Φωνές στο λυκόφως

Φωνές στο λυκόφως

μοναχικά ουρλιαχτά

τρομάζουν τη σιγή της νύχτας

στην άγρια μέρα που έρχεται

αντιστέκονται ματωμένες

σφαδάζουν στο κατώφλι του πόνου

του Ανθρώπου τις πληγές γλείφουν

να του γιατρέψουν τη θλίψη στα μάτια.

Γκρίζα νεφελώματα σκοτεινιάζουν

τον ουρανό που απλώνεται

πίσω απ’ την άρρωστη βροχή

πίσω από τις διδαχές του μίσους.

Απατημένη νόηση ποτέ δε θα καταλάβεις

πως μέσα απ’ τα χέρια σου έχασες

τον παράδεισο που αιώνες γυρεύεις.

Έλα γαλήνη του σύμπαντος

να σκεπάσεις τις άδικες πράξεις

τις σκληρές συμφορές ν’ αγκαλιάσεις

και το δάκρυ της Γης να σκουπίσεις.