Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:   

"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2020"    

ΙΘΑΚΗ 

Στον Κωνσταντίνο Καβάφη

 

Οδυσσέας περιπλανώμενος

χαμένος στα πελάγη των καιρών

ανάμεσα σε Συμπληγάδες τραγουδάω

ότι ενίκησα Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.

Το φιλί της Κίρκης εγεύτηκα

κάτω από έναστρες ηδονές.

Τη Ναυσικά επλάνευσα

όταν ο ήλιος άστραψε στο γυμνό μου σώμα.

Δίχως συντρόφους ξέμεινα

στης μοναξιάς την άσπλαχνη σιωπή

σιγά μιλώντας ο φόβος μην ακούσει

και των κυμάτων την ορμή ψηλά σηκώσει.

Το θυμωμένο Ποσειδώνα κι αν συνάντησα

έμαθα μέσα μου να μην τον κουβανώ

κι απ’ την οργή του ξέφυγα

ναυαγός και μόνος

τη μοίρα μου να συναντήσω.

Είδα λιμένες πρωτοϊδωμένους

λέξεις αλλιώτικες, παλάτια μακρινά

θάλασσες άγνωστες κι απάτητες στεριές,

της εμπειρίας προσφορές κι απεικονίσεις

που χαϊδεύουν τ’ άσπρα μου τα γένια.

Όσο κι αν είναι πλούσια τα δώρα των Φαιάκων

πόσο μικρά μού φαίνονται στης Γνώσης τη σπηλιά

που θησαυρούς αμύθητους κι ατέλειωτους εκρύβη.

Πόσο δίκιο είχες, δάσκαλε,

το μόνο που μου έδωκεν η Ιθάκη

είναι η νοσταλγική αφήγηση

της γλυκιάς ανάμνησης

από το ωραίον ταξίδι.     

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:   

"ΝΕΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2021"   

Λαμνοκόποι της σιωπής

 

Λαμνοκόποι της σιωπής

χαράζουν πορείες με τα απόνερα

της ερημιάς τους.

Παραλλαγές ευφάνταστες στο εύρος των χρωμάτων

λαμποκοπούν στου ορίζοντα το ατέλειωτο γαλάζιο

γίνονται φως κι ανάβουνε σ’ απόμακρα ακρογιάλια

για να ζεσταίνουν ναυαγούς που απόμειναν μονάχοι.     

 

Μία από τις συμμετοχές μου στην ανθολογία:

Ποίηση. Ένας δρόμος προς το όνειρο. Θεσσαλονίκη – Αθήνα 2020  

Ονειρικό

 

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου

το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων

ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια

να λάμπουν στο μαντήλι του.

Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου

η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των αγγέλων

εισβάλει το άρωμα του ρόδου στις φοβισμένες καρδιές

οι αβέβαιες νύχτες ξεκουράζονται στα δάχτυλα του Μορφέα.

Τα πουλιά καινούρια τραγούδια κεντάνε

σε ανείδωτους ορίζοντες,

ο ποιητής τα σκοτάδια του ψηλαφίζει

για να φωτίσει το Χρόνο.   

 

 

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

 

Τον απόμακρο βράχο αγγίζει

το άσπρο φουστάνι της  

το δειλινό χαϊδεύει τον αλαβάστρινο λαιμό

τα καστανά της μαλλιά ανεμίζουν

σαν κοράλλια του βυθού

που ψαρεύουν πεφταστέρια.

Γοργόνα που εξόκειλε στο γκρίζο ακρογιάλι;

Το βλέμμα της στραμμένο στο πέλαγο

των κυμάτων μηνύματα διαβάζει

ιστορίες από μέρη αλλοτινά

και ένα δάκρυ λαμπυρίζει

στο απαλό της μάγουλο.

Κοπέλα που η προσμονή το στήθος της φουσκώνει;

Η πεθυμιά κάνει το αίμα πιο γρήγορα να τρέχει

αναβλύζει το ηφαίστειο του πόθου,

κάνει τις φλέβες να χτυπάνε δυνατά

σαν καμπάνες μακρινού ονείρου

και την καρδιά στα σκοτεινά να περιμένει

την ανατολή μιας καινούριας ζωής.     

 

Ανείδωτο φως

 

Ανείδωτο φως

μέσ’ στην ψυχή μου σε νιώθω

αόρατο, ελπιδοφόρο

να αγναντεύεις τις λύπες

φάρος ανάμεσα σε στιγμές

τις δειλές πορείες να φέγγεις.

Στου φόβου τη σκοτεινή κραυγή

είσαι εκεί κι ας μη σε βλέπω

χάδι ανέγγιχτο, παρθένο

τον πόνο της πληγής ν’ αντέξω.

Σε πρωτοϊδωμένο ουρανό

τ’ άσπρο σου φως θε να με λούσει

στο βλέφαρο γλυκιάς ανατολής

αποκαμωμένη η πνοή να γαληνέψει.      

 

ΝΑ ΝΤΥΣΟΥΜΕ

 

Να ντύσουμε

της ψυχής μας το έλεος με παιδικές καρδιές

του ανέμου το ξέσπασμα με της ίριδας χρώμα

την ανατολή του μίσους με αγάπης ηλιοβασίλεμα. 

Να ντύσουμε

ανοξείδωτο πέπλο στην υδάτινη σφαίρα

του αετού το πέταγμα στα μαλλιά της σελήνης

της πεθυμιάς το σκίρτημα σ’ ένα άγνωστο μέλλον.

Να ντύσουμε

την αλλόκοτη άβυσσο

με της Γνώσης υφάδι.