Ποιος μπορεί …
Ποιος
μπορεί ν’ αντέξει
τη δοξαριά
του έρωτα
που την
καρδιά μαγεύει
και τη
σκέψη νικά;
Μήλο
κόκκινο, γλυκό
σταλάζει
στιγμές ηδονής
στα
μισάνοιχτα χείλη …
Υποκρισία
Υποκρισία
ευχάριστη
με φιλί
χαιρετάς και με χαμόγελο
με απαλό
χτύπημα στην πλάτη
με λόγια
που στάζουν μέλι
μέλι άγριο,
γλυκό
να κρύβει
τη χυδαιότητα.
Υποκρισία
πολυπρόσωπη
μορφή
γαλήνια, αγγελική
σαν αηδόνι
χαρούμενο η φωνή
μα
μουγκρητά και εμετός
τέρατος
δόντια ματωμένα
όταν στο
χώμα
πέσουν οι
μάσκες.
ΙΘΑΚΗ
Στον Κωνσταντίνο Καβάφη
Οδυσσέας
περιπλανώμενος
χαμένος στα
πελάγη των καιρών
ανάμεσα σε
Συμπληγάδες τραγουδάω
ότι ενίκησα
Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.
Το φιλί της
Κίρκης εγεύτηκα
κάτω από
έναστρες ηδονές.
Τη Ναυσικά
επλάνευσα
όταν ο
ήλιος άστραψε στο γυμνό μου σώμα.
Δίχως
συντρόφους ξέμεινα
στης
μοναξιάς την άσπλαχνη σιωπή
σιγά
μιλώντας ο φόβος μην ακούσει
και των
κυμάτων την ορμή ψηλά σηκώσει.
Το θυμωμένο
Ποσειδώνα κι αν συνάντησα
έμαθα μέσα
μου να μην τον κουβανώ
κι απ’ την
οργή του ξέφυγα
ναυαγός και
μόνος
τη μοίρα
μου να συναντήσω.
Είδα
λιμένες πρωτοϊδωμένους
λέξεις
αλλιώτικες, παλάτια μακρινά
θάλασσες
άγνωστες κι απάτητες στεριές,
της
εμπειρίας προσφορές κι απεικονίσεις
που
χαϊδεύουν τ’ άσπρα μου τα γένια.
Όσο κι αν
είναι πλούσια τα δώρα των Φαιάκων
πόσο μικρά
μού φαίνονται στης Γνώσης τη σπηλιά
που
θησαυρούς αμύθητους κι ατέλειωτους εκρύβη.
Πόσο δίκιο
είχες, δάσκαλε,
το μόνο που
μου έδωκεν η Ιθάκη
είναι η
νοσταλγική αφήγηση
της γλυκιάς
ανάμνησης
από το
ωραίον ταξίδι.
Το ποίημα
συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:
"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020"
"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020"
κόκκινη θάλασσα
μητέρες
αφήνουν τα μωρά
και πιάνουν
τα όπλα
παιδιά
σταματούν το παιχνίδι
και ψάχνουν
τα χέρια τους
καίγονται
τα όνειρα
στη φωτιά
της παράνοιας
βιάζονται
οι αξίες
στα όργια
της ανηθικότητας
κι εμείς
ηδονοβλεψίες πρόστυχοι
σωπαίνουμε
στη θέα της
κόκκινης θάλασσας
στο χάος
της μαύρης ψυχής μας
ΓΑΛΑΖΙΟ ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ
Βαθυστόχαστα
σύννεφα ραίνουν βροχή της ελπίδας
μοναχικά
αστέρια διαμελίζουν του σκοταδιού το φουστάνι
βράχοι
σιωπηλοί καταλαγιάζουν το θυμό των κυμάτων.
Θάλασσα
μεθυσμένη απ’ του φεγγαριού το αντιλάρισμα
αναφιλητό
του φωτός στα μαλλιά της Ανδρομέδας
της ζωής
γενναίο απαύγασμα στου θανάτου την άκρη.
Αμυδρές
προφητείες καθρεφτίζουν στιγμές απ’ το μέλλον
του
παρελθόντος σκιές στο παρόν διαγράφουν μηνύματα
ανεπίδεκτα
μάτια διαβάζουν του καιρού τα σινιάλα.
Το γαλάζιο
σημάδι στο άπειρο ένα βαλς με το Χρόνο χορεύει
του ανέμου
φιλί στον ορίζοντα φτερουγίζει δειλά πριν να πέσει
βρυχηθμός
της φωτιάς στο στερέωμα σαν θεός πληγωμένος σπαράζει
το γαλάζιο
σημάδι στο άπειρο ξαγρυπνά και ποτέ δεν κοιμάται.
Τα κομμάτια της ζωής μου
Στη Σοφία Κοντογεώργου
Τα κομμάτια
της ζωής μου
σκορπισμένα
στον καμβά του Χρόνου
σαν κηλίδες
επίπονες
σαν πουλιά
στου ανέμου τη θέληση
φτερουγίζουν
για λίγο και χάνονται
στου
παρόντος τη λήθη.
Παραθύρια
ανοίγουν της θύμησης
και μου
γνέφουν θολές αναμνήσεις
σκιές
αμυδρές που αντάμωσαν
με τον ήλιο
της μέρας μου.
Στάλες
βροχής που ακούμπησαν
του
προσώπου τη νιότη γελώντας
βιαστικά
εκυλήσαν και γίνανε
λυπημένες
ρυτίδες της Γνώσης.
Αχ!
Ανάμνηση κόρη της Μνήμης
αυστηρή μου
δασκάλα που δίδαξες
της στιγμής
το αιώνιο σώμα…
Εμπειρία
Φίλη καλή
και μακρυσμένη
λουλούδι
άκοπο σε δύσβατη κορφή
πουλί
αγέρωχο με τα μεγάλα τα φτερά
σκιά του
ορίζοντα στο νύχτωμα της μέρας
πάντα στο
τέλος έρχεσαι
σαν
αποκαλυπτική αυλαία φανερώνεις
το νόημα
που ήταν μπλεγμένο
μέσ’ στης
Αλήθειας τα μαλλιά.
Γερόντισσα
σκυφτή, καλοσυνάτη
με τις
κουβέντες σου απλές και μετρημένες
καλησπερίζεις
στην αυλή σου τους φτωχούς
νερό κερνάς
τους κουρασμένους στρατολάτες.
Ηλιοβασίλεμα
διαφωτιστικό
φιλί της
Γνώσης στο στερνό μας το αντίο
ήρθες αργά
σαν ένα άστρο που βουτά
και που δεν
πρόλαβε
το φως του
να μας δείξει.
Το ποίημα
συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:
"ΝΕΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020"
Βγαίνω στο φως
Βγαίνω στο
φως
ανοιγοκλείνω
τα φτερά
πετώ ψηλά
και πιο
ψηλά
τόσο που
δεν κοιτάζω πια
παρά μόνο
τα χρώματα
πάνω στης
Γης το σώμα.
Όλα αλλιώς
μέσ’ στου
μυαλού την ξαστεριά
ζητώ ξανά
τα πιο
πολλά
τα πιο
μεγάλα μυστικά
στης ζωής
μας τα χώματα
ήλιο μικρού
χειμώνα.
Βγαίνω στο
φως
και
αγκαλιάζω τη χαρά
εδώ κοντά
και πιο
κοντά
τόσο που
δεν υπάρχει πια
παρά μόνο
στα χρώματα
πάνω στης
Γης το σώμα.
Το ποίημα μου "προσπαθώ" έλαβε έπαινο συμμετοχής
στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης ( 2019 )
του Ιδρύματος ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΣΙΑΦΛΑ ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ.
προσπαθώ
προσπαθώ να
αγγίξω
την άκρη
απ’ το φουστάνι σου
το αιθέριο
πέρασμα στην ψυχή να το νιώσω
την αυγή
ροδοπέταλο στο λαιμό μιας αχτίδας
αλαβάστρινο
φίλημα ανοιξιάτικης αύρας
ατενίζω
ανίδεος
των χειλιών
σου σημάδια
στο κορμί
της αλήθειας μου φυλαχτά πορφυρένια
ανεξήγητα
σύννεφα ουρανού μακρυσμένου
μυστική
θεία βούληση απροσδόκητου ήλιου
στον αγέρα
ρινίσματα
της σοφίας
η γύρη
μελισσών
σιγοβούισμα στο λιοπύρι της μνήμης
εμπειρία
επώδυνη σαν καθρέφτη εικόνα
εισπνοές
χρόνου γέροντα που διδάσκει γελώντας
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Γεννήθηκα
το 1972 στους Φούρνους Κορσεών, όπου μεγάλωσα και τελείωσα το λύκειο. Από το
1991 διαμένω μόνιμα στον Πειραιά. Η ενασχόλησή μου με τη γραφή, προς το παρόν
δεν έχει εκδοθεί σε έντυπη μορφή και το αρχικό μέρος της είναι συγκεντρωμένο σε
τρεις ποιητικές συλλογές, μία γενική και δύο θεματικές: ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ
( ποιήματα 1997-2017 ) / ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά ) / ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ
ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες ). Έπεται η συνέχεια...
Ποιητικές
συμπλεύσεις 3 - Ρευστά όρια ( εκδόσεις Εντύποις 2019 )
Της νύχτας τα καμώματα ( εκδόσεις κύμα 2019 )
Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020 ( εκδόσεις Βεργίνα )
Της νύχτας τα καμώματα ( εκδόσεις κύμα 2019 )
Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020 ( εκδόσεις Βεργίνα )
Αχ! Έρωτα…- Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021 (εκδόσεις Βεργίνα)
Αχ!
Έρωτα…- Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2022 (εκδόσεις Βεργίνα)
ΝΕΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020ΝΕΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2021
ΝΕΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2023
Ποίηση Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020 ( ιδιωτική έκδοση )
Της ειρήνης
το βλέμμα ( ιδιωτική έκδοση )
στη σελίδα μου ( Ντίνος Ι. Γλαρός - στης Ποίησης την άκρη https://www.facebook.com/NtinosGlarosstisPoiisistinakri/ )
και στο προφίλ μου ( Ντίνος Ι. Γλαρός https://www.facebook.com/NtinosGlaros )
καθώς και στο προσωπικό μου ιστολόγιο ( Ντίνος Ι. Γλαρός - στης Ποίησης την άκρη https://ntinosglaros.blogspot.com/ )
Μελοποιήσεις, οπτικοποιήσεις, απαγγελίες ποιημάτων και στίχων μου
δημοσιεύονται στο κανάλι μου στο youtube
Στάλες της Γνώσης
Το φόβο
κοιτάζω στα μάτια
ορθώνω
μπροστά του
το όποιο
μου ανάστημα
κι ανοίγω
το στόμα να βγάλω
μια κραυγή
πιο μεγάλη
από το
μέγεθός μου,
πως δε
φοβάμαι να δει
και να
τρομάξει!
Φωνές
αλυχτούν απ’ το βάθος
της λήθης
των παιδικών μου χρόνων
και
γίνονται πράξεις αθέλητες
και τρόμοι
αλώβητοι, λεύτεροι.
Την ανάσα
μου κόβουν στη μέση
μέσ’ στου
ύπνου φωλιάζουν το χάδι
της
εγρήγορσης αλλάζουν τα βήματα
του μυαλού
εντολές καθορίζουν.
Μα βαθιά αν
βουτήξω με θάρρος
στην κρυφή
της δειλίας αιτία,
της ψυχής
μου πρωτόγνωρο άγγισμα
θα χαϊδεύει
της αλήθειας το δέρμα.
Ασυνείδητη
αύρα του είναι μου
μυστικές
του Εγώ μου εκρήξεις
αναμνήσεις
ανείδωτες σύννεφα
μέσ’ στο
χρόνο μου
στάλες της
Γνώσης.
Αχέροντας
Σε ανύποπτη
στιγμή
θα έρθει
σαν έκπληξη
απαστράπτουσα
με
λαμπιόνια που σβήνουν
σ’ ένα
σκοτάδι
χωρίς
γυρισμό…
Θα με
ρωτήσει αδίστακτα
ποιες ήταν
οι πράξεις μου
και θα
αποφασίσει
αν θα με
σύρει μαζί του
απ’ τα
μαλλιά τραβώντας με
ταπεινωμένο
δέρμα δίχως ψυχή
ή αν στο
πλάι του
διασχίσω
περήφανα
το μεγάλο
ποτάμι
ως την
απέναντι όχθη
του
Αχέροντα.
Αμερόληπτος δικαστής
δικαιοσύνης
ακλόνητης
απονέμει
γαλήνη
τιμωρεί με
ερινύες
θλιβερές
και αιώνιες.
Απονέμει
γαλήνη
ή
καταδικάζει
της ύπαρξης
το πέρασμα
στων
ζωντανών την άγνοια.
Θα μιλήσω
ξέπνοα
θα ζητήσω
να μάθω
αν αρχή
ήταν τώρα
της ζωής
μου και πάλι
τι θα έδινε
τάχα μου
στο ταξίδι
να πάρω
μια
κουβέντα για ρότα μου
του μυαλού
αστρολάβο;
Και ο
πάνσοφος γέροντας
θα μ’
αγγίξει στον ώμο
προς τα
πίσω κοιτάζοντας
με το χέρι
θα δείξει,
τελευταία
απάντηση
που ζητώ θα
μου δώσει:
σαν κριτής
η ανάμνηση
όσων άφησες
πίσω
θα μιλήσει
για σένανε
και το βιος
θα μετρήσει…
τώρα κρίνε
και λόγιασε
αν θα ζήσει
για πάντα
ή αν τον
εχαράμισες
στην
ανούσια ύπαρξη
της ψυχής
σου το θάνατο…
Στο περιθώριο λησμονημένη
Στο
περιθώριο λησμονημένη,
απ’ το
παράθυρο η θλίψη σου κοιτά
του γκρίζου
ουρανού το δάκρυ
λυπημένο
τραγούδι τα χείλη σου
προσφέρεται
στη μνήμη των περαστικών
κανείς δεν
ακούει το θρήνο σου
κανένας δε
βλέπει
τη βουβή
ικεσία στο βλέμμα.
Μαστροποί
το κορμί σου θωπεύουν
και τα
λόγια σου φαύλοι λερώνουν
εκπορνεύονται
στάλες αγάπης
βρωμερή
πληρωμή
με αντίτιμο
κάλπικο.
Η κραυγή
σου στιλέτου λαμπύρισμα
μέσ’ στη
νύχτα ουρλιάζει γυμνή
της καρδιάς
το σφυγμό να ξυπνήσει:
Όχι. Πόρνη
δεν είμαι.
Της ανάγκης
η λύτρωση είμαι
του
ανείπωτου πόθου εκπλήρωση
το απάνεμο
χάδι στο φόβο
της ψυχής η
σκιά που φτερούγισε
της πληγής
η ουλή που θυμίζει.
Παλιά σκαριά σακατεμένα
Παλιά
σκαριά σακατεμένα
απ’ τους
υφάλους των τσακισμένων ονείρων.
Θλιμμένοι
ναύτες γελασμένοι
δεν είδανε
ποτέ τους φάρους
τις ρότες
έχασαν διαβάζοντας
σημάδια
λαθεμένα.
Μάης - Ιούνης 2019
από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )Μάης - Ιούνης 2019
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2019/12/blog-post_53.html
ΧΡΟΝΟΣ
Πατέρα Ήλιε
πώς να είναι ο Χρόνος
σε άλλους Ήλιους;
Ένα ποδήλατο
ταλαντεύεται
στα χαλίκια
της σκέψης μου,
αναταράζει
της ψυχής μου το έδαφος
στο ανηφόρι
της Αλήθειας.
Υποκειμενική η μέτρηση
του Χρόνου
είναι άλλος εδώ
και διαφορετικός αλλού,
πάντοτε
ήρεμος και ανεπηρέαστος
απ’ ό,τι
συμβαίνει μέσα του.
Στην ανάσα
του
πάλλομαι σαν
έλασμα φυσαρμόνικας
το ατέρμονο
πέρασμα του
επίπτωση στο
σώμα μου.
Η νιότη πέρασε σαν γρήγορη νότα
που
ακούστηκε μόνο μια φορά,
το γήρας όσο
κι αν αργήσει
όσες
εμπειρίες κι αν έχει
δε θα
αρκέσει για να δώσει απαντήσεις
και η Σοφία
θα αναβάλετε και θα μεταδίδεται
στην επόμενη
νιότη, στο επόμενο γήρας.
Εκείνος θα συνεχίσει να κυλά
πάντοτε
ήρεμος και ανεπηρέαστος
απ’ ό,τι συμβαίνει
μέσα του.
Παλιές νοσταλγίες πέφτουν σαν άστρα
απ’ τον
ουρανό της μνήμης μου,
στιγμές
μελλοντικές αναρωτιούνται
για την
ύπαρξή τους
κι ανάμεσα
το παρόν
αναλαμπή που
χάθηκε
στο
μικρόκοσμο του Κόσμου.
Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία
ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΛΕΥΣΕΙΣ 3 - ΡΕΥΣΤΑ ΟΡΙΑ ( 2019 εκδόσεις Εντύποις )
Ο ΚΗΠΟΣ
Πράσινο
φύλλωμα στου χτες την αναπόληση
Στου
σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις
Μόνο
λέξεις στο άδειο κεφάλι μας
Βλαστάρια
ελπίδας
που θα ξεραθούν
στον άγονο τρόπο σκέψης μας
Πονηροί
χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια
Να μη
θεριέψουν τα φυτά
Να μην
απλώσουν ρίζες στη Γνώση·
η αμάθεια είναι το πιο δυνατό χαλινάρι
Ιδιοτελείς
κηπουροί κλαδεύουν τα κλαριά
και
απλώνουν σπόρια μίσους στο χώμα
Μπολιάζουν
τις Γραφές με το μπόλι της αρεσκείας τους
Μοναδική
σωτηρία
να βγούμε
από τα βολικά θερμοκήπια του μυαλού μας
Μοναδική
σωτηρία ο κήπος μας
Ντίνος Ι. Γλαρός
από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία
ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ( 2019 - εκδόσεις κύμα )
Νυχτερινό
Δώσ’ μου τα
μαύρα σου μαλλιά
να πλέξω
παραγάδι
για να
ψαρέψω μια φωτιά
από δικό
σου χάδι.
Βρήκα δυο μάτια δυνατά
ν’ αντέχουν τη μορφή σου
και μια μεγάλη αγκαλιά
για την αναπνοή σου.
Έχω τη
δύναμη της Γης
του
φεγγαριού σημάδι
τη σημασία
της στιγμής
στου χρόνου
το πηγάδι.
Ντίνος Ι Γλαρός
από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
Μελοποίηση Τηλέμαχος Βούλγαρης
Ο Βασίλης Καραβάσης κάλεσε την ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ μου
να τη φιλοξενήσει στο νέο του βιβλίο
ΑΡΙΣΤΕΡΑ? Άσε μας κουκλίτσα μου! ( 2019 - αυτοέκδοση )
να τη φιλοξενήσει στο νέο του βιβλίο
ΑΡΙΣΤΕΡΑ? Άσε μας κουκλίτσα μου! ( 2019 - αυτοέκδοση )
Τον ευχαριστώ πολύ που με τίμησε με την επιλογή του ποιήματός μου και την αναφορά του στην ποιητική μου εργασία.
ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ
Έρεβος
σήψη και βρώμα
ρέουν στα γονίδιά μας,
μικρόμυαλη έπαρση
η συμπεριφορά μας,
ανόητες επιλογές τρέφουν
την απληστία μας.
Επικίνδυνη αμορφωσιά
μας χειραγωγεί,
άβουλοι αμνοί
βόσκουμε όνειρα.
σήψη και βρώμα
ρέουν στα γονίδιά μας,
μικρόμυαλη έπαρση
η συμπεριφορά μας,
ανόητες επιλογές τρέφουν
την απληστία μας.
Επικίνδυνη αμορφωσιά
μας χειραγωγεί,
άβουλοι αμνοί
βόσκουμε όνειρα.
Φτωχοί και βασανισμένοι
αφεθήκαμε
στη φτηνή καλοπέραση
στη φτηνή ευτυχία.
Χάσαμε το νόημα της ζωής
κι εκείνη
πεντακάθαρο νερό
στάζει από τα χέρια μας
και χάνεται
σταγόνα τη σταγόνα
σε κάθε ανάσα μας.
αφεθήκαμε
στη φτηνή καλοπέραση
στη φτηνή ευτυχία.
Χάσαμε το νόημα της ζωής
κι εκείνη
πεντακάθαρο νερό
στάζει από τα χέρια μας
και χάνεται
σταγόνα τη σταγόνα
σε κάθε ανάσα μας.
Δεν οσμιζόμαστε
την ευκαιρία που αιωρείται
να αλλάξουμε
να εξαγνιστούμε
να αξιοποιήσουμε
το μεταίχμιο.
την ευκαιρία που αιωρείται
να αλλάξουμε
να εξαγνιστούμε
να αξιοποιήσουμε
το μεταίχμιο.
Όμως ποιος θα μας οδηγήσει;
Από πού να γαντζωθούμε απελπισμένα;
Μόνο γκρεμός
αμετάκλητη πτώση.
Από πού να γαντζωθούμε απελπισμένα;
Μόνο γκρεμός
αμετάκλητη πτώση.
Ποιον να ακολουθήσουμε
στο σκοτάδι;
Βήματα τυφλά
κι ούτε μια πυγολαμπίδα.
στο σκοτάδι;
Βήματα τυφλά
κι ούτε μια πυγολαμπίδα.
Ντίνος Ι. Γλαρός
από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ
Τριά λαρί
λαρό
τραγούδι θα
σας πω
για
κάποιονε τρελλό
που πέρασε
από ‘δω
με γένια
και μαλλιά
με φλόγα
στη ματιά
δεν ήθελε
λεφτά
χρυσάφι η
καρδιά.
Τριά λαρί λαρό
με λέτε όλοι τρελλό
μα εγώ σας αγαπώ
φτωχά μου ανθρωπόμορφα.
Τριά λαρί λαρό
αν έχετε μυαλό
στον κόσμο μας εδώ
τα χρόνια ζήστε όμορφα.
Τριά λαρί
λαρά
ας μείνουμε
παιδιά
για όλους η
χαρά
να έχει μια
γωνιά
ο πόλεμος
θολή
ανάμνηση
κακή
να είμαστε
μαζί
αδέρφια
μέσ’ στη γη.
Τριά λαρί λαρά
αγάπη, ζεστασιά
μεγάλη αγκαλιά
για όλα μας τα πλάσματα.
Τριά λαρί λαρά
ακούστε καθαρά
τα λόγια τα σοφά
και του τρελλού διδάγματα.
από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά )
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)