Το μπλουζ του μάστορα

 

Μάστορα μου σε περίμενα εχτές

πήρες σήμερα και μου ‘πες δυο ψευτιές

στάζει η βρύση, καζανάκι χαλασμένο

με εγκλώβισες στο σπίτι να προσμένω.

Έχασα τη θάλασσα για σένα

σχέδια θρηνούν πλημμυρισμένα.

 

Μια ντουλάπα αναμένει μαστοριές

και το ρεύμα χαλασμένο από προχτές

με το κρύο το νερό θα κάνω μπάνιο

τουαλέτα θα γυρεύω να τα κάνω.

Μάστορα που να ‘χεις την υγειά σου

μη με γράφεις άλλο στα αυτά σου.

 

Είχα να ‘ρθω στο νησί μου ένα χρόνο

βρήκα μέλισσες και φίδια μέσ’ στο δρόμο

έλα μάστορα και άλλο μη με στήνεις

και ερείπια το σπίτι μην αφήνεις.

Αχ μωρό μου αγκαλιά θα σε κρατήσω

μερεμέτια στην καρδούλα σου θ’ αρχίσω,

αχ μωρό μου αγκαλιά θα σε κρατήσω

μερεμέτια στην καρδούλα σου θ’ αρχίσω.        

 

Στο φως και στη σκιά

 

Είμαι στην άκρη του γκρεμού

στα χείλη του ωκεανού

στα μυστικά του σκοταδιού

και στις ρωγμές του φεγγαριού. 

Είμαι παντού και πουθενά

είμαι στο φως και στη σκιά

είμαι σ’ απάτητα βουνά

και στου ανέμου τα φτερά.   

Είμαι και λίγο και πολύ

είμαι αιώνας και στιγμή

είμαι το αίμα στην πληγή

είμαι και τέλος και αρχή.   

Είμαι λυγμός που ξαγρυπνά

είμαι και χώμα και φωτιά

είμαι κοντά και μακριά

είμαι στο φως και στη σκιά.      

 

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΩ 

 

 

Θα ήθελα να μάθω 

το τραγούδισμα των πουλιών

το δρομολόγιο του ακυβέρνητου σύννεφου

τη δύναμη που κάνει το δέντρο να αντιστέκεται

στην ορμή του ανέμου.   

Την αιτία που ωθεί τον ανθό να ανοίξει,  

το συμπέρασμα νεαρής αχτίδας

που διαπερνά τα μυστικά των βυθών,

το νόημα των ατίθασων λέξεων

που τόλμησαν να καούν στο φως.   

Θα ήθελα να μάθω

την αρμονία της μέρας και της νύχτας

του Χρόνου το απόκρυφο όριο

της ζωής το ακατανόητο δίδαγμα.      

 

 

Καρδερίνα

 

Γλυκό τιτίβισμα καρδερίνας

στολίζει του ανέμου τα κύματα

διακριτικό μέσ’ στο Χρόνο φτερούγισμα

ομορφαίνει το διάβα της μέρας.

Για μια στιγμή σταματά η ροή

αναπαύονται για λίγο οι σκέψεις

της ζωής το αεικίνητο πέρασμα

γεννά μουσικής κρυστάλλινους ήχους.     

 

Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ ΜΙΚΡΗ

 

 

 

Η μνήμη μας μικρή

μόλις λίγων ημερών

τα προηγούμενα δεν τα θυμάται

από το παρελθόν κανένα δίδαγμα

και ψάχνουμε το σωτήρα

κολυμπώντας

στην κόπρο του Αυγεία…       

 

           Δροσουλίτες

 

 

Σκιές ανεξήγητες

στου Νου την ομίχλη

καλπάζουν σαν ατίθασα σύννεφα

σε μάχες αλλοτινές. 

Στου Ψηλορείτη το απόγι

υδάτινα φαντάσματα

χορεύουν στην ετήσια συνάντηση

με του μυαλού τα απόκρυφα βλέμματα

με της ψυχής την ακλόνητη πίστη

με του ανθρώπου τη συμπαντική ύπαρξη.      

 

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΑΝ ΨΥΧΕΣ

 

Οι αναμνήσεις σαν ψυχές

περιφέρονται μέσα στο Χρόνο

απρόσκλητοι επισκέπτες

διαβαίνουν στα όνειρά μας

καταλαμβάνουν τη σκέψη μας, 

πουλιά που ξέφυγαν από τη λήθη

και πετούν ασυνάρτητα

στον ουρανό της μνήμης.        

 

ΣΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

 

Καθρέφτισμα μέσ’ στο σκοτάδι

αναλαμπή της σκέψης

με πάει σε τοπία

μιας άλλης διάστασης.  

Τι κάνω εδώ;

Πώς ήρθα, πώς θα φύγω;

Και ύστερα απ’ το θολό ταξίδι

επιστρέφω στη θνητή μου υπόσταση

κρατώντας στα χέρια μου

λέξεις αθόρυβες

σαν προσευχή.        

 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα

στα βάσανα του έρωτα

βαριανασαίνει η καρδιά

κι αναστενάζει μυστικά

κρυφά και αφανέρωτα. 

Στου πόνου τ’ αγεφύρωτα

στης ζάλης τ’ ανεκπλήρωτα

είν’ αδειανή η αγκαλιά,  

παραπατούν στην ερημιά

φιλιά ακατοχύρωτα.   

Στα βάθη του Αχέροντα

στα βάσανα του έρωτα

ξεχειμωνιάζει η καρδιά

και δεν τελειώνει η βραδιά

στου πόθου τα αξημέρωτα.      

 

         Τα σεντόνια…

 

           όπου (Σ) Σοφία Κοντογεώργου, όπου (Ν) Ντίνος Ι. Γλαρός

 

 

(Σ) Τεντώνω με προσοχή 
      τα σεντόνια 
      που τα κορμιά τσαλάκωσαν
(Ν) Στον ανεξέλεγκτο στροβιλισμό τους 
      ανήμπορα παρασύρονται 
      και κυματίζουν φιλήδονα
(Σ)  Η μυρωδιά του έρωτα 
      αναδύεται απ’ τις πτυχές τους 
      Ξεφεύγει ατίθαση 
      εκείνη η ζάρα 
      όταν μ' αγκάλιασες γελώντας
      Ονειροπολώ 
      πάνω στο σχήμα 
      που χάραξαν οι ώμοι σου

(Ν)την απουσία σου θυμίζει 
      και τη λαχτάρα 
      του γυρισμού σου 
      λίγο πριν το απόβραδο  
(Σ) Σκεπάζω τα σημάδια σου
(Ν) σημάδια αλλού μην αφήσει 
      το σώμα που λείπει
(Σ) Τα κρύβω ζηλόφθονα 
      να μην τα βλέπω 
      μέχρι να ‘ρθει η νύχτα 
      που θα μ’ αγκαλιάσουν ξανά
(Ν) και με νέα σημάδια 
      θα σμίξουν.   

 

 

 

                                          Δημοσίευση ( facebook ) 5-12-2017   

 

ΣΦΑΙΡΑ ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΗ

 

Σφαίρα γαλαζοπράσινη

αιωρείται στο μαύρο του Χάους,

το σκοτάδι και το φως εναρμονίζονται

στου Χρόνου το αέναο πέρασμα

στην ακατανόητη ψυχή μας

που ακόμη δεν έμαθε

το νόημα της ύπαρξής της

που ακόμη δεν ένιωσε

το δώρο της ζωής.       

 

Αποτυπώματα  

 

Μέσα στου Χρόνου το ανελέητο ποτάμι

δειλές ρανίδες ψάχνουν τον δίαυλο

προς τη θάλασσα.  

Λέξεις λεπίδες χαράζουν το δέρμα του

για να φαίνονται οι ουλές

στα βλέμματα των αιώνων. 

Λέξεις αποτυπώματα στιγματίζουν τη σάρκα του

για να αναγνωρίζουν οι ιχνηλάτες

τη χαμένη μας ύπαρξη.          

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ

 

Τα παιδικά μου όνειρα

μεγάλωσαν και γέρασαν

ανέκφραστα κείτονται

στη θάλασσα της μνήμης.   

Κάποτε κάποτε τα ξεβράζουν τα κύματα

σαν κοχύλια σε έρημες αμμουδιές

ατενίζουν τον ήλιο που δεν έζησαν

τα ακρογιάλια που δε γνώρισαν

τα πελάγη που δεν ταξίδεψαν.  

Αναδύονται από το βυθό

όταν φουρτουνιάζει η σκέψη

γοργόνες με γερασμένα πρόσωπα,

Σειρήνες με τα μαλλιά μπλεγμένα

τραγουδούν παράφωνα τα μπερδεμένα τους λόγια

που κανείς δεν ακούει

στο σκοτάδι του Χρόνου.   

Τα παιδικά μου όνειρα

από άλλα όνειρα αντικαταστάθηκαν, 

τα σκόρπισαν οι άνεμοι της ζωής

στη δίνη αχόρταγων ουρανών

ξεχάστηκαν

σαν ανάμνηση που ποτέ δεν ήρθε.     

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

στην άβυσσο του Τσάλεντζερ

βρίσκεται η ψυχή μου. 

Ζώντας στο μαύρο της σκοτάδι

ονειρεύεται το φως

σαν θολή φαντασίωση

στα πέρατα της ουτοπίας.  

Με ένα ανήκουστο τραγούδισμα

στου ερέβους τα έγκατα

της ζωής χαρούμενο ξύπνημα

προσδοκά ν’ ανατείλει.     

 Το προφίλ μου στο facebook

  https://www.facebook.com/NtinosGlaros    

 

Ξανθό φεγγάρι

 

Ξανθό φεγγάρι φέγγεις νύχτες μου που κλαίνε

σαν άστρα λάμπουνε δυο μάτια γελαστά

δροσιά ανέλπιστη στα χείλη μου που καίνε

ονείρου άγγισμα στην έρημη καρδιά.   

Ξανθό φεγγάρι μου, συνάντηση μοιραία

στιγμές που έσμιξαν στου χρόνου την πλοκή

πληγές που άφησαν σημάδια στον αέρα

μαζί πορεύονται στου κόσμου τη βουή.  

Ξανθό φεγγάρι στου Αυγούστου τη λαγνεία

υγρή παραίσθηση, κραυγή της ηδονής

ζεστό λιμάνι στου μυαλού την τρικυμία

γλυκό τραγούδισμα στην άκρη της σιωπής.