Σε περιμένω μαμά

 

Σε περιμένω μαμά

θα ανταμώσουμε πάλι όταν έρθει η ώρα

θα αγκαλιαστούμε ξανά

σε πιο όμορφους τόπους.

Πες και στον μπαμπά να μην ανησυχεί

είναι γαλήνια εδώ

έχει πολλά λευκά λουλούδια

και άσπρα πουλιά που πετούν ελεύθερα

σε τοπία καταπράσινα και αμόλυντα.

Τα δάκρυα έχουν ξεπλύνει τις πληγές μας

οι μνήμες πια δε μας πονούν

και οι ψυχές μας είναι καθάριες

σαν ολόχρυσα φτερά.

Σε περιμένω μαμά

όλους σας περιμένω

όλοι σας περιμένουμε

θα ανταμώσουμε πάλι όταν έρθει η ώρα

εδώ στον ουρανό των αγγέλων

μακριά από το ψέμα του κόσμου

μακριά από το σκοτάδι του ανθρώπου.  

 

Εις μνήμην

Τέμπη 28-2-2023     

 

Ονειρεύτηκα 

 

Ονειρεύτηκα

μια χρυσαφένια χαραυγή

μ’ ένα γλυκό πορτοκαλί στα μάγουλά της

και το χαμόγελο της να ροδίζει

στα χείλη της καινούριας μέρας.  

Ονειρεύτηκα

ελπίδες νεογέννητες να μπουσουλάνε

στη μαγική αυλή* της ουτοπίας,

σε κόσμους μακρινούς κι αδημιούργητους

να παίζουν τα παιδιά αδερφωμένα

να μας διδάσκουν της αγάπης το παιχνίδι.  

Μονιασμένοι οι θεοί, δεν αιματοκυλούν τον κόσμο

τα σύνορα ανάμνηση πρωτόγονης εποχής

η ειρήνη με το άσπρο της το φόρεμα

να χορεύει πάνω σε σβησμένα μίση

και οι άνθρωποι αγνοί σαν μίσχος λουλουδιού

σαν ζωογόνο νερό στην απαρχή της λειψυδρίας.  

Ονειρεύτηκα

λευκές ψυχές να φτερουγίζουν στο γαλάζιο

άδολα μάτια να κοιτούν τον ήλιο μιας απέραντης γαλήνης

και τα φεγγάρια να γελούν

σε νύχτες με αστέρια φορτωμένες. 

Ονειρεύτηκα

ότι δεν ξύπνησα ποτέ

στον εφιάλτη της πραγματικότητας

μέσα στη θλίψη της αδίστακτης αλήθειας

στης συνειδητοποίησης το ανελέητο ξημέρωμα.  

 

      *μαγική αυλή: αναφορά στο ομώνυμο τραγούδι των 2002GR      

 

Μόνο μια απαλή αύρα 

 

Το σώμα είναι η βάρκα της ψυχής

στης ζωής μας το ταξίδι. 

 

 

Ο θάνατος είναι το μέτρο

είναι το όριο

μέχρι εκεί μπορούμε να φτάσουμε

εκεί τελειώνουν όλα. 

Κι έπειτα μόνο μια απαλή αύρα

επιστρέφει κάποιες φορές

στις μνήμες των ζωντανών

στις γήινες ανασφάλειες

στο θνητό φως.  

Μόνο μια απαλή αύρα

φεγγίζει αχνά

χαϊδεύει τις πληγές των αγαπημένων προσώπων

εμφανίζεται σαν σκιά στα όνειρά τους

απαλύνει τον πόνο

αγκαλιάζει γλυκά την απώλεια. 

Μόνο μια απαλή αύρα

συνεχίζει το αέναο ταξίδι της

στα ανοιχτά του σκοταδιού

στο αδίστακτο πέρασμα του Χρόνου

και οι στιγμές της γίνονται αναλαμπές

στην απεραντοσύνη του απείρου.