ΛΙΓΗ ΘΛΙΨΗ ΑΚΟΜΑ

 

Λίγη θλίψη ακόμα

ακόμα λίγα ζεστά δάκρυα

πασπαλισμένα με γέλια δειλά,

ακόμα μερικά αβέβαια βήματα

λίγα βλέμματα από τα φοβισμένα μάτια

λίγες ανάσες απ’ το κουρασμένο σώμα.

Λίγοι στίχοι ακόμα

σταγόνες απ’ το αίμα της ψυχής

κομμάτια της εφήμερης σάρκας

τελευταίες σκέψεις φιλοξενούμενης ύπαρξης

λόγια κτερίσματα

που ίσως κάτι από εκείνη να θυμίζουν.  

Κι ύστερα θα απλώσει το σκοτάδι

το απαλό του πέπλο

όλα θα τα σκεπάσει

όλα θα κείτονται ημιτελή

στο βάθος μιας ασάλευτης γαλήνης.      

 

 

Πουλί μου διαβατάρικο

 

Πουλί μου διαβατάρικο

έρχεσαι και πηγαίνεις

γι’ αυτά που βλέπεις δε μιλάς

γι’ αυτά π’ ακούς σωπαίνεις

και μένα μάθε να πετώ - άιντε

να φεύγω το χειμώνα

το καλοκαίρι να γυρνώ - άιντε

μέσ’ του Μαγιού το χρώμα. 

Έλα βάρκα κι είμαι μόνος

και φυσά πανί ο πόνος.

 

Πουλί μου διαβατάρικο

άνοιξε τα φτερά σου

τη λύπη πάρε μακριά

τα μάτια να μην κλάψουν 

να έχω ό,τι αγαπώ - άιντε

κι ό,τι με θε να μ’ έχει

να τον πετάς τον καημό - άιντε

μέσ’ στο νερό να πέφτει.

Έλα βάρκα με τα μένα

πάρε με από τα ξένα.