ποίημα μου ΝΕΚΡΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ  στην ιστοσελίδα Ορίζοντες Τέχνης . 
Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και την προσθήκη της εικόνας !!!! 

http://www.escapemedia.gr/orizontes-texnis/nekra-garifala/  

ζωή αγκάθινη



στάζει το δάκρυ
στα σοκάκια της καρδιάς
ζωή αγκάθινη
μόνο το κορμί σου ανήκει
η ψυχή δεν έχει μοίρα
φτερουγίζει ελεύθερη
σε άγνωστους ορίζοντες
σε καινούριες ανάσες
σε άλλες ζωές   






ΟΣΤΡΑΚΟ  

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
    τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο
 και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει  
( Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ )




Μη σε τρομάζουν οι φουρτούνες
να αντλείς το δίδαγμά τους.
Μετά από κάθε δυσκολία
γίνεσαι πιο δυνατός
όταν την ξεπερνάς,                                                                               
φεύγει ο καιρός
τη θυμάσαι και σου φαίνεται
τόσο ασήμαντη, τόσο μικρή
κι όμως τότε
φάνταζε γιγαντιαία.                                                                              


Η ζωή είναι μια θάλασσα
άλλοτε γαληνεμένη
με τα νερά της να χαϊδεύουν απαλά
το φόβο της ψυχής σου
κι άλλοτε πάλι                                                                                       
οργισμένη σαν κακός δαίμονας
σε καταπίνει με ένα της κύμα
και αναδύονται από το βυθό
οι θεϊκές
άγνωστες δυνάμεις                                                                               
του εαυτού σου.
Στη θάλασσα της ζωής
ρίξε τα όστρακα της σκέψης σου,
όταν θα έχεις πια φύγει
για εκεί που ο χρόνος δε μετράει                                                           
μερικά απ’αυτά
μπορεί να βγουν σε κάποια αμμουδιά
και κάποιος να σε θυμηθεί.
Ζεις αιώνια
όταν σε θυμούνται.                                                                                


Η ζωή είναι ένα ταξίδι
χωρίς να ξέρεις πού θα σε βγάλει
το επόμενο κύμα.
Ταξιδεύεις από λιμάνι σε λιμάνι
άλλο είναι μικρό                                                                                    
άλλο μεγάλο
άλλο ήσυχο και φιλόξενο
άλλο επικίνδυνο και βρώμικο.
Κάθε συνάντηση
έχει και έναν αποχαιρετισμό                                                               
ίσως διότι
ο προορισμός είναι το ταξίδι.


Τίποτε δε θα πάρεις μαζί σου
θα πας γυμνός όπως ήρθες,
γυμνός και μόνος                                                                                 
στο τέλος της αβεβαιότητας.
Τίποτε δε θα σε θυμίζει πια
εκτός, ίσως,
από ένα όστρακο
σε κάποια αμμουδιά                                                                             
της αιωνιότητας.






 Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2004

 από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Φωτογραφία ( Φούρνοι Κορσεών ) : Γιώργος Ι. Μαρούσης  


ΨΙΧΑΛΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ




Ψιχάλες αδέσποτες
του ουρανού αδύναμες υπάρξεις
την τύχη τους ορίζει
το συναπάντημα των ανέμων
της στιγμής το φύσημα.
Ταξιδεύουν αδέξια
μέσ’ στο Χρόνο τρεκλίζοντας
στα βουνά σκοντάφτουν
και στου ήλιου το χάδι.
Παγωμένα δάκρυα
απ’ των συννέφων τα βλέφαρα
ποτίζουν τις ξεραμένες ελπίδες
να γεννηθούν νέες πνοές
νέα χρώματα.
Ψιχάλες αδέσποτες
κατακλείδες κρυστάλλινες
αφήνουν αχνές δημιουργίες
στο τελευταίο τους τρέμουλο. 



ΝΕΟΣ ΗΛΙΟΣ



Θολοί ορίζοντες στα μάτια των παιδιών μας
λειψά διδάγματα δασκάλων θλιβερών,
αιώνων πέρασμα ανούσια ματώνει
σαν νόθος ήρωας πολέμων σκοτεινών. 


Ψυχρά συμφέροντα του μίσους τα βλαστάρια
θεριεύουν τρώγοντας τις σάρκες των λαών,
στημένα σύνορα περίφραξη της Σκέψης
σφαγεία γίνονται των άβουλων αμνών.


Η επανάσταση βολεύτηκε στα λόγια
δειλά λουφάζει του αγώνα η κραυγή
βουβές σημαίες ζητιανεύουνε ιδέες
τα μανιφέστα μάς προδώσαν την αυγή. 


Ο νέος ήλιος ας κινήσει το καθάριο
το φως που κρύβει στα φτερά της η ψυχή… 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ Τριά λαρί λαρό τραγούδι θα σας πω για κάποιονε τρελλό που πέρασε από ‘δω με γένια και μαλλιά ...