Ντίνος Ι. Γλαρός - στης Ποίησης την άκρη

Γεννήθηκα το 1972 στους Φούρνους Κορσεών, όπου μεγάλωσα και τελείωσα το λύκειο. Από το 1991 διαμένω μόνιμα στον Πειραιά. Η ενασχόλησή μου με τη γραφή, προς το παρόν δεν έχει εκδοθεί σε έντυπη μορφή και το αρχικό μέρος της είναι συγκεντρωμένο σε τρεις ποιητικές συλλογές, μία γενική και δύο θεματικές: ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 ) / ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά ) / ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες ). Έπεται η συνέχεια...

ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

( ο έρωτας μια δοξαριά )

Ο έρωτας μια δοξαριά

σ’ ενός αλαφροΐσκιωτου λυράρη

το τραγούδι

με νότες ζωγραφίζει τη ματιά

Μια μαχαιριά ο έρωτας

κόκκινη βάφει την καρδιά

που αιμορραγεί

μέσα στο στήθος

Εκρήξεις πάθους παραλύουν

οι αισθήσεις το κορμί

Μέχρι την τελευταία του

σταλαγματιά

να τον γευτείς και να μεθύσεις

Άγιο στόμα, φιλί ζωής

Μες στη φωτιά του να καείς

Στις φλόγες του να ξαναγεννηθείς

Θεός και διάβολος

Αμετανόητα εθισμένος

Αμαρτωλός

που τη μετάνοια αρνήθηκε

και βρήκε τον παράδεισο

στην κόλαση.

Σοφία Κοντογεώργου

( ο έρωτας ρυθμός αλλόκοτος )

Ο έρωτας ρυθμός αλλόκοτος

στα δάχτυλα τρελού λυράρη

χοροπηδάνε οι καρδιές

στις αναμμένες φλόγες

της παραίσθησης

Γυμνός τοξεύει δίχως οίκτο

στάλες αιμάτινες

στης λογικής τα χείλη

τις έσχατες αναστολές

μεθούνε

Νεύμα της έκστασης

το σώμα παρασύρει

την τελευταία θέληση

γλυκά αλλοτριώνει

Αναστημένο φιλί

σε φιλντισένιο στόμα

Νεκρές σιωπές

στης μοναξιά το δείλι

Ζωή και θάνατος

το άγγισμα του πόθου

Αθάνατα, απάτριδα

της ηδονής τα σύνορα

Ντίνος Ι. Γλαρός

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άσε με πουλάκι μου

ν’ ανέβω στα φτερά σου

και σε μια στιγμή

να ‘μαι στη γιορτή.

Στη γιορτή που κάνουνε

απόψε τα ζωάκια,

παίζουν και γελούν

παίζουν, τραγουδούν.

Είπαν κι αποφάσισαν

ολόκληρη τη μέρα

δε θα πολεμούν

έχθρες τους ξεχνούν.

Όλα θ’ απολαύσουνε

παρέα την ειρήνη

δίχως τσακωμούς

μάχες, σκοτωμούς.

Τι καλά να το ‘καναν

αυτό και οι ανθρώποι

μην ξανακουστεί

μέσ’ στη Γη ριπή.

Αρχική ιδέα (τέσσερις πρώτοι στίχοι) Στέλλα Φλυτζάνη

από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ ( ποιήματα για παιδιά )
https://ouraapopagoni.blogspot.com/2018/01/blog-post_17.html

δάκρυ του έρωτα

στον ίσκιο των βλεφάρων

λυγμός αναίτιας αμφιβολίας

αναρωτιέται

της αλήθειας το μέγεθος

μέσ’ στου πάθους τη ζάλη

αναζητά

την επιβεβαίωση του αγγίσματος

στο κορμί της αγάπης

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία:

"Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020"(εκδόσεις Βεργίνα)

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΘΛΙΨΗ

Στη Σοφία

Άλλη μια θλίψη

στους σκυμμένους ώμους της καρδιάς

ένα σημάδι ακόμη

στο κουρασμένο της κορμί

ένα αγκάθι ανάμεσα στα άλλα

στης ζωής της το δύσβατο μονοπάτι.

Χαλάσματα απ’ του καιρού τις μπόρες

λύπες μοναχικές στης νύχτας το καταφύγιο

φόβοι αόρατοι στη σκιά της αγάπης

ανασφάλειες στο σκοτάδι της σιωπής

αιμορραγούν στων ερωτημάτων τις λεπίδες

συνθλίβουν τις θνητές αντοχές της.

Γεμίζουν τις μέρες της

πικρά σταλάγματα στο ποτήρι της χαράς

δακρυσμένα σύννεφα στον ορίζοντα της ευτυχίας

ραγισμένα φιλιά στην παρειά του έρωτα

απώλειες στην αφή του αγγίσματος.

Άλλη μια θλίψη

στους σκυμμένους ώμους της καρδιάς

με το χάδι του χρόνου

μετουσιώνεται σε πιθανότητα

να γίνει πιο γλυκό

λυτρωτικό

το επόμενο χαμόγελο.

ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗΣ ΑΝΑΚΛΙΝΤΡΟ

Αποχαύνωσης ανάκλιντρο

μ’ αγκαλιάζει και γέρνω

στης αδιαφορίας το λήθαργο

τι γλυκά που ξεχνιέμαι!

Όχι, δε θα κουνηθώ από ‘δω

στους δρόμους δε θα βγω να φωνάξω

όρθιος δε θα σταθώ απέναντι στο άδικο

ενάντια στη φρίκη δε θα τραγουδήσω

δε θα ραπίσω την παρειά

της αδίστακτης εξουσίας

της αλόγιστης έπαρσης.

Μισοξαπλωμένος το τσάι μου πίνοντας

θα κοιτώ απ’ το παράθυρο έξω

με ειλικρινές ενδιαφέρον τα γεγονότα

και στ’ αλήθεια θα θλίβομαι

θα συμπονώ, θα αγωνιώ, θα λυπούμαι

για των πεθαμένων τις ανείπωτες λέξεις

για των ζωντανών τις χαμένες ζωές

για τα εξαφανισμένα χαμόγελα των παιδιών.

Τόσο πολύ θα επηρεαστώ μάλιστα

που ίσως λίγους στίχους να γράψω

ή ένα πονεμένο ποίημα

και θα κλάψω πολύ στο χαρτί

έτσι ώστε αληθινή να φαίνεται

της ψυχής μου η μελαγχολία.

Αφού θα έχω το χρέος μου κάνει

σαν ευαίσθητος πολίτης του κόσμου

εξαντλημένος και ήρεμος

ως αργά θα δειπνήσω

με γλυκό κρασί θα ναρκωθώ

και σε ύπνο γαλήνιο θα πέσω.

ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ ΓΟΡΓΟΝΑ - Ντίνος Ι. Γλαρός ( youtube )

Απαγγελία Δημήτρης Μίχας
από την εκπομπή Ποιητικές Συνωμοσίες

https://www.youtube.com/watch?v=D_BHmvKFsDI&list=LLMN2XLGYP_Rc7zsidKXpOLw

ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ ΓΟΡΓΟΝΑ

Θάνατος είναι
για τους ζωντανούς.
Για τους νεκρούς τι να ‘ναι;

Να ξεπροβάλεις μέσα απ’ του Αιγαίου τα βαθιά
μελαχρινή γοργόνα και τη μνήμη μου να κλέψεις
κι απ’ το βυθό στο σύμπαν, του θανάτου τη στιγμή,
στα μυστικά του απείρου την ψυχή να ταξιδέψεις.

Αυτό το χάος, τάχα, ενδιαφέρεται για εδώ;
Είναι τυχαία όλα ή απ’ τις επιλογές μας;
Οι απαντήσεις σ’ άλλες ερωτήσεις οδηγούν,
μητέρα Γη τι λίγες, τι μικρές οι αντοχές μας!

Σαν χορευτές στον πάγο ισορροπούμε στη ζωή
μας περιμένει πτώση ή χαρά στο κάθε βήμα.
Μακάρι να ‘ναι αλλιώς μετά την ύστατη πνοή

να μη θυμάμαι πια τίποτε ούτε νοερά
να μου αποκαλύπτεται ολόγυμνη η Γνώση
να αιωρούμαι πράος στης Αλήθειας τα νερά.

Ντίνος Ι. Γλαρός

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)

ΚΑΝΤΑΔΑ

Κάτω απ’ το μπαλκόνι σου

θα ‘ρθω να τραγουδήσω

μέσ’ στη σκιά του σκοταδιού

γλυκά να σε ξυπνήσω.

Σήμερα στο σεντόνι σου

δίχτυα διπλά θ’ απλώσω

για να μπλεχτούνε τα φιλιά

που θέλω να σου δώσω.

Για να μην είσαι μόνη σου

μια αγκαλιά θα πλέξω

με ένα λάβρο σ’ αγαπώ

τη μοναξιά θα φέξω.

ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΑΣ

Στη θάλασσα της μοναξάς μακρύ ‘ναι το ταξίδι

είναι τα κύματα βουνά και κρύο το σκοτίδι.

από τη συλλογή ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες )
https://metonlexontismatises.blogspot.com/2018/01/blog-post_60.html

ΔΑΣΚΑΛΑ ΕΙΝ’ Η ΜΟΝΑΞΑ

Δασκάλα είν’ η μοναξά και την ψυχή παιδεύγει

αστέρι στ’ άστρα τα πολλά πού πα κι ίντα γυρεύγει.

από τη συλλογή ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες )
https://metonlexontismatises.blogspot.com/2018/01/blog-post_23.html

ΚΡΑΥΓΗ

Έχω μια αβέβαιη ζωή

σαν πουλάκι χτυπημένο στην μπόρα

σαν δελφίνι που έχασε τα νερά του

σαν ξεραμένος βασιλικός που περιμένει δροσιά

σαν ανάσα τελευταίας κορόνας.

Το τραγούδι τελειώνει

ένα άπονο σφύριγμα μιας βόμβας

ένα φως ενός πυραύλου

ένας πυροβολισμός ενός όπλου

και οι νότες γίνονται χίλια κομμάτια

οι μουσικές γίνονται κραυγή

το γλέντι γίνεται πόνος.

Πού είναι ο φίλος μου; Ο αδερφός μου;

Το κορίτσι μου πού είναι;

Κι αυτή η βόμβα, εμένα γιατί δε με σκότωσε;

Αν με σκότωνε θα πόναγα λιγότερο.

Εδώ τα όνειρα

φοβούνται να γεννηθούν

εδώ δεν κάνεις σχέδια

απλώς περιμένεις να πεθάνεις

θυσία κι εσύ

στο βωμό του χρήματος,

αφού δε μάθαμε ακόμη

ότι ένας πόλεμος

έχει μόνο νεκρούς

και ζωντανά πτώματα.

Σκόνη

σκόνη πολέμου

παράφρονες ανθρωποφάγοι

κόβουν κεφάλια

και πίνουν ανθρώπινο αίμα,

παιδιά που θα γίνουν φονιάδες

μάνες που δε θα ξαναδούν τα παιδιά τους.

Δηλητήρια που θα σέρνονται ύπουλα

μέσα στο χρόνο

από γενιά σε γενιά

και θα καταδικάζουν τις αθώες ψυχές

να γεννιόνται άρρωστες, παραμορφωμένες, νεκρές.

Βροχή θανάτου

που μπαίνει βαθειά μέσα στη Γη

και την ποτίζει ως τα έγκατα,

ανθρώπινα, ματωμένα κομμάτια σκορπισμένα παντού

βρέφη που δεν πρόλαβαν να ζήσουν

πληγές μολυσμένες, ανίατες

δάκρυα που γίνανε φουρτουνιασμένες θάλασσες

φτώχεια και πείνα που νικάνε τον εξευτελισμό

έρημος πτωμάτων και κατεστραμμένων ονείρων

ουρλιαχτά πόνου

λυγμοί ικεσίας

εφιάλτες που δεν τελειώνουν όταν ανοίγεις τα μάτια.

Αυτό το παιδί δεν μπορεί να παίξει

δεν έχει χέρια

Και η Ιστορία

πάλι θα βρει άλλοθι για να σκεπάσει τη φρίκη

γι’αυτά δε θα μας πει ποτέ η Ιστορία

θα μας πει μόνο

για έθνη, για θρησκείες, για σύνορα, για συμφέροντα

και θα συνεχίσει να γεμίζει τις σελίδες της

με σφαγές.

Και οι ποιητές; Γιατί σωπαίνουν;

Τελικά

δεν άλλαξε τίποτα.

Τελικά

αν ο Χριστός ξαναγύριζε στη Γη

πάλι θα τον σταυρώναμε.

Οκτώβρης 2002-Σεπτέμβρης 2003

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ( ποιήματα 1997-2017 )
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post_87.html

πορεία

βάρκα

νερό

κύμα

βυθός

κύμα

βυθός

ουρανός

νερό

ουρανός

νερό

ουρανός

Φλεβάρης-Μάρτης 2016

οι θεοί

ξεθωριάζουν στο σύμπαν
της Σκέψης

φθαρμένα σώματα

στο λάξευμα του χρόνου

χαμογελούν στο θάνατο

εφήμερα ανασαίνοντας

χαρές και λύπες

γερνούν στο μέτωπό τους

του προσώπου τους το γέλιο αυλακώνουν

ρυτίδες γνώσης

στη φθορά της εμπειρίας

αυτά που κέρδισαν

στης νιότης το ταξίδι

ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑ

Δολοπλοκίες αρρωστημένων σκέψεων

καταστρέφουν το αύριο,

αποτελέσματα απερίσκεπτων επιλογών

το μερίδιο των ευθυνών μας,

θα πλακώσουν σαν βαριά κατάθλιψη

τα παιδιά μας.

Τα χρέη των βρώμικων προσδοκιών μας

τα μεταβιβάζουμε στις επόμενες γενιές,

μια προσφορά ξεδιάντροπη το μεγαλύτερο μας κατόρθωμα.

Ποιοι σε κατάντησαν έτσι

κυρά Ηθική;

Μια γριά ξεπουλημένη πόρνη

που δε νοιάζεται ούτε για τα παιδιά της;

Κρυσταλλώθηκαν τα ψήγματα ηθικής

στων άπληστων Σειρήνων το τραγούδισμα,

εξανεμίστηκαν της ντροπής τα ίχνη

στης εξουσιομανίας το στροβιλισμό,

ανέλπιδα τα μελλοντικά όνειρα

στης αδίστακτης ματαιοδοξίας μας τον ύπνο.

η μουσική της φύσης

στους αιώνες αφημένη

σε ανθρώπινους αλαλαγμούς ανάμεσα

άσπιλες νότες

στης ελπίδας το στερέωμα

οι ζωγραφιές της ψυχής μας

στη Λένα Βάκα

οι ζωγραφιές της ψυχής μας

σταλαγματιές του χρόνου

αιμάτινες σιωπές

επώδυνα ελευθερώματα στιγμιαίας τόλμης

κραυγές υποβόσκουσες ασυνείδητης λάβας

νησιά σμιλευμένα στο γαλάζιο της έμπνευσης

φωτεινές αποχρώσεις

στης Σκέψης τον ορίζοντα

Πίνακας :

σε βλέπω

Λάδι

100 Χ 100

Λένα Βάκα

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

Στην Ιωάννα Αθανασιάδου

Οι άγγελοι της Γης

τραγουδούν τον παλμό των ανθρώπων

στα φτερά τους ολόφωτες λέξεις

πεφταστέρια στις ανταύγειες του Χρόνου.

Περπατούν ταπεινά μονοπάτια

στης ψυχής τους ποιούν τα σκοτάδια

φωτεινά της αγάπης τους κάστρα.

Ουρανού γέλιο το πέρασμά τους

σιωπηλός φάρος σε φάλτσα πορεία

ανεκτίμητο δίδαγμα σε στιγμή μαθητείας

ηδονή γνώσης η πνοή των χειλιών τους

θαλερά του Απρίλη λουλούδια

οι άγγελοι της Γης.

ΟΙ ΚΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

Στο Θάνο Ανεστόπουλο

Οι κρίνοι της αβύσσου

λευκαίνουν το σκοτάδι

με το άσπρο τους χαμόγελο,

φωτίζουν το ερέβινο πλαίσιο

ολόλευκες αναλαμπές

ευωδιαστά της Σκέψης σταλάγματα.

Μόλις που διακρίνονται

ορατοί μόνο στις αγνές ψυχές

λικνίζονται στο φύσημα της ανιδιοτέλειας

ερωτοτροπούν με τα μάτια της αλήθειας.

Λέξεις των πληγών λάβδανα

νότες γητευτές των φόβων

χρώματα των εσώψυχων φωνών αγαλλίαση

κάλεσμα πνευματικής εξιλέωσης

οι κρίνοι της αβύσσου.

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΙΜΑΝΙ

πάντα δίσταζα να δημοσιοποιήσω τα τραγούδια μου

για να μη θεωρηθώ ποιητής.

ο ουρανός γέμισε καπνούς

από τα φουγάρα των πλοίων

στο μεγάλο λιμάνι

άρχισε η νύχτα

και ο χρόνος κυλά ανελέητος

σαν αστραπή περνά η στιγμή

τι να προλάβεις να δεις

μέσα από το συρματόπλεγμα

που περικυκλώνει τις καρδιές μας

αγκυλώνει το βλέμμα μας

ματωμένη βροχή

σταλάζει στο χώμα

που ποτέ δεν ανθίζει

ο σπόρος της ελπίδας

θέλει αγάπη και υπομονή

χάδι και ενδιαφέρον

το χωράφι της νιότης

για να αδράξεις καρπούς της ωρίμανσης

να δώσεις το καλύτερο που έχεις

χωρίς ιδιοτέλεια

με αγνή πρόθεση

συνέχισε το ταξίδι

αποδεχόμενος το μέγεθός σου

θα φτάσεις γαλήνιος

στο μεγάλο λιμάνι

Τρίχορδο

τη θάλασσα

της Δημιουργίας

γεύομαι

ΑΝΤΙΛΑΡΙΣΜΑ

Είμαι σκόνη στο άπειρο

ένας κόκκος άμμου που παλεύει με πελώρια κύματα

ένα μικρό σκοταδάκι μέσα σ’ένα απέραντο φως

μία άγνοια στη μήτρα της αλήθειας.

Δημιουργώ

θεούς για να ορίσω τα σύνορα της σκέψης μου

προσευχές για τα αδιέξοδα και τους φόβους μου

κατάρες για να ικανοποιήσω το φθόνο μου

σφαγές στο όνομα της ειρήνης

για να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία μου.

Πορεύομαι

άλλοτε σαν γίγαντας ανίκητος

δαμάζοντας αναπάντητα τέρατα της Γνώσης,

σαν Ήλιος παντοδύναμος

έτοιμος να αφανίσει ό,τι πλησιάσει κοντά του

και άλλοτε σαν τρομαγμένο ζωάκι

που τρέχει να γλυτώσει από το πεινασμένο λιοντάρι,

σαν δέντρο φυλακισμένο σε μια γλάστρα

σαν ανήμπορο κύτταρο

μπροστά στο μεγαλείο της Φύσης.

Δαιμονισμένοι αέρηδες

στροβιλίζονται μέσα μου,

λάβες καυτού αίματος

κοχλάζουν στο κορμί μου,

ανεξήγητες πράξεις

ξεπηδούν σαν φαντάσματα

από τη σκοτεινάγρα*του ασυνείδητου.

Αυτή η τρικυμία

θα βρει γαλήνη

μόνο στο λιμάνι του Θανάτου.

Σαν ένας αστέρας

στην τελευταία του έκρηξη

θα αποχωριστώ το σώμα μου

εκτοξεύοντας στο Σύμπαν

την πιο βαθιά μου ανάσα

κι ένα αχνό αντιλάρισμα.

*σκοτεινάγρα, δάνειο από στίχο του Γ. Σεφέρη

ΚΑΤΑΡΑ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ

Κατάρα και λύτρωση η Μούσα,
στα δίνει όλα μα δε σ’αφήνει
όποτε θέλεις να τα χαρείς
σε παρασέρνει σε μία δίνη
ύστερα φεύγει και την ποθείς.

Τυχαία, μονάκριβη ζωή μου
η ευτυχία πολλά δε θέλει
μέσα στα λίγα τη συναντάς
ο ήλιος λέει, που ανατέλλει,
ότι στο τέλος φτωχός θα πας.

Χρυσάφι και πλούτη μου η Τέχνη,
που πίσω κάτι θα ‘χει αφήσει
να με θυμούνται οι ζωντανοί
όταν θα γίνω ροή στη Φύση.
Τέχνη μεγάλη και ταπεινή.

2004

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)
https://stispoiisistinakri.blogspot.com/2018/01/blog-post_37.html

ΔΕΛΦΙΝΙ ΓΟΡΓΟΠΤΕΡΥΓΟ

Δελφίνι γοργοπτέρυγο στη ράχη σου επάνω
να ήμουν, να με πήγαινες στο σύμπαν του βυθού
το κύμα το πιο γρήγορο γλιστρώντας να το φτάνω
να παίζω, να πετάγομαι στην πλώρη καϊκιού
δροσάτο να αισθάνομαι το χάδι του νερού.

Δελφίνι ασημόγελο τη χάρη σου να είχα
να βλέπουν, να με χαίρονται τα πλάσματα της Γης
λιγάκι από τη δύναμη κι ας ήταν μία ψίχα.
Βαδίζεις μέσ’ στη θάλασσα ορθό, σαν αθλητής
εσύ ‘σαι ο καλύτερος της Πλάσης χορευτής.

Δελφίνι αγγελόφωνο, κρυστάλλινος ο ήχος
που φτάνει το τραγούδι σου ψηλά στον ουρανό
της Φύσης ο πιο όμορφα ορθοπλεγμένος στίχος
στολίδι στην κορόνα σου θα ταίριαζε θαρρώ,
ας ήταν και να κράταγα του Πάνα τον αυλό.

από τη συλλογή ΟΥΡΆ ΑΠΟ ΠΑΓΩΝΙ (ποιήματα για παιδιά)
https://ouraapopagoni.blogspot.com/2018/01/blog-post_94.html

ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Αν δείτε την αγάπη μου να ‘ναι ευτυχισμένη

να της επείτε ψέμματα: << την έχω ξεχασμένη>>.

Μα αν τη δείτε να πονά, ποτέ να μη γελάει

να της επείτε μια καρδιά πάντα την καρτεράει.

από τη συλλογή ΜΕ ΤΩΝ ΛΕΞΩΝ ΤΣΙ ΜΑΤΙΣΈΣ ( μαντινάδες )
https://metonlexontismatises.blogspot.com/2018/01/blog-post_9.html