ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 

Φεύγουν τα πουλιά

απ’ το μολυσμένο ορίζοντα

από τα άρρωστα ποτάμια

από τα ανάπηρα σύννεφα

που δε μεταμορφώνονται σε νερό

και εξατμίζονται σε μια ανούσια ύπαρξη. 

Λασπωμένα τα φτερά

στων αιώνων τη σκουριά ξεψυχάνε

τα παρασέρνουν βρώμικοι άνεμοι

στο απέλπιδο, έσχατο τίναγμα

στη ματαίωση της ανύψωσης.  

 

Φωτογραφία ( Ιθάκη ): Σοφία Κοντογεώργου    

 

ΚΟΡΜΙ ΙΙΙ

 

Τρελό κι ατίθασο στα έγκατα του Χάους

πέφτει, σηκώνεται και πάλι απ’ την αρχή

δειλά τα βήματα, σκυφτοί οι ώμοι

θεός και άνθρωπος εναρμονίζονται στα κύτταρά του.

Χαρές και λύπες σχηματίζουν τις ουλές του

δάκρυ και γέλιο τις ρυτίδες του σμιλεύουν,

με την αφή να ψηλαφίζει στα τυφλά

ζωή και θάνατο στα ακροδάχτυλά του. 

Γυμνό κι ανέστιο στην άβυσσο του σκότους

η όψη του σκοντάφτει στις βροχές

οι απώλειες καθρεφτίζονται στο βλέμμα

χαράζουν το δέρμα οι στιγμές

κυλούν οι μέρες ανεπίστρεπτα

προς την αναπόφευκτη δύση. 

Βάρκα είναι το κορμί

σε τούτο το μονάκριβο ταξίδι

το πρώτο και το τελευταίο

μιας ψυχής περαστικής

μιας ψυχής βασανισμένης

που για λίγο φεγγίζει

απ’ τα σκοτεινά παράθυρα του Χρόνου,

για λίγο ανασαίνει

μέσα στο πάντα

μέσα στο τίποτα.  

Βάρκα είναι το κορμί

την ψυχή να ταξιδεύει…      

 

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία: 

"Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020"(εκδόσεις Βεργίνα)  

                                     ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ ΓΛΥΚΟ

Κόκκινο κρασί γλυκό

των αμπελιών του έρωτα

Κολλάει στα χείλη

το φιλί της μέθης

που γεύτηκα σε βράδια φιλήδονα

σε σεντόνια με αγάπη στρωμένα 

Μυρωδικά της ψυχής αποστάγματα

σιγοβράζουν στης προσμονής την αγκάλη

τη μοναξιά των κορμιών να ποτίσουν

Κέρασμα εκστασιασμένης μαινάδας

τις αισθήσεις στροβιλίζει

σε αφιονισμένο χορό της φωτιάς

στο στήθος της Αφροδίτης.      

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία: 

"Αχ! Έρωτα... - Ανθολόγιο ερωτικής ποίησης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021"(εκδόσεις Βεργίνα)  

Αφήνομαι

 

Αφήνομαι

σ’ ένα ηφαίστειο ηδονής

σε μια θύελλα που θεριεύει τη φλόγα

σε μια θάλασσα που με πάει μακρυά

στα πέρατα τα άγνωστα

του κόκκινου πάθους,

στων χρωμάτων το άγγισμα

στου φιλιού σου τη δίνη

στων χειλιών σου την ίριδα

στων ματιών σου το χάδι.

Απροσδόκητε έρωτα

μ’ ένα νεύμα ταράζεις

της καρδιάς το στερέωμα

σαν ριπή μέσ’ στη νύχτα.

Αφήνομαι

στην αιχμή του βέλους

μια κηλίδα που έσταξε

τη ζωή να ποτίσει.