Εαρινή ουτοπία

 

Ξημέρωσε καινούριος ήλιος

σε αλλιώτικο ουρανό, 

ολόχρυσες αχτίδες

χαϊδεύουν την κόμη των βουνών

ντύνουν με πολύχρωμα φιλιά τα νερά που κυλούν

πάνω στης Γης το ηδονικό κορμί.  

Ξεδιψούν τα αποκαμωμένα όνειρα

ξεπλένουν οι πληγές το αθώο τους αίμα

δροσίζονται οι ψυχές στις πηγές της νέας ζωής.  

Περαστικά σύννεφα χαμογελούν στο γαλάζιο ορίζοντα

χαρούμενα πουλιά παιχνιδίζουν στον άνεμο

ανταγωνίζονται τα πέταλα των λουλουδιών

ποιο θα κερδίσει της ομορφιάς το στέμμα.  

Κρίνοι ολόλευκοι τα μάτια των ανθρώπων

και οι καρδιές τους μητέρας αγκαλιά,  

οι θεοί θυσίασαν τους φόβους

τελευταία θυσία

στο βωμό της αγάπης

τραγουδώντας πανανθρώπινες μουσικές

που υψώνονται

σε νεογέννητους αστερισμούς.        

 

Διαλογισμός

Φόβο γεννά ο νους μου και φωτιά

καινούρια μονοπάτια να φωτίσει.

Σκέψη μεγάλα κρύβεις μυστικά

στοιχειώνεις, ανατρέπεις κάθε ρήση. 

Γνώση ποτέ δε θα ‘σαι αρκετή

κομμάτι το κομμάτι θα μαζεύω.

Φύση εσύ θεριό κι εγώ αρνί,

ανάσα είμαι έζησα και φεύγω.    

 

Διαλογισμός ΙΙ

 

Θα ξεμπλέξω το κουβάρι απ’ τα όνειρά μου

θα σου πω γι’ αυτά ποτέ που δε μιλούσα

σε μια άλλη μου ζωή τι αγαπούσα

και τι κάποτε ζητούσε η καρδιά μου.  

Πες κι εσύ γι’ αυτά που άλλοτε ποθούσες

και στη λήθη του μυαλού σου ξεχαστήκαν

ουρανός και ήλιος άλλοτε ας ήταν

τώρα πια δεν το θυμάσαι τι ζητούσες. 

Μα ο Χρόνος δε ρωτά, μας προσπερνάει

και στο χτες ό,τι πιστέψαμε αλλάζει

το αλλιώτικο το φως μη σε τρομάζει

σε καινούριους γαλαξίες θα μας πάει.