Το μπλουζ του απορριμματοφόρου 

Τα σκουπίδια καθαρίζω

και ολονυχτίς γυρίζω

και τα χύμα και καζάνια

κι έχουμε οδηγούς τζιμάνια.  

Λεωφόρους και δρομάκια

με σαβούρες και καδάκια

γρήγορα θα τα γυαλίσω

και στο σπίτι θα γυρίσω. 

Οδηγέ μας βάλε, δώσε

μπας και φύγουμε απόψε.  

Τα σκουπίδια τα σενιάρω

μεροκάματο να πάρω

μέσ’ στη σκόνη, στα σκοτάδια

και τ’ αμάξια μας ρημάδια.  

Σκαλοπάτια και ψαλίδια

δε δουλεύουν τα αρχίδια

πάλι κόλλησε η κουτάλα

ε ρε βάσανα μεγάλα.  

Οδηγέ μας βάλε, δώσε

μπας και φύγουμε απόψε.    

 

Πώς θα στρίψει στην Ακράτας

( πού παρκάρισε ο μαλάκας )  

κι από πίσω μας κορνάρουν

στο κρανίο θα τα πάρουν.  

Στο Σχιστό θα πάω ν’ αδειάσω

τσιγαράκι θ’ απολαύσω

κι ύστερα θα επιστρέψω

και τα άλλα να μαζέψω.

Οδηγέ μας βάλε, δώσε

μπας και φύγουμε απόψε.     

 

Με βροχή, κρύο και χιόνι

η δουλειά μας δεν τελειώνει

του παντός καιρού εργάτες

με το δήμο μας στις πλάτες.                                                   

 

Το μπλουζ του μάστορα

 

Μάστορα μου σε περίμενα εχτές

πήρες σήμερα και μου ‘πες δυο ψευτιές

στάζει η βρύση, καζανάκι χαλασμένο

με εγκλώβισες στο σπίτι να προσμένω.

Έχασα τη θάλασσα για σένα

σχέδια θρηνούν πλημμυρισμένα.

 

Μια ντουλάπα αναμένει μαστοριές

και το ρεύμα χαλασμένο από προχτές

με το κρύο το νερό θα κάνω μπάνιο

τουαλέτα θα γυρεύω να τα κάνω.

Μάστορα που να ‘χεις την υγειά σου

μη με γράφεις άλλο στα αυτά σου.

 

Είχα να ‘ρθω στο νησί μου ένα χρόνο

βρήκα μέλισσες και φίδια μέσ’ στο δρόμο

έλα μάστορα και άλλο μη με στήνεις

και ερείπια το σπίτι μην αφήνεις.

Αχ μωρό μου αγκαλιά θα σε κρατήσω

μερεμέτια στην καρδούλα σου θ’ αρχίσω,

αχ μωρό μου αγκαλιά θα σε κρατήσω

μερεμέτια στην καρδούλα σου θ’ αρχίσω.        

 

Στο φως και στη σκιά

 

Είμαι στην άκρη του γκρεμού

στα χείλη του ωκεανού

στα μυστικά του σκοταδιού

και στις ρωγμές του φεγγαριού. 

Είμαι παντού και πουθενά

είμαι στο φως και στη σκιά

είμαι σ’ απάτητα βουνά

και στου ανέμου τα φτερά.   

Είμαι και λίγο και πολύ

είμαι αιώνας και στιγμή

είμαι το αίμα στην πληγή

είμαι και τέλος και αρχή.   

Είμαι λυγμός που ξαγρυπνά

είμαι και χώμα και φωτιά

είμαι κοντά και μακριά

είμαι στο φως και στη σκιά.      

 

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΩ 

 

 

Θα ήθελα να μάθω 

το τραγούδισμα των πουλιών

το δρομολόγιο του ακυβέρνητου σύννεφου

τη δύναμη που κάνει το δέντρο να αντιστέκεται

στην ορμή του ανέμου.   

Την αιτία που ωθεί τον ανθό να ανοίξει,  

το συμπέρασμα νεαρής αχτίδας

που διαπερνά τα μυστικά των βυθών,

το νόημα των ατίθασων λέξεων

που τόλμησαν να καούν στο φως.   

Θα ήθελα να μάθω

την αρμονία της μέρας και της νύχτας

του Χρόνου το απόκρυφο όριο

της ζωής το ακατανόητο δίδαγμα.      

 

 

Καρδερίνα

 

Γλυκό τιτίβισμα καρδερίνας

στολίζει του ανέμου τα κύματα

διακριτικό μέσ’ στο Χρόνο φτερούγισμα

ομορφαίνει το διάβα της μέρας.

Για μια στιγμή σταματά η ροή

αναπαύονται για λίγο οι σκέψεις

της ζωής το αεικίνητο πέρασμα

γεννά μουσικής κρυστάλλινους ήχους.     

 

Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ ΜΙΚΡΗ

 

 

 

Η μνήμη μας μικρή

μόλις λίγων ημερών

τα προηγούμενα δεν τα θυμάται

από το παρελθόν κανένα δίδαγμα

και ψάχνουμε το σωτήρα

κολυμπώντας

στην κόπρο του Αυγεία…       

 

           Δροσουλίτες

 

 

Σκιές ανεξήγητες

στου Νου την ομίχλη

καλπάζουν σαν ατίθασα σύννεφα

σε μάχες αλλοτινές. 

Στου Ψηλορείτη το απόγι

υδάτινα φαντάσματα

χορεύουν στην ετήσια συνάντηση

με του μυαλού τα απόκρυφα βλέμματα

με της ψυχής την ακλόνητη πίστη

με του ανθρώπου τη συμπαντική ύπαρξη.      

 

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΑΝ ΨΥΧΕΣ

 

Οι αναμνήσεις σαν ψυχές

περιφέρονται μέσα στο Χρόνο

απρόσκλητοι επισκέπτες

διαβαίνουν στα όνειρά μας

καταλαμβάνουν τη σκέψη μας, 

πουλιά που ξέφυγαν από τη λήθη

και πετούν ασυνάρτητα

στον ουρανό της μνήμης.        

 

ΣΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

 

Καθρέφτισμα μέσ’ στο σκοτάδι

αναλαμπή της σκέψης

με πάει σε τοπία

μιας άλλης διάστασης.  

Τι κάνω εδώ;

Πώς ήρθα, πώς θα φύγω;

Και ύστερα απ’ το θολό ταξίδι

επιστρέφω στη θνητή μου υπόσταση

κρατώντας στα χέρια μου

λέξεις αθόρυβες

σαν προσευχή.        

 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα

στα βάσανα του έρωτα

βαριανασαίνει η καρδιά

κι αναστενάζει μυστικά

κρυφά και αφανέρωτα. 

Στου πόνου τ’ αγεφύρωτα

στης ζάλης τ’ ανεκπλήρωτα

είν’ αδειανή η αγκαλιά,  

παραπατούν στην ερημιά

φιλιά ακατοχύρωτα.   

Στα βάθη του Αχέροντα

στα βάσανα του έρωτα

ξεχειμωνιάζει η καρδιά

και δεν τελειώνει η βραδιά

στου πόθου τα αξημέρωτα.      

 

         Τα σεντόνια…

 

           όπου (Σ) Σοφία Κοντογεώργου, όπου (Ν) Ντίνος Ι. Γλαρός

 

 

(Σ) Τεντώνω με προσοχή 
      τα σεντόνια 
      που τα κορμιά τσαλάκωσαν
(Ν) Στον ανεξέλεγκτο στροβιλισμό τους 
      ανήμπορα παρασύρονται 
      και κυματίζουν φιλήδονα
(Σ)  Η μυρωδιά του έρωτα 
      αναδύεται απ’ τις πτυχές τους 
      Ξεφεύγει ατίθαση 
      εκείνη η ζάρα 
      όταν μ' αγκάλιασες γελώντας
      Ονειροπολώ 
      πάνω στο σχήμα 
      που χάραξαν οι ώμοι σου

(Ν)την απουσία σου θυμίζει 
      και τη λαχτάρα 
      του γυρισμού σου 
      λίγο πριν το απόβραδο  
(Σ) Σκεπάζω τα σημάδια σου
(Ν) σημάδια αλλού μην αφήσει 
      το σώμα που λείπει
(Σ) Τα κρύβω ζηλόφθονα 
      να μην τα βλέπω 
      μέχρι να ‘ρθει η νύχτα 
      που θα μ’ αγκαλιάσουν ξανά
(Ν) και με νέα σημάδια 
      θα σμίξουν.   

 

 

 

                                          Δημοσίευση ( facebook ) 5-12-2017   

 

ΣΦΑΙΡΑ ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΗ

 

Σφαίρα γαλαζοπράσινη

αιωρείται στο μαύρο του Χάους,

το σκοτάδι και το φως εναρμονίζονται

στου Χρόνου το αέναο πέρασμα

στην ακατανόητη ψυχή μας

που ακόμη δεν έμαθε

το νόημα της ύπαρξής της

που ακόμη δεν ένιωσε

το δώρο της ζωής.       

 

Αποτυπώματα  

 

Μέσα στου Χρόνου το ανελέητο ποτάμι

δειλές ρανίδες ψάχνουν τον δίαυλο

προς τη θάλασσα.  

Λέξεις λεπίδες χαράζουν το δέρμα του

για να φαίνονται οι ουλές

στα βλέμματα των αιώνων. 

Λέξεις αποτυπώματα στιγματίζουν τη σάρκα του

για να αναγνωρίζουν οι ιχνηλάτες

τη χαμένη μας ύπαρξη.          

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ

 

Τα παιδικά μου όνειρα

μεγάλωσαν και γέρασαν

ανέκφραστα κείτονται

στη θάλασσα της μνήμης.   

Κάποτε κάποτε τα ξεβράζουν τα κύματα

σαν κοχύλια σε έρημες αμμουδιές

ατενίζουν τον ήλιο που δεν έζησαν

τα ακρογιάλια που δε γνώρισαν

τα πελάγη που δεν ταξίδεψαν.  

Αναδύονται από το βυθό

όταν φουρτουνιάζει η σκέψη

γοργόνες με γερασμένα πρόσωπα,

Σειρήνες με τα μαλλιά μπλεγμένα

τραγουδούν παράφωνα τα μπερδεμένα τους λόγια

που κανείς δεν ακούει

στο σκοτάδι του Χρόνου.   

Τα παιδικά μου όνειρα

από άλλα όνειρα αντικαταστάθηκαν, 

τα σκόρπισαν οι άνεμοι της ζωής

στη δίνη αχόρταγων ουρανών

ξεχάστηκαν

σαν ανάμνηση που ποτέ δεν ήρθε.     

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

στην άβυσσο του Τσάλεντζερ

βρίσκεται η ψυχή μου. 

Ζώντας στο μαύρο της σκοτάδι

ονειρεύεται το φως

σαν θολή φαντασίωση

στα πέρατα της ουτοπίας.  

Με ένα ανήκουστο τραγούδισμα

στου ερέβους τα έγκατα

της ζωής χαρούμενο ξύπνημα

προσδοκά ν’ ανατείλει.     

 Το προφίλ μου στο facebook

  https://www.facebook.com/NtinosGlaros    

 

Ξανθό φεγγάρι

 

Ξανθό φεγγάρι φέγγεις νύχτες μου που κλαίνε

σαν άστρα λάμπουνε δυο μάτια γελαστά

δροσιά ανέλπιστη στα χείλη μου που καίνε

ονείρου άγγισμα στην έρημη καρδιά.   

Ξανθό φεγγάρι μου, συνάντηση μοιραία

στιγμές που έσμιξαν στου χρόνου την πλοκή

πληγές που άφησαν σημάδια στον αέρα

μαζί πορεύονται στου κόσμου τη βουή.  

Ξανθό φεγγάρι στου Αυγούστου τη λαγνεία

υγρή παραίσθηση, κραυγή της ηδονής

ζεστό λιμάνι στου μυαλού την τρικυμία

γλυκό τραγούδισμα στην άκρη της σιωπής.     

 

      ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

Θα θυμάμαι

πορτοκαλοκόκκινα ηλιοβασιλέματα

τραγούδια πουλιών σε φωτεινούς ορίζοντες

χρώματα κι αρώματα σε αιωρούμενους κήπους. 

Φόβους, θλίψεις και ανασφάλειες

χαρές και λύπες στην αγκαλιά

της θνητής μου ύπαρξης. 

Θα θυμάμαι

τις μέρες λουσμένες με φως

ανεκτίμητο φυλαχτό

στη νύχτα που έρχεται.     

 

Πόσα ποιήματα διάβασα… 

 

Πόσα ποιήματα διάβασα…

Χιλιάδες λέξεις σμίλεψαν τη σκέψη μου

διαμόρφωσαν το λεξιλόγιό μου

ανατάραξαν την ψυχή μου.  

Ένα σύμπαν αεικίνητο με καλεί

να απλώσω τα φτερά μου

να γνωρίσω νέους ορίζοντες

να πλάσω τα δικά μου τραγούδια

να τα προσφέρω στην αιωνιότητα

ιαματικό νερό

για τις διψασμένες καρδιές των ανθρώπων.  

Άραγε πόσες σταγόνες μου θα σωθούν

πόσες θα αγγίξουν στεγνά χείλη

πριν εξατμιστούν

στο ατέλειωτο άγνωστο του απείρου.  

Πόσα ποιήματα διάβασα…

Τροφή που ποτέ δε χορταίνω

πηγές που με δροσίζουν

χωρίς ποτέ να νιώσω κορεσμό, 

δρόμοι χωρίς προορισμό

που το τέλος τους ποτέ δε θα δω.  

Λίγα βήματα ακόμα στην απεραντοσύνη

λίγες ανάσες ακόμα στον αέναο Χρόνο

πόσα ποιήματα ακόμα θα διαβάσω…       

 

 

Η χαρά πάντα επιστρέφει

 

Η χαρά πάντα επιστρέφει

κι αν χάνεται κάποιες φορές

στου πόνου τα ατέλειωτα  πελάγη

κι αν μοιάζει αθέατη στο γκρίζο ορίζοντα

και σαν λουλούδι που ζητά την ευωδιά του,

πάντα θα επιστρέφει

σαν διαβατάρικο πουλί στον ουρανό μας

σαν κύμα που γυρίζει στο γιαλό

τα χείλη μας για λίγο να δροσίσει.   

Κι αν μόνους μας ξανά θα μας αφήσει

σε έρημα σοκάκια σκοτεινά

πάλι θα επιστρέψει

σαν πάντοτε γλυκά θα μας αγγίξει.       

 

ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 

Της φαντασίας τα πουλιά

πετούν αγέρωχα στα πέρατα του ορίζοντα

αψηφούν τις μπόρες και τους ανέμους

ξεπερνούν τα όριά τους

κι απλώνουν τα φτερά

σε άλλους γαλαξίες. 

Της φαντασίας τα πουλιά

ανταμώνουν κόσμους ανείδωτους

στροβιλίζονται σε καθάριους ουρανούς

ερωτοτροπούν με τα χρώματα

σε μέρες γαληνεμένες.  

Της φαντασίας τα πουλιά

αλήθεια κάνουνε το ψέμα

και ταξιδεύουν την ψυχή

σε τόπους όμορφους, αγαπημένους.       

 

Κόκκινη σοφία 

 

Ανάβλυσμα κόκκινης σοφίας

ξεχύνεται στην απεραντοσύνη

οι υπάρξεις άσπρες κουκκίδες

αφανή όντα στη σκόνη του Χάους.  

Μηδαμινά επιτεύγματα οι πράξεις μας

τόσο μεγάλες και τόσο μικρές

στην άλυτη εξίσωση της Αλήθειας.  

Ανελέητες δημιουργίες στα σπλάχνα του σύμπαντος

ξαναγεννούν καινούριες ζωές

καινούριες κοσμοθεωρίες

τα πάντα αλλάζουν ξανά και ξανά

στην αέναη ροή του Χρόνου. 

Σημαδάκι άφαντο στον μαύρο καμβά του απείρου 

ένα λουλούδι πώς να ζωγραφίσω;

Ξεχασμένος θεός στη λησμονιά της μνήμης

πώς να δημιουργήσω έναν γαλάζιο ουρανό; 

Φυλακισμένο πουλί στα δεσμά της σκέψης μου

πώς να πετάξω ελεύθερος; 

Απαντήσεις ανείδωτες σε ανείπωτες λέξεις

του χρησμού το κρυμμένο μυστήριο

πώς μπορώ να αγγίξω;        

 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

 

Ένα ποίημα

είναι ποίημα

όταν είναι γραμμένο

με ρανίδες ψυχής

με το αίμα του ασυνείδητου βαμμένο

και το μαχαίρι της Αλήθειας

βαθιά χωμένο στην καρδιά του. 

Όταν έχει κοιτάξει το φόβο κατάματα

σε νύχτες-λεπίδες ξενυχτισμένο

όταν ναυάγησε στο βυθό της θλίψης

και επέστρεψε πουλί σε γαλανό ουρανό

όταν ταξίδεψε στους ορίζοντες της Σκέψης

και έσταξε τη γνώση του στο άνυδρο χώμα.  

Ένα ποίημα είναι

μια αναλαμπή σε περαστικά βλέμματα

ένα ανήμπορο φτερό στην μπόρα των καιρών

μια σιωπηλή κραυγή στους ανείπωτους τρόμους

ένα ανείδωτο σημάδι στα ανέγγιχτα μυστικά

η σκόνη της ύπαρξης στη δίνη του Χρόνου.      

 

Στου δρόμου τα δύσβατα 

 

Στου δρόμου τα δύσβατα

δυσκολεύονται οι οδοιπόροι

παραπατάνε τα βήματα

πονάνε τα γόνατα

κουράζεται η ανάσα.   

Στου δρόμου τα δύσβατα

παραστρατεί η πορεία

τα αγκάθια χαράζουν το δέρμα

και το σώμα λιποψυχεί στην ανηφόρα.

Στου δρόμου τα δύσβατα

συνεχίζει δειλιάζοντας η θέληση

το κουράγιο κοντοστέκεται φοβισμένο

ο προορισμός θαμπός αχνοφαίνεται

τα μονοπάτια χαμένα μέσα στους θάμνους.  

Μα πίσω απ’ τους αντίπερα λόφους

μετά το καταστάλαγμα της βροχής

όταν λουφάξει αποκαμωμένος ο άνεμος

περιμένει ένα μικρό πρόσωπο γαλάζιου ορίζοντα

που στολίζουν τα χείλη του

τα χρώματα της ίριδας.      

 

ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ

 

Ένα λουλούδι στην άβυσσο

ανασηκώνει το κορμάκι του στα χάδια του ήλιου

αισθάνεται το οξυγόνο στο ορθάνοιχτο άνθος

του νερού τη δροσιά γεύεται

ευωδιές και χρώματα προσφέρει στο Χάος.  

Αντιστέκεται στις ριπές του ανέμου

λυγίζει στα ραπίσματα της βροχής

στου κρύου το ξέσπασμα μαργώνουν τα φύλλα

αγωνιά στου σκοταδιού την ανασφάλεια.  

Ένα λουλούδι στην άβυσσο

την πολύτιμη ζωή του προστατεύει

με το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης

τη θνητή ύπαρξή του φροντίζει.     

 

Μια χαραμάδα φως

 

Μια χαραμάδα φως

θα αρκούσε

να μας βγάλει απ’ τα σκοτάδια μας,  

σε καθαρό ουρανό

να πετούσε ελεύθερη η σκέψη μας.  

Ένα νεκρό λουλούδι

θα μπορούσε

να αναστήσει τη συμπόνια μας

να στάξει ένα δάκρυ στις καρδιές μας.

Τα κελαηδίσματα των πουλιών

θα ήταν τα πιο όμορφα τραγούδια

στις αγνές ψυχές μας

και οι απέραντες θάλασσες των οριζόντων

θα μας καλούσαν σε νέα ταξίδια.   

Αν μια χαραμάδα φως

διαπερνούσε απαλά

απ’ τα μισάνοιχτα παράθυρα

της ύπαρξης μας.       

 

Αλληλένδετοι κόσμοι

 

Εγώ εδώ κι εσύ εκεί

τόσο μακριά και τόσο κοντά,

ό,τι συμβαίνει σε σένα με καθορίζει

οτιδήποτε κάνω σε επηρεάζει

παράλληλες διαδρομές σε μοιραία συνύπαρξη. 

Όλη μου η ζωή στην αγκαλιά σου

όλη μου η ύπαρξη μέσα στα σπλάχνα σου, 

οι επιλογές μου σκιαγραφούν την πορεία μου

σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό

κάθε μου σχέδιο αβέβαιο ξημέρωμα

σ’ ένα αύριο δίχως τέλος. 

Οι κοσμοθεωρίες σκόνη στον άνεμο

οι ανακαλύψεις κόκκοι άμμου σε απέραντη παραλία

οι θεοί αδυνατούν να αγγίξουν την Αλήθεια

και οι αλήθειες μου ξέθωρα χρώματα

στον καμβά του Χρόνου.  

Εγώ εδώ κι εσύ εκεί

αλληλένδετοι κόσμοι

στο συμπαντικό χορό

της δημιουργίας και της καταστροφής.       

 

Στην άκρη του γιαλού

 

Εδώ στην άκρη του γιαλού

το βλέμμα ξανοίγεται στο γαλάζιο

ο ορίζοντας απλώνει τα γήινα χρώματα

πάνω απ’ την απέραντη θάλασσα

της ζωής μας. 

Εδώ στο απόμερο ακρωτήρι

πάνε κι έρχονται τα κύματα

φέρνοντας μηνύματα από άγνωστους τόπους,

τα πλοία μάς καλούν απ’ τ’ ανοιχτά

να σαλπάρουμε

στης Γνώσης το ταξίδι.  

Εδώ στην άκρη του γιαλού

σύννεφα ταξιδιάρικα οι μέρες

φυσούν οι άνεμοι και χάνονται

στα άδυτα του Χρόνου.  

Εδώ στην άκρη του γιαλού

στα στερνά της πορείας

μετά από τόσες τρικυμίες

ακόμα δεν κατάλαβα

πού είναι η αρχή και πού το τέλος

πού βρίσκεται το ψέμα κι η αλήθεια

της ύπαρξης ετούτης 

ποιος ο λόγος…        

 

Μόνο μία φορά

 

Μόνο μία φορά

κι έπειτα χανόμαστε

ούτε ζούμε κάπου αλλού

ούτε επιστρέφουμε.  

Μόνο μία φορά

τόσο λίγος ο χρόνος μας

κι ό,τι προλάβουμε να μάθουμε

ό,τι προλάβουμε να δώσουμε

στη διάρκεια μιας αστραπής.  

Μόνο μία φορά

κι έπειτα γινόμαστε

μια ανάμνηση για τους ζωντανούς

μια αύρα στις μελλοντικές σκέψεις. 

Μόνο τα τραγούδια μας

θα θυμίζουν στο αύριο

τη φοβισμένη μας ύπαρξη

τη θνητή μας υπόσταση

τα δειλά μας σκοτάδια

στους ήλιους της αιωνιότητας.