ΣΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

 

Καθρέφτισμα μέσ’ στο σκοτάδι

αναλαμπή της σκέψης

με πάει σε τοπία

μιας άλλης διάστασης.  

Τι κάνω εδώ;

Πώς ήρθα, πώς θα φύγω;

Και ύστερα απ’ το θολό ταξίδι

επιστρέφω στη θνητή μου υπόσταση

κρατώντας στα χέρια μου

λέξεις αθόρυβες

σαν προσευχή.        

 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα

στα βάσανα του έρωτα

βαριανασαίνει η καρδιά

κι αναστενάζει μυστικά

κρυφά και αφανέρωτα. 

Στου πόνου τ’ αγεφύρωτα

στης ζάλης τ’ ανεκπλήρωτα

είν’ αδειανή η αγκαλιά,  

παραπατούν στην ερημιά

φιλιά ακατοχύρωτα.   

Στα βάθη του Αχέροντα

στα βάσανα του έρωτα

ξεχειμωνιάζει η καρδιά

και δεν τελειώνει η βραδιά

στου πόθου τα αξημέρωτα.      

 

         Τα σεντόνια…

 

           όπου (Σ) Σοφία Κοντογεώργου, όπου (Ν) Ντίνος Ι. Γλαρός

 

 

(Σ) Τεντώνω με προσοχή 
      τα σεντόνια 
      που τα κορμιά τσαλάκωσαν
(Ν) Στον ανεξέλεγκτο στροβιλισμό τους 
      ανήμπορα παρασύρονται 
      και κυματίζουν φιλήδονα
(Σ)  Η μυρωδιά του έρωτα 
      αναδύεται απ’ τις πτυχές τους 
      Ξεφεύγει ατίθαση 
      εκείνη η ζάρα 
      όταν μ' αγκάλιασες γελώντας
      Ονειροπολώ 
      πάνω στο σχήμα 
      που χάραξαν οι ώμοι σου

(Ν)την απουσία σου θυμίζει 
      και τη λαχτάρα 
      του γυρισμού σου 
      λίγο πριν το απόβραδο  
(Σ) Σκεπάζω τα σημάδια σου
(Ν) σημάδια αλλού μην αφήσει 
      το σώμα που λείπει
(Σ) Τα κρύβω ζηλόφθονα 
      να μην τα βλέπω 
      μέχρι να ‘ρθει η νύχτα 
      που θα μ’ αγκαλιάσουν ξανά
(Ν) και με νέα σημάδια 
      θα σμίξουν.   

 

 

 

                                          Δημοσίευση ( facebook ) 5-12-2017