ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

Το φεγγάρι κατρακύλησε

γλίστρησε απ’ τη θέση του

κι έπεσε στη θάλασσα,

ένα κύμα το σήκωσε

και ο Δίας το τράβηξε ψηλά

να το επαναφέρει στο δρόμο του. 

Χαρούμενος του χαμογέλασε ο Αποσπερίτης

κι εκείνο συνέχισε να φωτίζει

την υγρή αυγουστιάτικη νύχτα

τα βουνά του καταπράσινου νησιού

τα εφήμερα βλέμματα των ανθρώπων. 

Τα παιδιά της νύχτας

λαμπυρίζουν στον ορίζοντα

μετεωρίζονται στην ασταθή τους πορεία

σκιαγραφούν της Φύσης τους άγραφους κανόνες

κάθε τέλος μια αρχή

κάθε αρχή λίγο πριν το τέλος. 

Αβέβαια νεφελώματα διαιωνίζονται

στην ανήλεη απεραντοσύνη του Χάους.