Στου πόθου τα αξημέρωτα 

 

Στου πόθου τα αξημέρωτα

στα βάσανα του έρωτα

βαριανασαίνει η καρδιά

κι αναστενάζει μυστικά

κρυφά και αφανέρωτα. 

Στου πόνου τ’ αγεφύρωτα

στης ζάλης τ’ ανεκπλήρωτα

είν’ αδειανή η αγκαλιά,  

παραπατούν στην ερημιά

φιλιά ακατοχύρωτα.   

Στα βάθη του Αχέροντα

στα βάσανα του έρωτα

ξεχειμωνιάζει η καρδιά

και δεν τελειώνει η βραδιά

στου πόθου τα αξημέρωτα.      

 

         Τα σεντόνια…

 

           όπου (Σ) Σοφία Κοντογεώργου, όπου (Ν) Ντίνος Ι. Γλαρός

 

 

(Σ) Τεντώνω με προσοχή 
      τα σεντόνια 
      που τα κορμιά τσαλάκωσαν
(Ν) Στον ανεξέλεγκτο στροβιλισμό τους 
      ανήμπορα παρασύρονται 
      και κυματίζουν φιλήδονα
(Σ)  Η μυρωδιά του έρωτα 
      αναδύεται απ’ τις πτυχές τους 
      Ξεφεύγει ατίθαση 
      εκείνη η ζάρα 
      όταν μ' αγκάλιασες γελώντας
      Ονειροπολώ 
      πάνω στο σχήμα 
      που χάραξαν οι ώμοι σου

(Ν)την απουσία σου θυμίζει 
      και τη λαχτάρα 
      του γυρισμού σου 
      λίγο πριν το απόβραδο  
(Σ) Σκεπάζω τα σημάδια σου
(Ν) σημάδια αλλού μην αφήσει 
      το σώμα που λείπει
(Σ) Τα κρύβω ζηλόφθονα 
      να μην τα βλέπω 
      μέχρι να ‘ρθει η νύχτα 
      που θα μ’ αγκαλιάσουν ξανά
(Ν) και με νέα σημάδια 
      θα σμίξουν.   

 

 

 

                                          Δημοσίευση ( facebook ) 5-12-2017   

 

ΣΦΑΙΡΑ ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΗ

 

Σφαίρα γαλαζοπράσινη

αιωρείται στο μαύρο του Χάους,

το σκοτάδι και το φως εναρμονίζονται

στου Χρόνου το αέναο πέρασμα

στην ακατανόητη ψυχή μας

που ακόμη δεν έμαθε

το νόημα της ύπαρξής της

που ακόμη δεν ένιωσε

το δώρο της ζωής.       

 

Αποτυπώματα  

 

Μέσα στου Χρόνου το ανελέητο ποτάμι

δειλές ρανίδες ψάχνουν τον δίαυλο

προς τη θάλασσα.  

Λέξεις λεπίδες χαράζουν το δέρμα του

για να φαίνονται οι ουλές

στα βλέμματα των αιώνων. 

Λέξεις αποτυπώματα στιγματίζουν τη σάρκα του

για να αναγνωρίζουν οι ιχνηλάτες

τη χαμένη μας ύπαρξη.          

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ

 

Τα παιδικά μου όνειρα

μεγάλωσαν και γέρασαν

ανέκφραστα κείτονται

στη θάλασσα της μνήμης.   

Κάποτε κάποτε τα ξεβράζουν τα κύματα

σαν κοχύλια σε έρημες αμμουδιές

ατενίζουν τον ήλιο που δεν έζησαν

τα ακρογιάλια που δε γνώρισαν

τα πελάγη που δεν ταξίδεψαν.  

Αναδύονται από το βυθό

όταν φουρτουνιάζει η σκέψη

γοργόνες με γερασμένα πρόσωπα,

Σειρήνες με τα μαλλιά μπλεγμένα

τραγουδούν παράφωνα τα μπερδεμένα τους λόγια

που κανείς δεν ακούει

στο σκοτάδι του Χρόνου.   

Τα παιδικά μου όνειρα

από άλλα όνειρα αντικαταστάθηκαν, 

τα σκόρπισαν οι άνεμοι της ζωής

στη δίνη αχόρταγων ουρανών

ξεχάστηκαν

σαν ανάμνηση που ποτέ δεν ήρθε.     

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

 

Στην Τάφρο των Μαριανών

στην άβυσσο του Τσάλεντζερ

βρίσκεται η ψυχή μου. 

Ζώντας στο μαύρο της σκοτάδι

ονειρεύεται το φως

σαν θολή φαντασίωση

στα πέρατα της ουτοπίας.  

Με ένα ανήκουστο τραγούδισμα

στου ερέβους τα έγκατα

της ζωής χαρούμενο ξύπνημα

προσδοκά ν’ ανατείλει.     

 Το προφίλ μου στο facebook

  https://www.facebook.com/NtinosGlaros    

 

Ξανθό φεγγάρι

 

Ξανθό φεγγάρι φέγγεις νύχτες μου που κλαίνε

σαν άστρα λάμπουνε δυο μάτια γελαστά

δροσιά ανέλπιστη στα χείλη μου που καίνε

ονείρου άγγισμα στην έρημη καρδιά.   

Ξανθό φεγγάρι μου, συνάντηση μοιραία

στιγμές που έσμιξαν στου χρόνου την πλοκή

πληγές που άφησαν σημάδια στον αέρα

μαζί πορεύονται στου κόσμου τη βουή.  

Ξανθό φεγγάρι στου Αυγούστου τη λαγνεία

υγρή παραίσθηση, κραυγή της ηδονής

ζεστό λιμάνι στου μυαλού την τρικυμία

γλυκό τραγούδισμα στην άκρη της σιωπής.