Του πόθου ο λάβρος στεναγμός…

Του πόθου ο λάβρος στεναγμός
ποτέ δεν ησυχάζει 
κοιμώμενος αν μοιάζει
κρυμμένος απ’ το φως,
αίμα σταλάζει
και σιγοβράζει
στα στήθια μέσα
κόκκινος ατμός.

Θα φτάσει κάποτε στιγμή
να βγει αγριεμένος,
ο έλεγχος σαν ξένος
στο ρίγος θα χαθεί.
Κι εκεί στο λάθος
το λάβρο πάθος
θα δώσει λίγο
χρώμα στη ζωή!