ΣΚΕΨΕΙΣ 

Συνήθισα να ζω τη νύχτα

στη διαύγεια του σκοταδιού

να βλέπω τις σκέψεις μου

με τα αιχμηρά τους νύχια να με τρομάζουν.

Να μου λένε για τους ανθρώπους-φίδια

που τυλίγουν γύρω μου

το ζεστό τους δέρμα

και με το γλυκό τους δάγκωμα

στον ανίδεο λαιμό μου

αδειάζουν δηλητήριο.

Εκείνη η σκέψη η βουβή

στην πιο σκοτεινή γωνιά του ενστίκτου

που δε μιλάει, μόνο κοιτά

τώρα σηκώθηκε και ουρλιάζει :

φτάνει πια

σώσε τον κόσμο με ό,τι μπορείς

χτύπα, πάλεψε

αποκεφάλισε τα φίδια

και πέταξέ τα

στο σιχαμένο βόθρο της απληστίας.

Φτάνει πια

χτύπα, πάλεψε

σφάξε τους κόπρους

που ρυπαίνουν την ανιδιοτέλεια

πάτησε τα σκουλήκια

που μολύνουν τους σπόρους της ελπίδας.

Φτάνει πια

σώσε τον κόσμο με ό,τι μπορείς

χτύπα, πάλεψε

πιάσε το μολύβι σου. 

ΞΕΝΑΚΙ

Σε ξένο τόπο η στράτα μου

μεγάλωσε τα νιάτα μου.

Αχ πέλαο της Ικαριάς

και τα ξενάκια μην ξεχνάς.

                Ο ξένος τόπος πια δικός

                και ο δικός μου μακρινός.

Τον ξένο τόπο πάτησα

μ’ αγάπησε κι αγάπησα.

Λιμάνι κόκκινο, ζεστό

στην αγκαλιά σου νοσταλγώ.

                 Ο ξένος τόπος πια δικός

                 και ο δικός μου μακρινός.

Επήγα και δε γύρισα

και τώρα σ’ αποθύμησα.

Αχ πέλαο της Ικαριάς

που τα ξενάκια αγαπάς.

                  Ο ξένος τόπος πια δικός

                  και ο δικός μου μακρινός.   

          

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ 

Τα βιβλία ανήκουν σε όλους

οι λέξεις ανήκουν σε όλους

απ’ όλους έχουν δημιουργηθεί.

Στα χείλη όλου του κόσμου

τα τραγούδια

ταξιδεύουν χωρίς περιορισμούς

ζευγαρώνουν και κυοφορούν

νέα τραγούδια.

Στην ανθρώπινη ακοή

οι μουσικές

όλες οι μουσικές

που ενώνονται σε μία

σε μία μουσική πανανθρώπινη

γήινη και ταυτόχρονα

μουσική του σύμπαντος.

Επιστήμες προσπαθούν

να κατανοήσουν τα ανεξήγητα.

Τέχνες με έπαρση και ταπεινότητα

αφήνουν το χνάρι τους

στο μαύρο και απέραντο καμβά

που στροβιλίζεται μετέωρος.

Συμπαντικές ανάσες

ψάλλουν ωδές

προς τ’ αστέρια,

ψάλλουν τις εφήμερες και αιώνιες

γαλάζιες στιγμές.    

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Στου ανέμου την ανάσα σκορπάω τη ζωή μου

το κορμί μου σέρνω ανάμεσα στις εποχές

πάθη αγιάτρευτα, πόθοι αστείρευτοι

τι θα δώσετε, τι θα πάρετε

και τι αξία έχουν όλα αυτά;                                                                                   

Αδιάφορες οι πολυτέλειες του κόσμου

καριέρες πεταμένες σ’ένα ανοιξιάτικο πρωινό

με ανταμοιβή μια εξαίσια ικανοποίηση

που από εργατικό μυρμήγκι

έγινα ατίθασο δελφίνι                                                                                            

και πέταξα μακρυά από το βρομερό λιμάνι

και ξέφυγα από τον ασφυκτικό ιστό

της κοινωνικής αράχνης.

Κάθε μέρα που ξημερώνει

είναι ένα άλυτο αίνιγμα                                                                                          

γεμάτο ελπίδες και δυνατότητες

χωρίς να ξέρεις πού θα σε βγάλει

το δειλινό της,

ίσως γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ

να κάνω τις μέρες μου                                                                                          

όλες ίδιες.

Εραστής της ουτοπίας

χάνομαι στα μονοπάτια των ονείρων της

και βρίσκω την ευτυχία

σε λίγες λέξεις                                                                                                        

σε μια μελωδία

στο διάβασμα των αστεριών

σ’ένα δέντρο που μεγαλώνει

σ’ ένα παιδί που γελάει

στο αντίκρισμα ενός φίλου                                                                                   

που έσμιξαν τα μονοπάτια των ονείρων μας.

Κορμί μου εφήμερο

που δεν εβαρέθηκες

ηδονές ποτισμένες με αφιόνια

εμπειρίες καινούριες στου Έρωτα τη ζάλη,                                                         

γεύεσαι την ομορφιά όπου τη βρεις

κι ας ξέρεις ότι το επόμενο βήμα

είναι η σήψη.

Τι σκέψεις – γίγαντες

μπορεί να περνάνε από το μυαλό μου                                                                  

εκείνη τη στιγμή

που αφήνω την τελευταία μου ανάσα.

Αποχαιρετώ έναν κόσμο

που ποτέ δεν κατάλαβα

και μια ζωή που δεν έμαθα                                                                                   

για ποιο λόγο την έζησα

που δεν μπόρεσα να εκτιμήσω

την αξία της.

Ψυχή μου λησμονημένη

στο μεταθανάτιο άγνωστο                                                                                    

αθάνατη είναι μόνο η μνήμη

των ζωντανών.

Σκέψη μου αχόρταγη

ακάματη θα τελειώσεις

της ύπαρξής σου το πέρασμα                                                                               

που θα το θυμίζουν

λίγοι στίχοι ταπεινοί και αυτόνομοι.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ 

                    Στον Τάκη Δημόπουλο 

                        

                        

Η συνείδηση κοιτάει πίσω

και σου θυμίζει κάθε βράδυ

τις λάθος ατάκες

στης ζωής σου το θέατρο. 

Ζωηροί θεατρίνοι

τραγουδούν στην παράσταση

μας γελάει απρόβλεπτο

της πλοκής το σενάριο.

Σκηνικό που αλλάζει

σ’ ένα πλάνο ανείδωτο

ποιον θα χειροκροτήσεις

θα αποδοκιμάσεις; 

Η συνείδηση βλέπει

το λυγμό μέσ’ στα μάτια σου

προσωπείο χαμόγελο

της ψυχής σου το δάκρυ.

Η συνείδηση βλέπει

των χειλιών σου το τρέμουλο

ερινύες φαντάσματα

ευκαιρίες που γνέφουν.

Στης αυλαίας το κλείσιμο

πριν να σβήσουν τα φώτα

θα της πεις όσα έκανες

όσα πήγαν χαμένα

και μετά την απόκριση

ίσως τάχα σου μείνει

φωτεινό ιντερμέδιο

χρώμα να σε θυμίζει.   

Ντίνος Ι. Γλαρός  

Σημείωση του ζωγράφου για τον πίνακα:

Οι δύο φιγούρες επάνω στο << σανίδι >> είναι το καλό και το κακό ή αν θέλετε ο θεός και ο διάβολος ( αμφισβητώ την ύπαρξη και των δύο ) και η θεατής που έχει γυρίσει και μάς κοιτά είναι η συνείδησή μας, αυτή υπάρχει σίγουρα και κανείς δεν ξεφεύγει είτε με την... καλή έννοια είτε με την... κακή.

Σημείωση δική μου ( Ντίνος Ι. Γλαρός ): 
Από οποιαδήποτε γωνία και να κοιτάξεις τον πίνακα, μπορείς να διακρίνεις το βλέμμα της συνείδησης που σε κοιτά!!!  


Πίνακας: 
Εις το θέατρον 
260 x 200 cm 
λάδι σε καμβά 
Τάκης Δημόπουλος   

ΕΣΥ ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ 

Εσύ αγνή ψυχή, σκυφτή βαδίζεις

περήφανη στο άσπρο σου το φόρεμα

χρησμός το τι ζητάς και τι ελπίζεις

κι η σάρκα σου απούλητο εμπόρευμα.

Διψάς και του κορμιού μου πίνεις αίμα

τη δύναμη να πάρεις να φωνάξεις

βουβά κραυγές αλήθειας μέσ’ στο ψέμα

το λήθαργο της σκέψης να ταράξεις.

Εσύ αγνή ψυχή, σκυφτή βαδίζεις

περήφανη στο άσπρο σου το φόρεμα…

ΟΝΕΙΡΟ

Σήμερα ξύπνησα

σαν να έκλαιγα

μέσα σε ένα πικρό όνειρο.

Φαίνεται ότι ακόμη

μπορώ να κλαίω στα όνειρα,

τα δάκρυα της εγρήγορσης

στέρεψαν πια.

ΑΓΑΠΗ ΚΟΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΥΟ 

Αγάπη κομμένη στα δυο

ποια πλευρά ν’ αγαπήσω;

Οι πεθαμένες ψυχές

αμαυρώνουν την ομορφιά μου

οι χαμένες ζωές

θλίβουν την ύπαρξή μου

ενδοφλέβιο μίσος

διχάζει τη θάλασσά μου.

Ορίζοντας γεμάτος αγωνία

ματαιώνει τη γαλήνη,

ανελέητα συμφέροντα

καθισμένα στο θρόνο τους

αποσταθεροποιούν το μέλλον

με ύποπτες διαχωριστικές γραμμές

που αφανίζουν τους λαούς.

Το διχοτομημένο μου σώμα

θωπεύει ο θάνατος.

Ποιων δυνατών παιχνίδια

ποιων αδερφών αδιαφορία

διαιωνίζουν τις πληγές μου;

Ακροστιχίδα

Γαίας χρώμα καθοριστικό

Αναγνωρίσιμο στο σκότος του Χάους

Λαμπερό σε θάλασσα και ουρανό

Αλάτι, σύννεφο και πάγος

Ζωής νερό αρχέγονο

Ιαματικό κοίταγμα, κατευνασμός του φόβου

Ομφάλιο αγκάλιασμα μητρικής συντροφικότητας 

Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Ο Κωστάκης γράφει ποίημα μέρες τώρα και καιρό

το παλεύει πέρα-δώθε, από ‘κει και από ‘δω

μία χάνεται το μέτρο, μια ξεχνάει το ρυθμό

μια η ρίμα δεν ταιριάζει και παιδεύει το μυαλό.

Κι έλεγε ότι θα είναι τόσο εύκολο να πει

ό,τι σκέφτεται με στίχους που θα γράψει στο χαρτί,

αν διαβάζεις το βιβλίο σαν νεράκι που κυλά

αν θελήσεις για να γράψεις το μολύβι σου κολλά.

Μα το έχει βάλει πείσμα και το έχει για σκοπό

να τελειώσει μία μέρα το τραγούδι του αυτό.

Ξέρει πως το καταφέρνεις ό,τι θες πραγματικά

όσο δύσκολο κι αν είναι η καρδιά σου θα νικά.   


  από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά ) 
https://ouraapopagoni.blogspot.com/2018/01/blog-post_83.html

ΑΠΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΑΡΧΗ

Απά στο τέλος η αρχή, απά στο γέλιο δάκρυ

και ετσιδά είναι παντού η Πλάση απ’ άκρη σ’ άκρη.   

  από τη συλλογή ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες ) 
https://metonlexontismatises.blogspot.com/2018/01/blog-post_76.html

ΑΣΤΡΑΠΗ

Απ’ το σκοτίδι έρχεσαι κι εκεί ξαναγυρίζεις

σαν αστραπή πάνω στη Γη για μια στιγμή φωτίζεις.  

   από τη συλλογή  ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες ) 
https://metonlexontismatises.blogspot.com/2018/01/blog-post_79.html

ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΒΟΡΙΑΣ

Στο ιλαρό φιλί κρυμμένες χίλιες λέξεις
του φόβου αναγάλλιαση σ’ απόκρημνη σιωπή
κι όταν νομίζεις πως πιο πέρα δε θ’ αντέξεις
γαλήνης αγκαλιάσματα χαϊδεύουν την ψυχή.

Στην προσφιλή ματιά καθείς μεταμορφώνει
του κόσμου το παράλογο σε μέρα γαλανή.
Σαν ο καιρός κυλά αγάπη φανερώνει
στου έρωτα το θέατρο επόμενη σκηνή.

Ερωτικέ βοριά πολυτραγουδησμένε
στου ερυθρού χορού τη φλόγα θα χορέψω
στην πύρινη τη δίνη σου ανήμπορο φτερό.

Ερωτικέ βοριά μαυροφουρτουνιασμένε
την μπόρα σα διαβώ ρεγάλο θα κουρσέψω
γλυκό αγκυροβόλημα σε νήνεμο γιαλό.  


                    Μελοποίηση: Τηλέμαχος Βούλγαρης 

Κοράσιαι Νήσοι 

Δάσος πυκνό που αγκάλιασες κουρσάρους, βασιλιάδες 

έγινες πέτρα και φωλιά για τόπους μακρινούς, 

που ζεις μέσα στη θάλασσα για να ΄χεις μία μάνα

και δίδαξες τη μουσική σ’ ανθρώπους ταπεινούς.

Τον Λεωκράτη πότισες ζουμί του μανδραγόρα

ήπιες την πόλη την παλιά σ’απάτητους βυθούς

τον Ίκαρο ταξίδεψες, για πάντα, μέσ΄στο χρόνο

οι μύθοι σου ακροβατούν σ’ατέλειωτους χορούς.

Τα πλοία που προσπέρασαν θα φέρουν άλλα πλοία

μα εσύ έμαθες, πονάς απ’τους χαιρετισμούς

το ξέρεις πως σε ξέχασε αυτός που δε γυρίζει

μα είσαι εκεί στα σκοτεινά με φάρους φωτεινούς.  

Γενάρης 1999 – Σεπτέμβρης 2002

   από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post_22.html

    

ΔΙΧΩΣ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ

Δίχως τη θέλησή μας

ερχόμαστε

δίχως τη θέλησή μας

φεύγουμε

και τα δύο ένα τυχαίο

στιγμιαίο γεγονός…

το ενδιάμεσο;  

Απρίλης 2011

   από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post_51.html

   

  

μοναξιά 

μοναξιά δημιουργική
εκμηδενιστική μοναξιά
μοναξιά απελευθερωτική 
μοναξιά ηθελημένη ή αθέλητη
σε όλες τις μορφές σου
ένα δύσκολο μονοπάτι
προς τη γνώση του εαυτού μας  

Ιούλης 2012   

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) 
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post_74.html

   

αν κλείσουμε τα μάτια 

αν κλείσουμε την τηλεόραση  

τα βιβλία

τα μάτια

θα υπάρχουν μόνο οι φωνές

οι φωνές που θα έχουν ξεφύγει

από την άβυσσο του ασυνείδητου 

 Ιούλης 2012

     από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post.html

   

ΜΟΙΑΖΩ ΔΥΝΑΤΟΣ 

Μοιάζω δυνατός

όταν υψώνομαι και γίνομαι άστρο

στης μουσικής την εξιλέωση,

μοιάζω δυνατός

όταν στέκομαι μπροστά στους φόβους μου

στων τραγουδιών τα λόγια,

μοιάζω δυνατός

όταν κατανοώ το νόημα

στην απεραντοσύνη της σκέψης μου

μοιάζω δυνατός

στο χρώμα των ματιών σου.

Μοιάζω δυνατός

όταν κάποιες στιγμές

αδιαφορώ για τη ζωή και το θάνατο,

μοιάζω δυνατός

όταν αντιλαμβάνομαι κάθε μου ανάσα

στο μέγιστο,

μοιάζω δυνατός

όταν αποδέχομαι

πόσο αδύναμος είμαι

μοιάζω δυνατός

στην άκρη των χειλιών σου.

Μοιάζω δυνατός

στην παράνοια της έπαρσης

μοιάζω δυνατός

στην ταπεινότητα της αγάπης

στην παραίσθηση του έρωτα

στην αίσθηση της ύπαρξης

μοιάζω δυνατός

στον αιωρούμενο χορό του χάους.

ΜΥΓΔΑΛΑΚΙ 

Μυγδαλάκι μου στητό

στάσου λίγο να σε δω

στάσου για να σε θαυμάσω

στ’ όνειρό μου να σε πιάσω.

Μυγδαλάκι καστανό

μη μου βάζεις πειρασμό,

μύγδαλο και μυγδαλάκι

από μυγδαλιά αφράτη.

Μυγδαλάκι ζωηρό

στου ανέμου τον παλμό

παιχνιδίζοντας χορεύεις

με αρώματα μαγεύεις.

Μύγδαλο ζωγραφιστό

σ’ ένα κάτασπρο ανθό

γέρνεις και λυγάς με χάρη,

της αμυγδαλιάς καμάρι.  

ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) Ντίνος Ι. Γλαρός 

https://stispoiisistinakri.blogspot.com/

ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά ) Ντίνος Ι. Γλαρός 

https://ouraapopagoni.blogspot.com/    

ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΙΣ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες )  Ντίνος Ι. Γλαρός  

https://metonlexontismatises.blogspot.com/    

Θαλασσοκόρη
Σύνθεση  Τηλέμαχος Βούλγαρης
Στίχοι  Ντίνος Ι. Γλαρός

https://www.youtube.com/watch?v=7XiORn6r2rk


Θαλασσοκόρη με το υγρό χαμόγελο να 'χα της μοίρας σου την πένα,το μελάνι Θα σου 'φτιαχνα ένα δελφίνι λαμπερό γύρους πολλούς σ' όλο τον κόσμο να σε κάνει. Μικρό αστέρι μπλέκεις μέσ' στα βλέφαρα να 'χα της Ποίησης το θεϊκό μολύβι Θα σου 'γραφα να τραγουδούσαν τα πουλιά λέξη που όλη την αγάπη μου να κρύβει. Ηλιαχτίδα φωτεινή κι απόμακρη να 'χα φτερά κι απ' του Ικάρου πιο μεγάλα Θα σου 'φερνα του Ποσειδώνα το φιλί άγνωστων τόπων γνωμικά, αχνά σινιάλα. Ζεστή ανάσα σε ψυχή εφήμερη να 'χα τη δύναμη που κρύβουν οι πλανήτες Θα σου 'δειχνα στου ουρανού τη διαδρομή όσες αλήθειες δε μας είπαν οι προφήτες.


Ντίνος Ι. Γλαρός

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )

Ιούλης - Νοέμβρης 1998

Ντίνος Ι. Γλαρός

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στον ιστότοπο το βιβλίο.net

https://tovivlio.net/tag/%CE%9D%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%93%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%82/    

Ντίνος Ι. Γλαρός

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στο ιστολόγιο ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
του Χρήστου Παπαχρυσάφη.


https://poetry-road-dream.blogspot.gr/search/label/%CE%93%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%A3%20%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3

Το ποίημα μου ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΙΜΑΝΙ έλαβε τιμητική διάκριση στο λογοτεχνικό διαγωνισμό (2017) του Σωματείου Λόγου και Τέχνης "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ".

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους διακριθέντες!!!

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΙΜΑΝΙ

πάντα δίσταζα να δημοσιοποιήσω τα τραγούδια μου
για να μη θεωρηθώ ποιητής.

ο ουρανός γέμισε καπνούς
από τα φουγάρα των πλοίων
______στο μεγάλο λιμάνι
άρχισε η νύχτα
και ο χρόνος κυλά ανελέητος
σαν αστραπή περνά η στιγμή
______τι να προλάβεις να δεις
μέσα από το συρματόπλεγμα
που περικυκλώνει τις καρδιές μας
αγκυλώνει το βλέμμα μας
______ματωμένη βροχή
σταλάζει στο χώμα
που ποτέ δεν ανθίζει
______ο σπόρος της ελπίδας
θέλει αγάπη και υπομονή
χάδι και ενδιαφέρον
το χωράφι της νιότης
______για να αδράξεις καρπούς της ωρίμανσης
να δώσεις το καλύτερο που έχεις
χωρίς ιδιοτέλεια
με αγνή πρόθεση
______συνέχισε το ταξίδι
αποδεχόμενος το μέγεθός σου
θα φτάσεις γαλήνιος
στο μεγάλο λιμάνι

Ντίνος Ι. Γλαρός

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2017 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ << ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ >> 

https://alkionideskor.blogspot.gr/2017/12/2017.html