ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ


Θα θυμάμαι

πορτοκαλοκόκκινα ηλιοβασιλέματα
τραγούδια πουλιών σε φωτεινούς ορίζοντες
χρώματα κι αρώματα σε αιωρούμενους κήπους. 
Φόβους, θλίψεις και ανασφάλειες
χαρές και λύπες στην αγκαλιά
της θνητής μου ύπαρξης. 
Θα θυμάμαι
τις μέρες λουσμένες με φως
ανεκτίμητο φυλαχτό
στη νύχτα που έρχεται.     
 

Πόσα ποιήματα διάβασα… 

 

Πόσα ποιήματα διάβασα…

Χιλιάδες λέξεις σμίλεψαν τη σκέψη μου
διαμόρφωσαν το λεξιλόγιό μου
ανατάραξαν την ψυχή μου.  
Ένα σύμπαν αεικίνητο με καλεί
να απλώσω τα φτερά μου
να γνωρίσω νέους ορίζοντες
να πλάσω τα δικά μου τραγούδια
να τα προσφέρω στην αιωνιότητα
ιαματικό νερό
για τις διψασμένες καρδιές των ανθρώπων.  
Άραγε πόσες σταγόνες μου θα σωθούν
πόσες θα αγγίξουν στεγνά χείλη
πριν εξατμιστούν
στο ατέλειωτο άγνωστο του απείρου.  
Πόσα ποιήματα διάβασα…
Τροφή που ποτέ δε χορταίνω
πηγές που με δροσίζουν
χωρίς ποτέ να νιώσω κορεσμό, 
δρόμοι χωρίς προορισμό
που το τέλος τους ποτέ δε θα δω.  
Λίγα βήματα ακόμα στην απεραντοσύνη
λίγες ανάσες ακόμα στον αέναο Χρόνο
πόσα ποιήματα ακόμα θα διαβάσω…       

 

  Στην Τάφρο των Μαριανών   Στην Τάφρο των Μαριανών στην άβυσσο του Τσάλεντζερ βρίσκεται η ψυχή μου.   Ζώντας στο μαύρο της σκοτάδ...