Το λουλούδι της Σρεμπρένιτσα* 

Ο πόνος άφθονος στις γειτονιές του κόσμου

ποτάμι κόκκινο στις όχθες των αιώνων.

Μαριονέτες οι άνθρωποι

σε ύπουλα παιχνίδια εξουσίας,

ματωμένοι κύκλοι επαναλαμβάνονται

σαν ανοιγοκλείσιμο βλεφάρων

σαν λογική ακολουθία φυσικής ροής.

Κάθε τόπος και μια ιστορία

σε κάθε τόπο κι ένα νεκρώσιμο λουλούδι

να θυμίζει την καταστροφή,

όπως εκείνο με τα έντεκα λευκά πέταλα

γύρω από έναν πράσινο σπόρο.

Στον ανθό του ο καρπός της ελπίδας

που δύναμη απέραντη θα γίνει

και θα σκοτώσει την εκδίκηση.

Το θανάσιμο αίμα της πληγής

ακουμπά τη συγχώρεση

στους ώμους του φονιά.

Το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής

ανθίζει με τα δάκρυα της θλίψης,

τα νεκρά σώματα των αθώων

μας δείχνουν το δρόμο της ειρήνης.

Η αγάπη ξεκινάει

από την αποδοχή εκείνων

που δεν είναι σαν εμένα.  

 ^*Το κεντητό λουλούδι της Σρεμπρένιτσα συμβολίζει τη γενοκτονία

   στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη τον Ιούλιο του 1995.

   Τα έντεκα πέταλα συμβολίζουν την 11η Ιουλίου 1995, το λευκό του χρώμα

   συμβολίζει την αθωότητα των θυμάτων και το πράσινο χρώμα στο κέντρο του άνθους

   συμβολίζει την ελπίδα.



Μάρτης 2020 

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2020/03/1.html

Γλέντι

Είναι ένα γλέντι η ζωή σ’ ενός χορού τη ζάλη

μία σταγόνα από κρασί σε αδειανό μπουκάλι

τραγούδησέ τηνε και πιες το κάθε κέρασμά της

αφού το ξέρεις θα καείς σαν φύλλο στη φωτιά της. 

ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Αδιέξοδος ουρανός καταπίνει

ψυχικές εκλάμψεις που αχνοπερπατούν

από σύννεφο σε σύννεφο

από άστρο σε άστρο,

διαδρομές μάταιες και αέναες

εικόνες χαμένες σε ύποπτα δρομολόγια

υπάρξεις μοιραίες που με γενναιότητα αφανίζονται

σε θαμπούς ορίζοντες.

Αγριολούλουδα λευκά

σε αποπνικτικούς χειμώνες

χαρίζουν ριπές οξυγόνου

σωτηρίας ανάσες σε διψασμένα χείλη,

το αίμα γίνεται βροχή

τη θλίψη των καιρών να πλύνει

και το ποτάμι της ελπίδας να γεμίσει. 

Νέα εποχή

Δεν ξέρω τι να νιώσω

στο άγγισμά σου,

εμείς εδώ δεν αγγίζουμε πια

πολλούς αιώνες τώρα

η επαφή είναι μια ανάμνηση

στα βιβλία της ιστορίας.

Δεν μπορώ να έρθω δίπλα σου

θα σε μολύνω

δεν μπορώ να πιάσω το χέρι σου

η αφή μου είναι τυφλή

δεν μπορώ να σε ζεστάνω

η αγκαλιά μου ακρωτηριασμένη.

Εμείς εδώ δεν αγγίζουμε πια

αν θες να έρθουμε κοντά

απομακρύνσου και κάλεσε,

εμείς εδώ τηλε-υπάρχουμε

σε τηλεζωές με ημερομηνία λήξης.

Εμείς εδώ δεν αγγίζουμε πια

μπορούμε όμως να τραγουδήσουμε.

Το τραγούδι μοναδικό κληροδότημα

από την τελευταία εποχή

των προγόνων μας.  

Στα ανοιχτά της Ανδρομέδας

Στα ανοιχτά της Ανδρομέδας

οξυγόνο και νερό

αέρηδες που αλλάζουν

πορείες ευάλωτες

στα ακροδάχτυλα των αστεριών. 

Το σκοτάδι και το φως αγκαλιάζονται

παρειές του ίδιου προσώπου

που γερνά αδυσώπητα

σαν αόρατης κλεψύδρας

αεικίνητη άμμος. 

Γαλαξίες ερωτοτροπούν

με τη ζωή και το θάνατο

στα φτερά του Χρόνου.

Οι στιγμές εκρήξεις επώδυνες

που κάνουν τέλος την κάθε αρχή

και αρχή το κάθε τέλος.  

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα

χρυσά σαξόφωνα στου Νείλου τις ανταύγειες

νότες αστέρια στα μαλλιά της Ανδρομέδας

λέξεις πρωτάκουστες να αγγίζουν νέους Ήλιους. 

Οι άνθρωποι κοιτούσαν τα φεγγάρια

και μάζευαν κοχύλια στις ακτές

δεν είχαν φόβο στα μάτια

δεν είχαν στην ψυχή πληγές.

Τα σύνορα γραμμές από φωτιά

τα αλλοτινά σκοτάδια εγκλωβισμένα

στο πύρινο φιλί της αγάπης. 

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα

αγκαλιασμένοι θάλασσα και ουρανός

να στροβιλίζονται στο βαλς της ζωής.

Θάνατος και γένεση αδέρφια

κύκλου μητρικού απόγονοι

να εναλλάσσονται

στα βλέφαρα του Χρόνου.  

Τα τείχη της ντροπής

Το τείχος της ντροπής θυμάμαι

όπως και τόσα άλλα τείχη

ορατά κι αόρατα

που υψώνονται ανάμεσα

στις καρδιές των ανθρώπων…

Αχ! λευτεριά πολυπόθητη

κηλίδες αίματος πολλές

λερώνουν τ’ άσπρο σου φουστάνι

κι εσύ σκυφτή και πληγωμένη

θυσία μάταιη

στη λάσπη ξεθωριάζεις.   


9 Νοέμβρη 2019 


από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2019/12/blog-post_56.html

Το χώμα σκάβω της ψυχής μου

Το χώμα σκάβω της ψυχής μου

να φυτρώσουν οι σπόροι

προσφορά άσπιλη

στων αιώνων το βλέμμα.

Πολύχρωμα, ευωδιαστά κι αγκάθινα

τα λουλούδια της Σκέψης

ποιες αισθήσεις θα αγγίξουν

και τρεμάμενα

σε ποια χέρια θα ξαναγεννηθούν; 

Ορμητικά νερά

αυλακώνουν τη φλούδα του Χρόνου

πριν εξατμιστούν στον ορίζοντα

πριν γίνουν αστέρια του Χάους. 

Το χώμα σκάβω της ψυχής μου

μα το νόημα απρόσιτο

όπως η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Οι λέξεις πόρνες

πανέμορφες και ποθητές

όλοι τις αγαπούν

σε όλους δίνονται

μα δεν ανήκουν σε κανέναν.

Η πένα χειρουργικό νυστέρι

σε άρρωστες αρτηρίες,

το μελάνι δάκρυ των πεσόντων

στη ματαιοδοξία της επιβεβαίωσης

στην πομπή της αθανασίας. 

Η ζωή μου θα τελειώσει

τρελό κι ανέστιο πουλί

στη μανία των ανέμων

κελαηδώντας

των παλμών τις αγωνίες.  

Μικρή ζωή

Μικρή ζωή που χάνεσαι

πλοίο που ξεμακραίνεις

ένα πικρό παράπονο

κάθισε να σου πω

στα χείλη το γλυκό νερό

μου δίνεις και μου παίρνεις

όπως το κύμα του γιαλού

σα σέρνει το χορό.

                     -R-

Κύμα του βοριά

πάρε με μακριά

καράβι αλαργινό

στάσου να σε δω

στάσου να σε δω.

Σαν όνειρο το χάδι σου

αέρας τα φιλιά σου

βιάστηκε η αγάπη σου

κι έχασα τον καιρό.

Το γέλιο σου παράδεισος

μαχαίρι η ματιά σου

κρύψε με μέσ’ στον ίσκιο σου

άλλο να μην πονώ.

                   -R-

Κύμα του βοριά

πάρε με μακριά

καράβι αλαργινό

στάσου να σε δω

στάσου να σε δω.

Σύνθεση: Τηλέμαχος Βούλγαρης 

Η μέθη της κυρά Μούσας

Η μέθη της κυρά Μούσας

διονυσιακός χορός στους πρόποδες της Σκέψης,

αλλόκοτοι αλαλαγμοί απ’ του μυαλού το λαβύρινθο

ανυποψίαστα πετάγματα σε ανείδωτους ορίζοντες

τσακισμένα φτερά απ’ την ορμή των ανέμων

μεθυσμένα όνειρα αξημέρωτης νύχτας

νικημένες ελπίδες μ’ ανοιχτές τις πληγές τους

στροβιλίζονται στο ποτήρι της

σαν μελλούμενα οράματα

εκστασιασμένου προφήτη. 

Πατρίδα αχάριστη

Πατρίδα αχάριστη

με λυσσασμένα σκυλιά για κυβερνώντες

κίβδηλους σωτήρες που αγορεύουν

περιφέροντας τα υπέρβαρα σαρκία τους.

Ξεπουλάμε νερό και φως

πόρνες αδήλωτες και γερασμένες

σε πρόχειρους οίκους ανοχής

μοιραζόμαστε ο καθείς το ποσοστό του

κι έπειτα τις αφήνουμε

άπλυτες και πεινασμένες.

Νταβατζήδες πολυμήχανοι

αγράμματοι εθνικόφρονες

απαίδευτοι φιλόσοφοι

δυόμισι χιλιάδες χρόνια

από το όλα στο τίποτα.

Πατρίδα είμαι εγώ

εγώ το νερό και το φως

εγώ ο μαστροπός κι η πόρνη

εγώ το σκοτάδι

εγώ η αχτίδα…

Γυρολόγος των λέξεων

Γυρολόγος των λέξεων

περιφέρομαι στις γειτονιές

πουλώντας την πραμάτεια μου

τραγουδώντας τα αγαθά μου:

Πάρε κόσμε!

Λέξεις καλές

λέξεις φτηνές

απ’ όλα έχει ο μπαξές,

ποιήματα χαρούμενα

ποιήματα μελαγχολικά

ποιήματα ερωτικά

ποιήματα έμμετρα κι ελεύθερα!

Πάρτε κόσμε κι αναγνώστε

κι ό,τι θέλετε πληρώστε!

Βιβλία φρέσκα

τα πιο φτηνά της αγοράς

ένα πουλώ, ένα χαρίζω!

Πάρτε κόσμε και διαβάστε

πάρε κόσμε!

Στήνω τον πάγκο μου

στις φτωχικές πλατείες

το μαγαζί μου δείχνω στους περαστικούς

ντελάλης λέξεων και εικόνων

υπηρέτης πιστός και αφοσιωμένος:

Πάρε κόσμε!

Αίμα ζεστό

αίμα φτηνό

θα δεις το φόβο που προσμένεις

δειλής ψυχής και πληγωμένης

θα δεις τα μάτια μου που κλαίνε

και τις βραδιές που ξαγρυπνώ.

Πάρτε κόσμε και διαβάστε

κι αν δεν έχετε λεφτά

σας χαρίζω τα μισά!

Πάρτε κόσμε κι ελεήστε

το φτωχό τον ποιητή

κι ίσως κάτι εκεί να βρείτε

ν’ αγαπήσετε πολύ

μία λέξη, ένα στίχο

μια ιδέα φωτεινή

κι άμα τίποτα δε βρείτε

καραβάκι το χαρτί

και αφήστε το να λιώσει

με την πρώτη τη βροχή.

Πάρε κόσμε! 

Δε βλέπεις

Δε βλέπεις

τα λουλούδια που χρωματίζουν τη μέρα σου

κι αφήνεις τα αγκάθια να τρυπούν την ψυχή σου

δε βλέπεις

το γαλάζιο ορίζοντα που απλώνεται γύρω σου

και τυφλός στο σκοτάδι βαδίζεις

δε βλέπεις

της ύπαρξής σου το νόημα

της αλήθειας τα αιμάτινα χείλη

της Φύσης το ανεπαίσθητο άγγισμα

το κάλεσμα της θνητής σου υπόστασης

τον ατέλειωτο, σύντομο δρόμο

τις κοιλάδες τις άγονες

τα βουνά από μίσος εντός σου.

Δε βλέπεις

παρωπίδες θαμπώνουν την όραση

ανεξίτηλα δάκρυα καίνε

της αγάπης τα ρόδινα μάγουλα

δε βλέπεις

τον παράδεισο μέσα σου

και στην πύρινη κόλαση αφήνεσαι

στου χειμώνα τις πέτρινες νύχτες

να χαθείς στο κενό

πριν ανθίσεις. 

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου

το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων

ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια

να λάμπουν στο μαντήλι του.

Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου

η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των αγγέλων

εισβάλει το άρωμα του ρόδου στις φοβισμένες καρδιές

οι αβέβαιες νύχτες ξεκουράζονται στα δάχτυλα του Μορφέα.

Τα πουλιά καινούρια τραγούδια κεντάνε

σε ανείδωτους ορίζοντες,

ο ποιητής τα σκοτάδια του ψηλαφίζει

για να φωτίσει το Χρόνο.  

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:

Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020 ( αυτοέκδοση ) 

ΡΩΓΜΕΣ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

Ρωγμές της νιότης

αυλακώνουν το πρόσωπο

βαριά τα βήματα πια

και επιλεκτικά

τα μάτια βλέπουν όλο και πιο κοντά

η σκέψη όλο και πιο μακριά,

απομακρύνθηκε το γέλιο

λιγόστεψε η χαρά. 

Στους σκυμμένους ώμους

οι ουλές του Χρόνου

οι ανταύγειες των άστρων

πληγές στο κορμί,

επίπονες σταγόνες ζωής

στην έρημο της αβύσσου

να ξεδιψούν

οι κουρασμένοι στρατολάτες.  

ΥΑΚΙΝΘΟΙ

Υάκινθοι με πρόσωπα λευκά

σαν αχτίδα σε ατίθασο κύμα

χορεύουν στου ανέμου τα δάχτυλα

τ’ ουρανού τα μαλλιά χρωματίζουν.

Τον ανθό τους τον εύοσμο φίλησα

να ξεχάσω για λίγο τη λύπη

που στον κόσμο τριγύρω απλώθηκε

και αγκάθια γεμίζει τις μέρες.

Υάκινθοι με πρόσωπα λευκά

το σπόρο της χαράς να ωριμάσει

αφήσανε στο άνυδρο το χώμα. 

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:

Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020 ( αυτοέκδοση ) 

Φωνές στο λυκόφως

Φωνές στο λυκόφως

μοναχικά ουρλιαχτά

τρομάζουν τη σιγή της νύχτας

στην άγρια μέρα που έρχεται

αντιστέκονται ματωμένες

σφαδάζουν στο κατώφλι του πόνου

του Ανθρώπου τις πληγές γλείφουν

να του γιατρέψουν τη θλίψη στα μάτια.

Γκρίζα νεφελώματα σκοτεινιάζουν

τον ουρανό που απλώνεται

πίσω απ’ την άρρωστη βροχή

πίσω από τις διδαχές του μίσους.

Απατημένη νόηση ποτέ δε θα καταλάβεις

πως μέσα απ’ τα χέρια σου έχασες

τον παράδεισο που αιώνες γυρεύεις.

Έλα γαλήνη του σύμπαντος

να σκεπάσεις τις άδικες πράξεις

τις σκληρές συμφορές ν’ αγκαλιάσεις

και το δάκρυ της Γης να σκουπίσεις.     

Μοναχικά σκοτάδια

Μοναχικά σκοτάδια γεύονται τη σιωπή

σε σκονισμένο καθρέφτη μιλάνε

χωρίς να προσμένουν απάντηση

χωρίς να προσμένουν αγάπη

στο θλιμμένο και κρύο κρεββάτι.

Μια αχτίδα στα χείλη λαχτάρησαν

μια χαρά να αγγίξει τα μάτια

ένα ρίγος το δέρμα να ξύπναγε

μια πνοή στα μαλλιά να φυσούσε. 

Τραγούδι

Κλείνω τον έρωτα σ’ ένα τραγούδι

σε δείλι γαλάζιο με φως μακρινό

σάμπως να μπόραγα να αποφύγω

εκείνο το βέλος το φαρμακερό. 

Δένω τ’ αγγίσματα μ’ ένα σκοτάδι

το δάκρυ μου διώχνω αλλού να χαθεί

λες και κατάφερα μέσ’ στην καρδιά μου

ο πόνος του πάθους γαλήνη να βρει.

Έρωτα πλέκεις ιστό της αγάπης

ονείρου εικόνα στο άδειο μυαλό

πέλαγο γκρίζο με χρώματα βάφεις. 

Τραγούδι στα μάτια, της λήθης νερό

είναι το νεύμα από τα φτερά σου

και άστρο που τρέμει στο μαύρο βυθό. 

σπάσε τα δεσμά

σπάσε τα δεσμά

ένας απέραντος ουρανός σε περιμένει

ένας χαρούμενος ήλιος σε κοιτά

σε ποθεί μια νεαρή αχτίδα

σπάσε τα δεσμά

ένα καινούριο βλέμμα σε ζεσταίνει

σε χαιρετάει μία άγνωστη αυγή

σπάσε τα δεσμά

και νιώσε πόση δύναμη έχουν τα φτερά

ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Σκόνη της πόλης μπαίνει στα μάτια μου

σκόνη της πόλης μέσ’ στην καρδιά μου

βουή ατελείωτη το μυαλό μου ζαλίζει

θορυβώδη οχήματα τη σιωπή μου πληγώνουν,

πόσες στιγμές χαθήκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα

πόσα όνειρα σταματήσαν στο κόκκινο

πόσες επιθυμίες τα στοπ προσπεράσαν.  

Στα σοκάκια η σκιά μου τρεκλίζει

η μεθυσμένη μου νιότη σε δρόμους αλλιώτικους περπατάει

και τους παλιούς αλλιώς τους βλέπει πια.

Θαλασσινή αύρα το λιμάνι δροσίζει

ο πόνος του νόστου τη μνήμη ξυπνά,

σαν αστραπή περνά ο καιρός σε άγνωστες λεωφόρους

δίχως σήματα και πινακίδες πορεύεται

ώσπου χάνεται σαν ομίχλη σε μουντό πρωϊνό

παγωμένες σταγόνες οι διδαχές του

στον αέρα που μου χαϊδεύει το πρόσωπο

να ανασάνω λίγο ακόμη

να ανασάνω…  



Νοέμβρης 2019 

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2019/12/blog-post_26.html