Ντίνος Ι. Γλαρός - στης Ποίησης την άκρη

Γεννήθηκα το 1972 στους Φούρνους Κορσεών, όπου μεγάλωσα και τελείωσα το λύκειο. Από το 1991 διαμένω μόνιμα στον Πειραιά. Η ενασχόλησή μου με τη γραφή, προς το παρόν δεν έχει εκδοθεί σε έντυπη μορφή και το αρχικό μέρος της είναι συγκεντρωμένο σε τρεις ποιητικές συλλογές, μία γενική και δύο θεματικές: ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) / ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά ) / ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες ). Έπεται η συνέχεια...

Παλιά σκαριά σακατεμένα

απ’ τους υφάλους των τσακισμένων ονείρων.

Θλιμμένοι ναύτες γελασμένοι

δεν είδανε ποτέ τους φάρους

τις ρότες έχασαν διαβάζοντας

σημάδια λαθεμένα.

Μάης - Ιούνης 2019

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2019/12/blog-post_53.html

Σκιές

Κράτα ψυχή μου δυνατά

μη σου ξεφύγει η σκέψη

μη σου πετάξει μακρυά

κι ο νους σου αλαργέψει

αλλιώς κοιτά από ψηλά

τα πράματα ‘δω χάμω

εδώ τα βλέπει σαν βουνά

σκιές από ‘κει πάνω.

ΧΡΟΝΟΣ

Πατέρα Ήλιε

πώς να είναι ο Χρόνος

σε άλλους Ήλιους;

Ένα ποδήλατο ταλαντεύεται

στα χαλίκια της σκέψης μου,

αναταράζει της ψυχής μου το έδαφος

στο ανηφόρι της Αλήθειας.

Υποκειμενική η μέτρηση

του Χρόνου

είναι άλλος εδώ και διαφορετικός αλλού,

πάντοτε ήρεμος και ανεπηρέαστος

απ’ ό,τι συμβαίνει μέσα του.

Στην ανάσα του

πάλλομαι σαν έλασμα φυσαρμόνικας

το ατέρμονο πέρασμα του

επίπτωση στο σώμα μου.

Η νιότη πέρασε σαν γρήγορη νότα

που ακούστηκε μόνο μια φορά,

το γήρας όσο κι αν αργήσει

όσες εμπειρίες κι αν έχει

δε θα αρκέσει για να δώσει απαντήσεις

και η Σοφία θα αναβάλετε και θα μεταδίδεται

στην επόμενη νιότη, στο επόμενο γήρας.

Εκείνος θα συνεχίσει να κυλά

πάντοτε ήρεμος και ανεπηρέαστος

απ’ ό,τι συμβαίνει μέσα του.

Παλιές νοσταλγίες πέφτουν σαν άστρα

απ’ τον ουρανό της μνήμης μου,

στιγμές μελλοντικές αναρωτιούνται

για την ύπαρξή τους

κι ανάμεσα το παρόν

αναλαμπή που χάθηκε

στο μικρόκοσμο του Κόσμου.

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία
ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΛΕΥΣΕΙΣ 3 - ΡΕΥΣΤΑ ΟΡΙΑ ( 2019 εκδόσεις Εντύποις )

Ο ΚΗΠΟΣ

Πράσινο φύλλωμα στου χτες την αναπόληση

Στου σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις

Μόνο λέξεις στο άδειο κεφάλι μας

Βλαστάρια ελπίδας

που θα ξεραθούν στον άγονο τρόπο σκέψης μας

Πονηροί χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια

Να μη θεριέψουν τα φυτά

Να μην απλώσουν ρίζες στη Γνώση·

η αμάθεια είναι το πιο δυνατό χαλινάρι

Ιδιοτελείς κηπουροί κλαδεύουν τα κλαριά

και απλώνουν σπόρια μίσους στο χώμα

Μπολιάζουν τις Γραφές με το μπόλι της αρεσκείας τους

Μοναδική σωτηρία

να βγούμε από τα βολικά θερμοκήπια του μυαλού μας

Μοναδική σωτηρία ο κήπος μας

Ντίνος Ι. Γλαρός

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία
ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ( 2019 - εκδόσεις κύμα )

Νυχτερινό

Δώσ’ μου τα μαύρα σου μαλλιά

να πλέξω παραγάδι

για να ψαρέψω μια φωτιά

από δικό σου χάδι.

Βρήκα δυο μάτια δυνατά

ν’ αντέχουν τη μορφή σου

και μια μεγάλη αγκαλιά

για την αναπνοή σου.

Έχω τη δύναμη της Γης

του φεγγαριού σημάδι

τη σημασία της στιγμής

στου χρόνου το πηγάδι.

Ντίνος Ι Γλαρός

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Μελοποίηση Τηλέμαχος Βούλγαρης

Ο Βασίλης Καραβάσης κάλεσε την ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ μου
να τη φιλοξενήσει στο νέο του βιβλίο
ΑΡΙΣΤΕΡΑ? Άσε μας κουκλίτσα μου! ( 2019 - αυτοέκδοση )

Τον ευχαριστώ πολύ που με τίμησε με την επιλογή του ποιήματός μου και την αναφορά του στην ποιητική μου εργασία.

ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ

Έρεβος
σήψη και βρώμα
ρέουν στα γονίδιά μας,
μικρόμυαλη έπαρση
η συμπεριφορά μας,
ανόητες επιλογές τρέφουν
την απληστία μας.
Επικίνδυνη αμορφωσιά
μας χειραγωγεί,
άβουλοι αμνοί
βόσκουμε όνειρα.

Φτωχοί και βασανισμένοι
αφεθήκαμε
στη φτηνή καλοπέραση
στη φτηνή ευτυχία.
Χάσαμε το νόημα της ζωής
κι εκείνη
πεντακάθαρο νερό
στάζει από τα χέρια μας
και χάνεται
σταγόνα τη σταγόνα
σε κάθε ανάσα μας.

Δεν οσμιζόμαστε
την ευκαιρία που αιωρείται
να αλλάξουμε
να εξαγνιστούμε
να αξιοποιήσουμε
το μεταίχμιο.

Όμως ποιος θα μας οδηγήσει;
Από πού να γαντζωθούμε απελπισμένα;
Μόνο γκρεμός
αμετάκλητη πτώση.

Ποιον να ακολουθήσουμε
στο σκοτάδι;
Βήματα τυφλά
κι ούτε μια πυγολαμπίδα.

Ντίνος Ι. Γλαρός

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ

Τριά λαρί λαρό

τραγούδι θα σας πω

για κάποιονε τρελλό

που πέρασε από ‘δω

με γένια και μαλλιά

με φλόγα στη ματιά

δεν ήθελε λεφτά

χρυσάφι η καρδιά.

Τριά λαρί λαρό

με λέτε όλοι τρελλό

μα εγώ σας αγαπώ

φτωχά μου ανθρωπόμορφα.

Τριά λαρί λαρό

αν έχετε μυαλό

στον κόσμο μας εδώ

τα χρόνια ζήστε όμορφα.

Τριά λαρί λαρά

ας μείνουμε παιδιά

για όλους η χαρά

να έχει μια γωνιά

ο πόλεμος θολή

ανάμνηση κακή

να είμαστε μαζί

αδέρφια μέσ’ στη γη.

Τριά λαρί λαρά

αγάπη, ζεστασιά

μεγάλη αγκαλιά

για όλα μας τα πλάσματα.

Τριά λαρί λαρά

ακούστε καθαρά

τα λόγια τα σοφά

και του τρελλού διδάγματα.

από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά )

Καραντουζένι

Στο Στέλιο Βαμβακάρη

Σε δρόμους πάνω κοφτερούς

καραντουζένι στους καημούς.

Στηρίζομαι στα γόνατα

στις λύπες βάζω χρώματα.

Σκυφτέ πατέρα που πονείς

ταξίμι παίξε της ζωής.

Δείξε μου πού τα βήματα

και πώς περνούν τα κύματα.

Εδώ στον ψεύτικο ντουνιά

μαζί η λύπη κι η χαρά.

Πού πάμε, τι γυρεύουμε

προτού να ‘ρθούμε φεύγουμε.

Μελοποίηση: Τηλέμαχος Βούλγαρης

Λαμνοκόποι της σιωπής

χαράζουν πορείες με τα απόνερα

της ερημιάς τους.

Παραλλαγές ευφάνταστες στο εύρος των χρωμάτων

λαμποκοπούν στου ορίζοντα το ατέλειωτο γαλάζιο

γίνονται φως κι ανάβουνε σ’ απόμακρα ακρογιάλια

για να ζεσταίνουν ναυαγούς που απόμειναν μονάχοι.

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στη ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2021

Αφήνομαι

σ’ ένα ηφαίστειο ηδονής

σε μια θύελλα που θεριεύει τη φλόγα

σε μια θάλασσα που με πάει μακρυά

στα πέρατα τα άγνωστα

του κόκκινου πάθους,

στων χρωμάτων το άγγισμα

στου φιλιού σου τη δίνη

στων χειλιών σου την ίριδα

στων ματιών σου το χάδι.

Απροσδόκητε έρωτα

μ’ ένα νεύμα ταράζεις

της καρδιάς το στερέωμα

σαν ριπή μέσ’ στη νύχτα.

Αφήνομαι

στην αιχμή του βέλους

μια κηλίδα που έσταξε

τη ζωή να ποτίσει.

Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Αυτό που σε κάνει τα όριά σου να περνάς

στο μαύρο βυθό σου σαν σώμα ξένο να βουτάς

αυτό τους θεούς σου σε κάνει να δημιουργείς,

είναι η φλόγα της ψυχής

είναι η φλόγα της ψυχής.

Αυτό που στις λύπες αργά σταλάζει γιατρικό

και τη μοναξιά σου την κάνει φως υποφερτό,

το θάνατο σφαίρα μέσ’ στη ρουλέτα της ζωής

δίχως το φόβο να τον δεις,

είναι η φλόγα της ψυχής.

Αυτό που αλλάζει όσα σου φαίνονται γνωστά

στιγμή που γεννάει τα πιο μεγάλα μυστικά

σου δίνει το πάθος την κάθε μέρα σου να ζεις

με τη χαρά της ηδονής,

είναι η φλόγα της ψυχής.

Το ποίημα μου ΝΕΚΡΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ στην ιστοσελίδα Ορίζοντες Τέχνης .
Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και την προσθήκη της εικόνας !!!!

http://www.escapemedia.gr/orizontes-texnis/nekra-garifala/

ζωή αγκάθινη

στάζει το δάκρυ

στα σοκάκια της καρδιάς

ζωή αγκάθινη

μόνο το κορμί σου ανήκει

η ψυχή δεν έχει μοίρα

φτερουγίζει ελεύθερη

σε άγνωστους ορίζοντες

σε καινούριες ανάσες

σε άλλες ζωές

ΟΣΤΡΑΚΟ

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο

τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο

και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει

( Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ )

Μη σε τρομάζουν οι φουρτούνες

να αντλείς το δίδαγμά τους.

Μετά από κάθε δυσκολία

γίνεσαι πιο δυνατός

όταν την ξεπερνάς,

φεύγει ο καιρός

τη θυμάσαι και σου φαίνεται

τόσο ασήμαντη, τόσο μικρή

κι όμως τότε

φάνταζε γιγαντιαία.

Η ζωή είναι μια θάλασσα

άλλοτε γαληνεμένη

με τα νερά της να χαϊδεύουν απαλά

το φόβο της ψυχής σου

κι άλλοτε πάλι

οργισμένη σαν κακός δαίμονας

σε καταπίνει με ένα της κύμα

και αναδύονται από το βυθό

οι θεϊκές

άγνωστες δυνάμεις

του εαυτού σου.

Στη θάλασσα της ζωής

ρίξε τα όστρακα της σκέψης σου,

όταν θα έχεις πια φύγει

για εκεί που ο χρόνος δε μετράει

μερικά απ’αυτά

μπορεί να βγουν σε κάποια αμμουδιά

και κάποιος να σε θυμηθεί.

Ζεις αιώνια

όταν σε θυμούνται.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι

χωρίς να ξέρεις πού θα σε βγάλει

το επόμενο κύμα.

Ταξιδεύεις από λιμάνι σε λιμάνι

άλλο είναι μικρό

άλλο μεγάλο

άλλο ήσυχο και φιλόξενο

άλλο επικίνδυνο και βρώμικο.

Κάθε συνάντηση

έχει και έναν αποχαιρετισμό

ίσως διότι

ο προορισμός είναι το ταξίδι.

Τίποτε δε θα πάρεις μαζί σου

θα πας γυμνός όπως ήρθες,

γυμνός και μόνος

στο τέλος της αβεβαιότητας.

Τίποτε δε θα σε θυμίζει πια

εκτός, ίσως,

από ένα όστρακο

σε κάποια αμμουδιά

της αιωνιότητας.

2004

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Φωτογραφία ( Φούρνοι Κορσεών ): Γιώργος Ι. Μαρούσης

ΨΙΧΑΛΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ

Ψιχάλες αδέσποτες

του ουρανού αδύναμες υπάρξεις

την τύχη τους ορίζει

το συναπάντημα των ανέμων

της στιγμής το φύσημα.

Ταξιδεύουν αδέξια

μέσ’ στο Χρόνο τρεκλίζοντας

στα βουνά σκοντάφτουν

και στου ήλιου το χάδι.

Παγωμένα δάκρυα

απ’ των συννέφων τα βλέφαρα

ποτίζουν τις ξεραμένες ελπίδες

να γεννηθούν νέες πνοές

νέα χρώματα.

Ψιχάλες αδέσποτες

κατακλείδες κρυστάλλινες

αφήνουν αχνές δημιουργίες

στο τελευταίο τους τρέμουλο.

ΝΕΟΣ ΗΛΙΟΣ

Θολοί ορίζοντες στα μάτια των παιδιών μας

λειψά διδάγματα δασκάλων θλιβερών,

αιώνων πέρασμα ανούσια ματώνει

σαν νόθος ήρωας πολέμων σκοτεινών.

Ψυχρά συμφέροντα του μίσους τα βλαστάρια

θεριεύουν τρώγοντας τις σάρκες των λαών,

στημένα σύνορα περίφραξη της Σκέψης

σφαγεία γίνονται των άβουλων αμνών.

Η επανάσταση βολεύτηκε στα λόγια

δειλά λουφάζει του αγώνα η κραυγή

βουβές σημαίες ζητιανεύουνε ιδέες

τα μανιφέστα μάς προδώσαν την αυγή.

Ο νέος ήλιος ας κινήσει το καθάριο

το φως που κρύβει στα φτερά της η ψυχή…

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:

Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020 ( αυτοέκδοση )

ΚΡΥΦΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Κρυφές δυνάμεις της ψυχής

στο ξύπνημά σας αλλάζετε τη Γνώση,

έναν καινούριο ήλιο της αυγής

το Ασυνείδητο μπορεί να φανερώσει

σε άδυτους τόπους θα τις βρεις

με άγνωστους τρόπους θα τις κατακτήσεις,

ίσως με ένα λόγο προσευχής,

σε μονοπάτια φωτεινά αν περπατήσεις.

Κρυφές δυνάμεις της ψυχής

αλλόκοτοι γελωτοποιοί χοροπηδάτε·

μέσ’ στην αρένα της ζωής

το φυσικό, το λογικό νικάτε·

από πού έρχεστε, προς τα πού πάτε

κρυφές δυνάμεις της ψυχής.

ΜΥΘΟΣ

Φέξε μου χρυσοφέγγαρο

κόμματα και τελείες

να βάλω στη σελίδα μου

ν’αρχίσω ιστορίες.

Της θάλασσας κρυφόλογα

του βράχου φλυαρίες

για βασιλιάδες που πηδούν.

ξανά στις φαντασίες.

Για πόλη που βυθίστηκε

κάτω από το κύμα

και οι ψυχές της χάθηκαν

στου άπειρου το μνήμα.

Για της ζωής το αίνιγμα

του χρόνου παραμύθι,

για του θανάτου τ’άγνωστο

τι είπανε οι μύθοι.

Απρίλης 1997

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Φωτογραφία ( Φούρνοι Κορσεών ) : Κοντύλω Μύτικα

ΝΕΚΡΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ

Κλείσαν οι πόρτες της χαμένης μας ζωής

και οι αγέρηδες σωπάσαν της φωνής μας

λάθη χρεώνει η σελίδα της στιγμής

νεκρά γαρύφαλλα στο ψύχος της αυλής μας.

Σβήσαν τα άστρα τόσων άδοτων φιλιών

και των ανείδωτων ερώτων τα φεγγάρια,

βήματα στείρα στα σκοτάδια των καιρών

νεκρά γαρύφαλλα του κήπου τα βλαστάρια.

Όμως οι πράξεις που δεν έγιναν ποτέ

όσα στενάγματα απόμειναν στο χτες

κι αυτά τα θέλω που ξεψύχησαν κρυμμένα

όλες οι λέξεις οι ανείπωτες της Γης

μέσα στη λάμψη της απύθμενης ψυχής

λευκά γαρύφαλλα θα γίνουν ανθισμένα.

ΝΥΧΤΑ

Νύχτα αρχόντισσα του Νου

εσώψυχων σκιών φτερουγίσματα

αγκαλιάζει το μαύρο σου πέπλο

κι απλώνει αστέρια τις σκέψεις

για να φέγγουν

στων ερωτημάτων τα σκοτάδια

στων απαντήσεων τους εφιάλτες.

Νύχτα λημέρι τ’ ουρανού

απόκοσμων χαδιών ερινίσματα

λαμπυρίζουν στο άγιο σου τέμπλο,

στα τάματα κρέμονται λέξεις

ικετεύουν

μη χαθούν στων φόβων τα πηγάδια

αυτού του κόσμου οι λιποτάκτες.

απρίλης

ευωδιαστά χρώματα στα μαλλιά του απρίλη

λικνίζονται ρόδα στον άνεμο

χαμογελούν οι καρδιές των ανθρώπων

ιστιοφόρα χαράζουν τη θάλασσα

φιλιά του ήλιου στα κύματα γνέφουν

στης πεταλούδας το σκίρτημα ρίγη

μέσα στο χάος των άστρων γαλήνη

μέσ’ στο σκοτάδι ελπίδας γαλάζιο

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Πρόσφυγες της ζωής

απάτριδα σκυλιά αβοήθητα

πεινασμένα για ένα χάδι

ένα νεύμα αγάπης

μια στάλα ξεκούραση.

Στα παγωμένα λασπόνερα του χειμώνα

ξεπλένουμε τις πληγές μας

πίνουμε τα δάκρυα της βροχής

μας τρέφουν αποφάγια ελεημοσύνης,

ξαποσταίνουμε φοβισμένα

στην υγρή αγκαλιά της νύχτας

ελπίζοντας να ανταμώσουμε

το αυριανό ξημέρωμα.

Σφιχτά περιλαίμια περιορίζουν τη Σκέψη

αόρατα σύνορα φιμώνουν τις λέξεις

ανελέητες θρησκείες μπολιάζουνε μίση

των αιώνων το αίμα ποτίζει πατρίδες.

Πρόσφυγες της ζωής

τα εφήμερα βήματα σέρνουμε

μη θωρώντας το λίγο του Νου μας

το αδύναμο σώμα της ύπαρξης

που γερνάει κι ανούσια φεύγει.

Γενάρης 2019

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Πίνακας :

Οι πρόσφυγες

Λάδι σε καμβά

Τάκης Δημόπουλος

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ

Νυχτερινό αντάμωμα

στο άγρυπνο βλέμμα του Γαλαξία,

θολές εξάψεις δημιουργίας

σπινθηρίζουν φωνές απ’ τα έγκατα

της απύθμενης, άγνωστης ψυχής.

Στα σκοτάδια της Σκέψης

λέξεις τρεμοπαίζουν δειλά

σαν το φως που βυθίζεται

σε καυτή λίμνη κεριού

κι άλλοτε σαν γεράκια περήφανα

τα συννεφιασμένα ύψη διασχίζουν

και με άφοβες πτήσεις γαντζώνονται

στις πλαγιές του κόσμου.

Νυχτερινό αντάμωμα

ασυνείδητο ταξίδι παράξενο,

πού τελειώνει η αλήθεια

πού αρχίζει το ψέμα

θα φανεί

στο επόμενο ξημέρωμα.