ΛΑΜΠΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

 

Λάμπει ο έρωτας, αυγή της μέρας,

πάλι μεθά στην ανθισμένη γύρη

όμως εγώ στης θλίψης το λιοπύρι

στ’ άλικο καίγομαι πικρής εσπέρας. 

Είμαι ανήμπορο πουλί κι αγέρας

σπάει φτερά κι όλες τις πτήσεις φθείρει,

άδεια ψυχή στην ερημιά θα γείρει

πάντοτε μόνη της μιλά στο τέρας.

Όμως σαν έρχεται γλυκό το χάδι

όλα τα άσχημα αλλάζουν όψη

όταν κρατιόμαστε από το χέρι.

Όταν το όνειρο μέσ’ στο σκοτάδι

πύρινο άγγισμα στο σώμα δώσει

νέους ορίζοντες το φως θα φέρει. 

 

*Σονέτο ιταλικό ( Πετραρχικό )    

 

 

Αυτή η απόκοσμη τρομπέτα

 

Αυτή η απόκοσμη τρομπέτα

βγάζει απ’ τα σπλάχνα της

ουράνιες μελωδίες της ψυχής

ερωτικά σταλάγματα από κόκκινο σταφύλι

λυτρωτικές εξομολογήσεις

του χωρισμού τον πόνο να ξορκίσει

με μουσικές ανήκουστες

με επικίνδυνα ποτά

μεθάνε οι αλγεινές ερινύες

εκστατικά χορεύουν με τη θλίψη

κι η νύχτα εξαγνισμένη από τα δάκρυα

τα αποκαμωμένα μάτια απαλύνει

μ’ ένα ανέλπιδο κρεσέντο

στο φως αναγεννημένου πρωϊνού. 

*Ποιητικό σχόλιο στο τραγούδι «Τελευταίο ποτό με το διάβολο» ( Διάφανα Κρίνα )   

 

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ

 

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια

στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή

τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια

να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.

Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή

το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει

ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Μια λάμψη που παραπάτησε στα σκοτάδια

τρεκλίζει δειλά απείθαρχη, σιωπηλή

φωτίζει της ανανέωσης τα πετράδια

πριν έρθει κοντά του τέλους μας η αρχή.

Στα μάκρη παγώνει μόνη της η ψυχή

στο σύμπαν σαν αστερόσκονη προσπερνάει

ας ήταν μετά το τέλος της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Πεθαίνει πάνω στης κρίσης μας τα ψεγάδια

το χάδι που είναι βάλσαμο στην πληγή,

η μοίρα μάς παίζει όλους ξανά στα ζάρια

και όποιος σωστά ποντάρισε θα σωθεί.

Ανάσα τυφλά γυρεύει επιλογή

πετάει σαν πεταλούδα και ξεψυχάει

ας ήταν με την κορόνα της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.

Να δίνει το γέλιο της κι ας θρηνεί

ελπίδα που επιμένει να λαχταράει

ας ήταν από τα χείλη της ν’ ακουστεί

μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει.    

 

ΑΡΡΩΣΤΟ ΜΙΣΟΣ

 

Άρρωστο μίσος κυλά στις φλέβες μας

αιμορραγούν οι αρτηρίες του Χρόνου

ξεψυχούν αβοήθητες οι κολασμένες ψυχές μας

και ψάχνουν τη σωτηρία σε ύπουλες διδαχές.

Οι πόλεις πεθαίνουν στα σανατόρια των θεών

νοσούν οι αιώνες από ανίατη λέπρα

μολυσμένα μυαλά μεταδίδουν αόρατα καρκινώματα

και τρέφονται από τα σκοτωμένα κορμιά μας.

Τα πουλιά τρομάζουν απ’ τις εκρήξεις των ανθρώπων

τα δέντρα ασφυκτιούν στα σαπισμένα χώματα

ο άνεμος βαριανασαίνει στις αμυχές της ειρήνης

το νερό στερεύει στην πηγή της αγάπης.

Σε ποιο γαλαξία σκουριάζουν οι αλυσίδες του διχασμού;

Σε ποιο σύμπαν κρύβεται η ελπίδα;

Ποιος Ήλιος θα φωτίσει την ύπαρξή μας;   

 

Μάης

 

Ο Μάης ο μαέστρος των πουλιών

της ομορφιάς ο γητευτής κι ο τροβαδούρος

κάθε χρόνο επιμένει με την ακάματη παλέτα του

την πανδαισία των χρωμάτων να μας δείχνει.

Με ευωδιές των λουλουδιών και των καρπών

τα κουρασμένα κορμιά μας ημερεύει

με φωτεινές ριπές των αστεριών

τις φοβισμένες ψυχές μας γαληνεύει.    

 

ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Οι αλυσίδες της ψυχής

σφιχτά δεμένους μας κρατάνε

και των φτερών το πέταγμα

κάθε στιγμή αναβάλλουν.

Καυτές ανάσες άπραγες

απ’ τον αέρα ξεχασμένες

αδυνατούν στη θέληση

στον κεραυνό δειλιάζουν. 

Μάτια τυφλά δε χαίρονται

την ομορφιά του ήλιου,

πηγής νερό δε γεύονται

τα σφαλισμένα χείλη.

Αλήθειες ασυγκράτητες

κοιτάνε μέσ’ στο φόβο

σαν χέρια ακατανίκητα

απ’ τα δεσμά ξεφεύγουν.    

Ζωγραφική με soft pastels: Έλενα Κανδηλάκη

 

Παράσταση

 

Εγκλωβισμένα θύματα

στα νύχια ματωμένης καριέρας

γδέρνουν την ψυχή τους

και τα κομμάτια πετάνε

στο αδηφάγο χειροκρότημα.

Η αυλαία ανοίγει

δυνατές μουσικές

εντυπωσιακά σκηνικά

λόγια μεγαλεπήβολα

να σκεπάζουν τις κραυγές

κάτω από τα προσωπεία

και ο χορός ανούσιος

στην πλοκή θλιβερής τραγωδίας.

Οι εποχές υποκρίνονται

μπροστά στο απαράλλαχτο φόντο

και ο χρόνος ανήμπορος να βελτιώσει νοοτροπίες

θεμελιωμένες στο αίμα του

κολλημένες στο δέρμα του

σαν αγιάτρευτη λέπρα.

Μη μιλάς

θα ξυπνήσει το τέρας

θα καταπιεί το λαρύγγι σου

θα σου βγάλει τα μάτια… 

Ανήθικοι δάσκαλοι

διδάσκουν την αδίστακτη εξουσία

την ανθρωποφαγία χωρίς διάλειμμα,

το πιο σημαντικό μάθημα της επιτυχίας

το «ξέρω μα δε μιλώ». 

Και ο θίασος μεγαλώνει¹

σε όλες τις Τέχνες απλώνεται

σε όλες τις εργασίες

μολύνει τις πόλεις μας

καθοδηγεί τα παιδιά μας,

κι εμείς ανίδεοι θεατές

ηρωοποιούμε, θαυμάζουμε, χειροκροτούμε

μεταμφιεσμένα φρικιά

στο τσίρκο του παραλόγου.

  

¹και ο θίασος μεγαλώνει

Ο στίχος είναι από το τραγούδι Welcome to the show του Παύλου Σιδηρόπουλου.

 

Μάρτης

 

Ανακατωμένα τα μαλλιά του Μάρτη

περιπαίζουν τα τελευταία κρύα

τα μαύρα σύννεφα περιγελούν.

Ανάμεσα σε δύο εποχές

αναποφάσιστος ποια να διαλέξει

με το ‘να χέρι λέει αντίο στο χειμώνα

και με το άλλο καλωσορίζει την άνοιξη.

Κι έτσι μπερδεμένος στη φωτιά και τον πάγο

τα χρώματα των λουλουδιών προετοιμάζει

να υποδεχτούν το αρχέγονο φως

το μητρικό νερό της Δημιουργίας

και τον γλυκό αέρα της ζωής. 

 

ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

 

Κύμα της αυγής

τα μαλλιά θλιμμένης κόρης

λούζει με νερό κι αστέρια

στην πηγή της προσμονής,

βρέχει την άκρη του αβέβαιου ταξιδιού

τις λιγοστές  ανάσες να δροσίσει

στου μαγικού χορού τα βήματα

το φόρεμά της το λευκό να ανεμίσει.   

 

                                     

άνοιξη

 

ρωγμές σιωπής ξεχειλίζουνε λέξεις

μείζονα τραγούδια ανθίζουν στη Φύση

καυτές εξάψεις τα κορμιά ανασταίνουν

άνοιξη

στις κορυφογραμμές του Νου πολύχρωμα φεγγάρια

ανάβλυσμα χαράς από ευωδιαστό πίδακα

διάχυτη αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια

άνοιξη

φιλιά στα χείλη από χείλη αγαπημένα

ηδυπάθεια που ρέει σε υγρά χάδια

άνοιξη

ευχή που έγινες πραγματικότητα

όνειρο που έγινες πράξη

άνοιξη                

 

 Η λέξη είναι... - Ντίνος Ι. Γλαρός ( youtube )

Απαγγελία, βίντεο: Βαγγέλης Μαρίνογλου

https://www.youtube.com/watch?v=uwxWkDvj21E&t=4s

Η λέξη είναι…

Επικίνδυνες λέξεις

τρομάζουν τον τόπο

και το χρόνο

αν άκαιρα ή άτοπα

ειπωθούν.

Όμως η λέξη

είναι λέξη

δε γνωρίζει

από τόπους και χρόνους.

Η λέξη είναι

για να ακούγεται…

κι όχι για να εξατμίζεται

σαν άσκοπη αύρα

σε μιας σιωπής

το δειλό καταπέτασμα.

Η λέξη είναι

ουρλιαχτό μέσ’ στο χάος…

σκουριασμένο στιλέτο

στην καρδιά της συνείδησης.

Η λέξη είναι

της ανάγκης το ξύπνημα…

σε αλήθειας νερό

βαφτισμένη

ανθίζει καρπούς

με αγκάθια,

ενοχλεί

το μοιραίο της χάδι

ερινύας μομφή

το φιλί της

αδιάκοπος ρους

η αγάπη της…

 ΑΓΡΥΠΝΙΑ - Ντίνος Ι. Γλαρός ( youtube )

Απαγγελία, βίντεο: Βαγγέλης Μαρίνογλου

https://www.youtube.com/watch?v=e5rGJd6PyKs&t=5s

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Πάλι με άρπαξε η νύχτα

τα λιμαρισμένα της νύχια

με γδέρνουν

αργά και βασανιστικά

μέχρι το ξημέρωμα.

Χαρακώνει το σώμα της ψυχής μου

στάζουν αλήθειες οι πληγές

σε χώμα κουρασμένο, άγονο

που περιμένει την άνοιξη.

Του φεγγαριού το σινιάλο

ακολουθούν οι αισθήσεις

αιωρούνται παραδομένες

στου μυαλού τον ορίζοντα

στις πορείες των άστρων.

Απεικονίσεις μετέωρες

απ’ τα βάθη του Χάους

αφετηρίες αγέννητες

απ’ της Γνώσης το άπειρο

γαλαξίες ευήλιοι

απ’ το σύμπαν της Σκέψης

αποκάλυψη γίνονται

σε ανθρώπινα χείλη.

 ΦΩΝΕΣ - Ντίνος Ι. Γλαρός ( youtube )

Απαγγελία, βίντεο: Βαγγέλης Μαρίνογλου

https://www.youtube.com/watch?v=pdGhb6xV450&t=19s

ΦΩΝΕΣ

Φωνές γνωστές, ανελέητες

που τον ύπνο χαλάτε

και την εγρήγορση κάνετε μαρτύριο.

Φωνές αγαπημένες από το πουθενά

είσαστε παντού

γίνεστε τα πάντα

για να σωπάσετε πάλι

όταν η συνείδηση αποκοιμηθεί.

Φωνές – σειρήνες

μαγεύετε το μυαλό

σέρνοντας το στην άπειρη λήθη

κάνοντας το να ακολουθεί

μόνο το δικό σας τραγούδι

με μια μέθη τόσο γλυκιά

που δεν μπορείς να αντισταθείς

δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Φωνές – λέξεις

ανεκτίμητες, ασήμαντες

τον κόσμο αλλάζετε

ή κρύβεστε βουβές

να μη σας ανακαλύψουν

και τους τρομάξετε.

Μία λέξη

σκορπάει τον πανικό

αν δεν ειπωθεί στην ώρα της.

Φωνές αδιέξοδες

τη ζωή σταματάτε

για να την αρχίσετε αλλιώς

τη σκοτώνετε για να αναστηθεί πάλι.

Φωνές – ερινύες

την ψυχή βασανίζετε

για να οδηγηθεί στη λύτρωση.

ΥΑΚΙΝΘΟΙ - Ντίνος Ι. Γλαρός ( youtube )

Απαγγελία: Σοφία Κοντογεώργου

Βίντεο: Χρήστος Παπαχρυσάφης

https://www.youtube.com/watch?v=tPgZLbm_BSA

ΥΑΚΙΝΘΟΙ

Υάκινθοι με πρόσωπα λευκά

σαν αχτίδα σε ατίθασο κύμα

χορεύουν στου ανέμου τα δάχτυλα

τ’ ουρανού τα μαλλιά χρωματίζουν.

Τον ανθό τους τον εύοσμο φίλησα

να ξεχάσω για λίγο τη λύπη

που στον κόσμο τριγύρω απλώθηκε

και αγκάθια γεμίζει τις μέρες.

Υάκινθοι με πρόσωπα λευκά

το σπόρο της χαράς να ωριμάσει

αφήσανε στο άνυδρο το χώμα.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

 

Υπάρχουν κάτι συναισθήματα

τόσο σκληρά

όσο η λεπίδα ενός μαχαιριού

στην ανυποψίαστη σάρκα,

τόσο επώδυνα

όσο το τελευταίο δάκρυ

μιας ανάλγητης νύχτας.  

Ζωγραφική με soft pastels: Έλενα Κανδηλάκη

 

 

Μονόχορδο 2

 Γλυκό γαλάζιο της αυγής, πόσες αλήθειες κρύβεις.   

 

Μονόχορδο

Ο φόβος αγρυπνά στις ρωγμές της αυτοπεποίθησης.  

 

Δίχορδο

 

Τα ροδοπέταλα με επιθυμία ανοίγουν

να χρωματίσουν, να ανασάνουν, να δουν.  

 

Τρίχορδο

 

τη θάλασσα

της Δημιουργίας

γεύομαι  

 

Τετράχορδο

 

Μισοειπωμένες αλήθειες

μισοτελειωμένα ψέματα

λυγίζουν σαν στάχυα

στην απέραντη κοιλάδα της ζωής.   

 Το κανάλι μου στο youtube

( Μελοποιήσεις, οπτικοποιήσεις, απαγγελίες ποιημάτων και στίχων μου )

https://www.youtube.com/channel/UCMN2XLGYP_Rc7zsidKXpOLw

 

ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΑΗΔΟΝΙ

 

Μέθυσε το τρελό αηδόνι

από των λουλουδιών τις λάγνες ευωδιές

και τραγουδά τα όνειρα

που περιφέρονται στον ουρανό

σαν φύλλα ακυβέρνητα.

Νότες αλλόκοτες σφυρίζει στον αγέρα

λόγια διάφανα άγνωστων ποιητών

χρυσό ξημέρωμα στου κόσμου το περβόλι

κεντά αγάπη στην αυλή των εποχών.  

Μέθυσε το τρελό αηδόνι

μέσ’ στα μαλλιά σου μπλέχτηκε

γλίστρησε στο λαιμό

και τραγουδά τον έρωτα

που γη κι ορίζοντα ορίζει.

Νότες αιμάτινες σφυρίζει στον αγέρα

βέλη που πλήγωσαν ύπουλα τις καρδιές

φιλιά που τάξανε σε στήθη αναμμένα

γλυκά μεθύσια σε κρυφές ακρογιαλιές.    

 

Απογοήτευση

 

 

Ξεθωριασμένο το φως.

Στην καταχνιά της ματαιοδοξίας

η ψυχή ξεπουλιέται αλαφιασμένη

σε πολύχρωμα κι ανούσια παζάρια. 

Θαμπώσαν οι λέξεις

σε καθρέφτες που ψέματα λένε

κι ο εαυτός μας ανόητος Νάρκισσος

πνίγεται στην αντανάκλαση

μιας εφήμερης δόξας. 

Δεν είμαι εγώ

που τις αλήθειες ακουμπώ στη σιωπή μου

δεν είμαι εγώ

που με το αίμα μου μιλάω στους ανθρώπους

δεν είμαι εγώ

δροσοσταλίδες των αιώνων που αγγίζω

δεν είμαι εγώ

που με Γραφές πλάθω του κόσμου την απάτη.  

 

ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 

 

Τα τριαντάφυλλα της ζωής

με ευωδιές και αγκάθια

ραπίζουν το πρόσωπο,

σκορπίζουν τα φύλλα τους

στου αγέρα το λίκνισμα

και αφήνουν σημάδια στο χώμα

για να βρίσκουν το δρόμο

οι ιχνηλάτες της μοίρας.  

 

 

ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

 

Οι αλυσίδες της ψυχής

σφιχτά δεμένους μας κρατάνε

και των φτερών το πέταγμα

κάθε στιγμή αναβάλλουν.

Καυτές ανάσες άπραγες

απ’ τον αέρα ξεχασμένες

αδυνατούν στη θέληση

στον κεραυνό δειλιάζουν. 

Μάτια τυφλά δε χαίρονται

την ομορφιά του ήλιου,

πηγής νερό δε γεύονται

τα σφαλισμένα χείλη.

Αλήθειες ασυγκράτητες

κοιτάνε μέσ’ στο φόβο

σαν χέρια ακατανίκητα

απ’ τα δεσμά ξεφεύγουν.   

Ανώνυμο

 

 

Δεν προσπαθώ να σε αλλάξω

προσαρμόζομαι σε αυτά που μου δίνεις

και χέρι-χέρι προχωράμε

σε μονοπάτια δύσβατα

σε ανείδωτες θάλασσες.

Τα μυστικά που κρύβεις

δεν ξέρω αν θα τα βρω ποτέ

μα θα σκάβω, εργάτης ακούραστος

και τις πέτρες θα σπάω της Γνώσης

κι όταν το βράδυ με τα χέρια ματωμένα

θα ξαποσταίνω γερμένος στα μάτια σου

θα ακουμπάς τις αλήθειες σου

αμυδρή πληρωμή

για τους κόπους της μέρας.  

Μικρή ζωή - youtube

https://www.youtube.com/watch?v=I_LQkgk_1oQ

Μουσική: Τηλέμαχος Βούλγαρης
Στίχοι: Ντίνος Ι. Γλαρός Φωνή: Ελένη Κατσούλη
Πιάνο: Γιάννης Σιψάκος

Από τη συλλογή τραγουδιών "Λιτές ανάσες"


Μικρή ζωή που χάνεσαι πλοίο που ξεμακραίνεις ένα πικρό παράπονο κάθισε να σου πω στα χείλη το γλυκό νερό μου δίνεις και μου παίρνεις όπως το κύμα του γιαλού σα σέρνει το χορό. -R- Κύμα του βοριά πάρε με μακριά καράβι αλαργινό στάσου να σε δω. Σαν όνειρο το χάδι σου αέρας τα φιλιά σου βιάστηκε η αγάπη σου κι έχασα τον καιρό. Το γέλιο σου παράδεισος μαχαίρι η ματιά σου κρύψε με μέσ’ στον ίσκιο σου άλλο να μην πονώ.

-R- Κύμα του βοριά πάρε με μακριά καράβι αλαργινό στάσου να σε δω.

ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ

Να με κρατήσεις

μη με αφήσεις να χαθώ

στων ηδονών τη ζάλη

στων πειρασμών το ύπουλο φιλί

στων αλγεινών χαδιών το ψέμα.

Να με κρατήσεις

μη με αφήσεις μοναχό

στις μαχαιριές της μέρας

στης νύχτας την αδίστακτη σιωπή

στη σκοτεινή κραυγή του φόβου.

Να με κρατήσεις

σαν το αθάνατο νερό

στην απαρχή του τέλους,

σαν το καινούριο το πρωί

στο φέγγος καταπράσινου Απρίλη.

Να με κρατήσεις

χωρίς εσένα δε θα ζω

να με κρατήσεις

σαν την ευχή μέσ’ στο μαντήλι.

Τετράχορδο

Μισοειπωμένες αλήθειες

μισοτελειωμένα ψέματα

λυγίζουν σαν στάχυα

στην απέραντη κοιλάδα της ζωής. 

Αύγουστος

Τα μαλλιά σου αγγίζουν το βλέμμα μου

και το δέρμα ξυπνά η πνοή σου

στο λιοπύρι της μέρας σου λιάζονται

οι αισθήσεις κι ανέλπιδα φλέγονται.

Το ζεστό δειλινό ασυγκράτητο

οι παλάμες γεμίζουν μ’ αστέρια

αναιδώς μισανοίγουν τα στόματα

να γευτούν το φιλί του Αυγούστου.

Αχ κι αυτό το φεγγάρι!

Ματώνει στου ουρανού την αγκάλη

χρυσοκόκκινες στάλες κυλήσανε

του αγέρα χαϊδεύουν τα χείλη.

Σκίρτημα βραδινής δροσιάς

στο λαιμό ξαναμμένων ερώτων

ηδονής κηλίδες πανσέληνες

ρέουν στο ανθρώπινο σώμα. 

Εκπνοές

Θα φύγω ένα ανοιξιάτικο δείλι

ωραίες εικόνες να μείνουν

από την τελευταία ανάμνηση,

να μη φοβάμαι

τη νύχτα που έρχεται

να μη λυπάμαι

για τη μέρα που φεύγει.

Ας ήταν

ένα ανώδυνο πέρασμα

στη δροσιά της απέναντι όχθης.

Ας ήταν

να θυμάμαι χωρίς να πονώ.

Ας ήταν

οι στερνές εκπνοές μου να γίνουν

αμυδροί αστερίσκοι του σύμπαντος

δειλά στολίδια του Χρόνου

στο σκοτάδι της Σκέψης να φέγγουνε

τις χαμένες ψυχές ν’ αγκαλιάζουν.  

Στροβιλισμοί

Στην ένωση γης και ουρανού

στροβιλισμοί εκστασιασμένου δερβίση

εκσφενδονίζουν τον ανθρώπινο πόνο 

να χαθεί στο σκοτάδι του σύμπαντος.

Αλαλαγμοί στα ουράνια ωρύονται

πάνω στα άστρα πατούν τραγουδώντας

στριφογυρνούν προσευχές στον ορίζοντα

παρακαλούν τους θεούς να ακούσουν.

Μέσα στη ζάλη που δαίμονας γίνεται

το φως το εφήμερο στις μοίρες χορεύει

για μια στιγμή δε φοβάται το θάνατο

για μια στιγμή

το αιώνιο αγγίζει.

Παράνοια και λογική

Παράνοια και λογική

είναι ένα βήμα μακριά

είναι μια κλίση, μια στροφή

μία απλή επιλογή.

Αγκαλιασμένες στο χορό 

μέσ’ στου μυαλού το πανηγύρι

τόσο αλλιώτικες κι οι δυο

μα και συνάμα τόσο ίδιες.

Κι εδώ στου δρόμου τα μισά

πια δεν μπορώ να ξεχωρίσω

ποια απ’ τις δυο είν’ που γελά

ποια απ’ τις δυο είν’ που γελά

και με καλεί ν’ ακολουθήσω;

Ψέματα λες

Ψέματα λες

μα εγώ θα σε πιστέψω

το έχω ανάγκη να σε πιστέψω

για να πονώ λιγότερο.

Ψέματα λες

μα τα κάνεις να φαίνονται

τόσο αληθινά

όσο το χάδι του ήλιου

στους καρπούς της λεμονιάς,

σαν τις στάλες της βροχής

στο ανεστραμμένο πρόσωπο.

Ψέματα λες

μέσ’ στου ονείρου την αλήθεια,

τα μάτια σου ανοιγοκλείνεις

στου εφιάλτη την πραγματικότητα

και με ξυπνάς

το άσχημο τέλος να μη δω

την πεθαμένη ουτοπία μη θρηνήσω.

Τραγούδια ιαματικά

Τραγούδια ιαματικά

μέσ’ στης ψυχής τα βάθη

στάζουν αθάνατα νερά

καλωσορίζουν ταπεινά

το αύριο που θα ‘ρθει

το αύριο που θα ‘ρθει.

Τραγούδια ιαματικά

χάδι ζεστό στον πόνο

γίναν αιώνια πουλιά

αχνοφωτίζουνε δειλά

αστέρια μέσ’ στο Χρόνο

αστέρια μέσ’ στο Χρόνο. 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ – ΡΟΥΚ

Στης μοναξιάς σου το αμίλητο σκοτάδι

λέξεις υφαίνεις από άνεμο κι αγάπη

φάροι να φέγγουν στα ταξίδια ποιητών

και τις ανθρώπινες ψυχές να γαληνεύουν.

Το χαμόγελο της καρδιάς σου

δροσίζει απλόχερα περαστικούς

σ’ ακολουθεί παντού καλά να κρύβει

τη θλίψη που σε τρέφει από παιδί

ένα λυγμό του πόνου σου

οι άλλοι να μη δούνε.

Λίγες φορές σε συνάντησα

λίγα τα λόγια που ανταλλάξαμε

τόσο μεγάλα και πολλά

αυτά που μου έδωσες.

Στον ουρανό της προσφοράς

λάμπει το άστρο σου σαν ήλιος μεθυσμένος

σε λάγνο κοίταγμα καυτού μεσημεριού.

Στον ουρανό του τίποτα

έγινες ένα κάτι

καντήλι άσβηστο

στα δάχτυλα του πάντα

αχνοφωτίζεις τις σκιές

θαμπών βλεμμάτων.



Γενάρης 2020 

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) 
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2020/02/blog-post.html