Εσπερινή υπόκλιση

 

Χρώματα μελαγχολικής εσπέρας

πάνω στης Γνώσης το ρυτιδιασμένο πρόσωπο.
Τρεμάμενη η παλέτα του Χρόνου
ζωγραφίζει με θολές αναμνήσεις
επίπονα συμπεράσματα.
Σωστά και λάθη στροβιλίζονται
στο βαλς των επιλογών μας,
η μέρα κι η νύχτα αγκαλιασμένες
συνθέτουν της πλοκής το σενάριο
και λίγο πριν από την τελευταία υπόκλιση 
λαμπυρίζουν της Αλήθειας τα μάτια.        

          Απολογισμός   Κι αν πέρασαν τα χρόνια σαν αέρας σαν φύλλα αν σκορπίσαν οι στιγμές κι αν φτάσαμε στο φως μουντής εσπέρας ...